Η Ντόρα πήρε τ’ όπλο της

Επέστρεψε και έχει όρεξη για δράση. Πολιτική δράση, ασφαλώς, αλλά στο εσωκομματικό πεδίο. Ο λόγος για την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία αφήνει να εννοηθεί στους συνομιλητές της ότι, τουλάχιστον για όσα θέματα την ενδιαφέρουν κατά προτεραιότητα, δεν θα διστάζει να διατυπώνει τις θέσεις της, ακόμη και αν αυτές διαφέρουν από τις επίσημες του κόμματος. Συνεπώς, ο Αντώνης Σαμαράς, προτού καλά καλά συμπληρώσει δύο μήνες στην καρέκλα του προέδρου, έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα, το οποίο ενδέχεται να τον αδρανοποιήσει πολιτικά. Και εξηγούμαι αμέσως παρακάτω.
Μετά τη συντριβή της 4ης Οκτωβρίου κανείς δεν ασχολείται με τη στραπατσαρισμένη Ν.Δ. Ο,τι και αν κάνει ο Σαμαράς (μα να παρουσιάζεται στη Βουλή ντυμένος Σπάιντερμαν, με τον Παναγιωτόπουλο ντυμένο Μπάτμαν!) ουδείς έχει τη διάθεση να δώσει σημασία στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στα μάτια του κόσμου, η Ν.Δ. βρίσκεται σήμερα στη θέση που είχε το ΠΑΣΟΚ μετά την ήττα του 2004· και θα παραμείνει στη θέση αυτή για τουλάχιστον δύο χρόνια, εφόσον η πορεία της οικονομίας δεν επισπεύσει τις εξελίξεις. (Είναι χαρακτηριστικό της αποστροφής του κόσμου ότι το μόνο θέμα που ακόμη εξάπτει τον θυμό των ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν τη Ν.Δ. είναι η εξοργιστική ανικανότητα του Κώστα Καραμανλή και των ανεκδιήγητων κυβερνήσεών του...)
Μπορεί να ακούγεται ως παραδοξολογία, όμως η αδιαφορία της κοινής γνώμης είναι στην πραγματικότητα πλεονέκτημα. Επιτρέπει στον νέο αρχηγό της να προχωρήσει σχεδόν απερίσπαστος στην ανασυγκρότηση της Ν.Δ. Να κάνει, με άλλα λόγια, αυτό που έκανε και ο Γιώργος στο ΠΑΣΟΚ: να προωθήσει στελέχη της επιλογής του, να απαλλαγεί από «βαρίδια», να σχηματίσει μια εν δυνάμει ηγετική ομάδα. Αν όμως η Ντόρα ξεκινήσει αντάρτικο -ιδίως μάλιστα αν το κάνει με επιδεξιότητα- του δένει τα χέρια. Διότι, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η Ντόρα είναι μια προσωπικότητα υπολογίσιμη. Εχει προσωπικούς οπαδούς, οργανωμένο σύστημα, πόρους και πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. Επομένως, αν η αντιπαράθεση Ντόρας - Σαμαρά αναζωπυρωθεί και ξαναγίνει μόνιμο θέμα της πολιτικής ειδησεογραφίας, χαιρέτα μου τον πλάτανο! (Εν πάση περιπτώσει, τις νεραντζιές ή ό,τι άλλο είναι τα δένδρα στο πεζοδρόμιο της Ρηγίλλης...)
Σ. Κασιμάτης-Καθημερινή