Οδοιπορικό...

Μετά το Πάσχα έτυχε μετά από πρόσκληση φιλικού ζευγαριού να επισκεφτώ τη Σερβία. Η τετραήμερη παραμονή μου στο Νις και το Βελιγράδι με γέμισε με γνώσεις και συναισθηματική φόρτιση.

Α) Η γνώση μου περί τα τεκταινόμενα στη Σερβία, με μαρτυρίες ντόπιων, έχει να κάνει με :

α) Δύο χρόνια πριν οι Αμερικανοί την βομβαρδίσουν είχαν ειδοποιηθεί οι Αλβανοί υπήκοοι να εγκαταλείψουν σταδιακά την Σερβία πουλώντας την περιουσία τους.

β) Οι Αμερικανοί γνώριζαν τι περιείχε το κάθε κτίριο που βομβάρδιζαν και τώρα αγοράζουν τα κατεστραμμένα κτίρια , έναντι πινακίου φακής και στήνουν τις δικές τους επιχειρήσεις με επιλεγμένους εργάτες.

Έτσι η ανεργία φτάνει σήμερα το 40%-50%. Φτώχεια μεγάλη και μισθοί από 200-500 ευρώ. Ρούχα, υποδήματα 10% λιγότερο από τα δικά μας. Φτηνά ξενοδοχεία 20-30 ευρώ, αεροπορικά εισιτήρια το 1/3 των ελληνικών και κυρίως τα φαγητά και τα ποτά.

1 ευρώ = 100 δηνάρια

Ενδεικτικά: Τυρόπιτα 30 δην. 1 κιλό κρέας 3,80 ευρώ, καπουτσίνο 70 δην., σοκολάτα βιενουά 1 ευρώ, ουίσκυ 1,40 ευρώ, καμπάρι 0,75 δην., φυσικοί χυμοί 0,80 δην.κ.λ.π.

Β) Τα συναισθήματα μου αφορούν:

α) Λαός ταλαιπωρημένος από τον πόλεμο, αλλά περήφανος. Δεν υπάρχουν ζητιάνοι στους δρόμους και ενώ περπατούν σκυθρωποί , σε μας, στους φίλους Έλληνες είναι χαμογελαστοί , ευγενικοί και κυρίως φιλόξενοι.

Αυτής της φιλοξενίας είμαι μάρτυρας και εγώ καθώς δεν δέχθηκαν πρόταση για γεύμα δικό μας έξω, (ενώ αυτοί μας έκαναν τέσσερις φορές το τραπέζι στο σπίτι τους) και όταν φύγαμε μας περίμενε ατομικό δώρο με κρασί ,πιπεριές κόκκινες, γλυκά παραδοσιακά.

Ούτε στραβοκοιτάγματα, ούτε στραβομουτσουνιές του τύπου <<πότε θα φύγουν!>>.

Οι γονείς τους που μένανε σε ένα κτηνοτροφικό χωριό , μας ζητούσαν εναγωνίως έστω για έναν καφέ λέγοντας: <<Φέρτε μας τους Έλληνες για λίγα λεπτά>>.

Χωριό που μύριζε κοπριά ζώων αλλά μέσα σε αυτά τα κορμιά υπήρχε το άρωμα της καλοσύνης και της φιλοξενίας. Από αυτούς μάθαμε ότι πριν τον πόλεμο υπήρχαν στο χωριό πολλοί Αλβανοί , τους οποίους μισούν, που έφυγαν και έμεινε μόνον μια αγαπητή για αυτούς οικογένεια.

Σκυθρωπά και λερωμένα από τον καθημερινό κάματο σώματα αλλά με όνειρα ζωντανά.!!!!

Δικαιολογημένα θεωρώ την Σερβία την ψυχή των Βαλκανίων.!!!! 

Του Χρήστου Ζαρογιάννη