Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σημερινή κυβέρνηση άργησε δραματικά να πάρει τα μέτρα «δημοσιονομικής πειθαρχίας», που ούτως ή άλλως θα της επιβάλλονταν, χωρίς να γλιτώσει στο ελάχιστο το πολιτικό κόστος. Το αντίθετο θα έλεγα.
Η εικόνα της αναποφασιστικότητας, της πολιτικής αμφιθυμίας, και εν τέλει των παλινωδιών, έβλαψε επικοινωνιακά την κυβέρνηση, αφού επέτεινε την ανασφάλεια των πολιτών, οι οποίοι συνειδητοποιώντας το δράμα... καλούσαν για μέτρα (χωρίς βεβαίως να εννοούν την τυφλή θυσία του μισθού τους...). Ακόμη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός φάνηκε να αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης, μόλις στο Νταβός, όταν άκουσε με τα αυτιά του τη σκληρή και ανάλγητη γλώσσα των τραπεζιτών και των παραγόντων της αγοράς, που ως πολιτικός διεθνούς διαμετρήματος όφειλε να γνωρίζει.
Σε κάθε περίπτωση, έστω και με καθυστέρηση κάποιων μηνών, καθώς και με αρκετή δόση κοινοτικής «κατσάδας», δημόσιας διαπόμπευσης και πολιτικών εκβιασμών, τα μέτρα ελήφθησαν. Και είναι μέτρα σκληρά, επώδυνα, ταυτόχρονα όμως και άνισα. Γιατί δεν θίγουν αναλογικά όλους τους Ελληνες, αλλά πρωτίστως τους... συνήθεις υπόπτους. Δηλαδή τους μισθωτούς, αρχής γενομένης από αυτούς του δημόσιου τομέα.
Η αλήθεια είναι ότι η χθεσινή εξαγγελία των ρυθμίσεων, διά στόματος Πεταλωτή, ούτε αποτυπώνει με τρόπο μετρήσιμο το μέγεθος της θυσίας, ούτε βεβαίως από μόνη της θα μπορούσε να κατευνάσει τις διεθνείς αγορές, τα funds και τους κερδοσκόπους που ζητούν αίμα, δάκρυα και... απολύσεις. Οχι ότι αυτά δεν θα προκύψουν, αλλά η πολιτικάντικη κουτοπονηριά που διέπει τη λογική της σαλαμοποίησης και του... μαρτυρίου σε δόσεις αποσκοπώντας στην άμβλυνση των εντυπώσεων, δεν πείθει κανέναν.
Στην Ευρώπη, αλλά και στα διεθνή dealing rooms, ουδείς αντιλαμβάνεται τι εστί... «δώρο Πάσχα» και, πολύ περισσότερο, ουδείς κατανοεί τι είναι όλα αυτά τα επιδόματα που «φουσκώνουν» τη μισθοδοσία του ελληνικού δημόσιου τομέα. Θα ήταν πολύ τίμιο προς τους... ιθαγενείς και πολύ πιο αποτελεσματικό προς τις αγορές, να λέγαμε ευθέως ότι κόβουμε 10% του ετήσιου εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων για τρία χρόνια (γιατί περί αυτού πρόκειται) από το να θολώνουμε τα νερά με περικοπές σε δόσεις και τσαλαβουτήματα στον κυκεώνα της επιδοματικής πολιτικής. Αλλωστε η θολούρα κρατά μόλις μερικούς μήνες. Κι όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι αρχίσουν να παίρνουν τα ψαλιδισμένα εκκαθαριστικά τους, θα καταλάβουν με απόλυτη ακρίβεια τι θυσίασαν από τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό.
Στην κυβέρνηση, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να γλιτώνουν πολιτικό κόστος παπαγαλίζοντας τις προεκλογικές δεσμεύσεις. Κακό κάνουν, παρά καλό. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που προέχει τώρα είναι πώς θα κεφαλαιοποιήσει διαπραγματευτικά ο Γιώργος Παπανδρέου, στη διάρκεια των επαφών κορυφής των επόμενων ημερών, τη θυσία του ελληνικού λαού.
Κατά τη γνώμη μου, η συμφωνία έπρεπε να είχε ήδη κλειδώσει, εντός ευρωζώνης φυσικά, στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο κορυφής και στο συνακόλουθο ΕCOFIN. Αυτά ήταν και τα αρμόδια κοινοτικά όργανα για να αναλυθεί διεξοδικά η δέσμη των κυβερνητικών μέτρων και το χειροπιαστό οικονομικό αποτέλεσμα στο έλλειμμα, ώστε να αποσπαστεί προκαταβολικά, με πολιτική συμφωνία, η «αυτόματη στήριξη». Οταν όμως μέχρι αργά χθες το βράδυ το οικονομικό επιτελείο και η μισή κυβέρνηση διαπραγματευόταν με τον... Παπουτσή αν θα κόψει 30% ή 40% των δώρων, πού να μείνει καιρός για τους Ευρωπαίους.
Θέλω να πιστεύω ότι τα αμέσως επόμενα 24ωρα θα χειροκροτήσουμε τη διπλωματική δεξιότητα του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος διαθέτει τώρα όλα τα εφόδια για να πιέσει ή ακόμη και να εκβιάσει ώστε να πάρει και πολιτική στήριξη, αλλά πρωτίστως απτή εγγύηση του ελληνικού δανεισμού με «φυσιολογικά» επιτόκια.
Ελπίζω λοιπόν, ότι η αναφορά στη λύση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εντάσσεται στις πολιτικές μπλόφες που ενίοτε επιστρατεύονται για να διευκολύνουν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης. Η λύση πρέπει να έρθει εντός ευρωζώνης, αφού άλλωστε τα μέτρα από τις Βρυξέλλες επιβλήθηκαν. Οποιαδήποτε άλλη ιδέα ακούγεται απλώς τριτοκοσμική και... τρομακτική.
Y.Γ. Για να μην ξεχνιόμαστε: Ανεξαρτήτως επάρκειας κυβερνητικών χειρισμών, που σύντομα θα κριθούν, καθολική ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας έχουν δύο πρόσωπα. Ο πρώην πρωθυπουργός και νυν τουρίστας και ο υπουργός του, της Οικονομίας, που απορώ τι διδάσκει στα ελληνικά πανεπιστήμια...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΒΑΛΙΑΣ-Έθνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.