Καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη δίχως τέλος

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Βουλή, στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη βιοποικιλότητα, αφήνουν μια μόνη αξιοπρεπή διέξοδο: κυρία Μπιρμπίλη, αντί να προχωρήσετε σε νέα συμβιβαστική πρόταση (εξ ορισμού βάζοντας κι άλλο νερό στην αρχική σας), εφόσον δεν πετυχαίνετε την απαραίτητη πλειοψηφία καλύτερα να αποσύρετε εντελώς τη διάταξη για τα 10 στρέμματα.
Θα ήταν κρίμα, να καταλήξουμε σε κάτι λιγότερο από το προτεινόμενο δειλό μέτρο και να το ονομάσουμε «πρόοδο». Αφού ο πολιτικός μας κόσμος αποδεικνύεται ανέτοιμος, αφού η ίδια η παράταξή σας αποδεικνύεται απρόθυμη να στηρίξει στοιχειώδεις αλλαγές, καλύτερα να αποσύρετε τη διάταξη για την αρτιότητα οικοπέδων εντός προστατευόμενων περιοχών.
Όταν ο όρος «εκτός σχεδίου δόμηση» παραμένει άγνωστος σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, ο πολιτικός μας κόσμος (και μάλιστα σημαντικό μέρος της κυβερνητικής πλειοψηφίας) εξακολουθεί να διεκδικεί το δικαίωμα στο παράλογο, το δικαίωμα στη διατήρηση μικροσυμφερόντων και ..κακώς νοούμενων κεκτημένων. Ενίοτε μάλιστα, το κάνει στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος!!! Και όλα αυτά στη χώρα με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης. Στη χώρα με έναν από τους υψηλότερους συντελεστές κατά κεφαλήν ιδιοκτησίας στην Ευρώπη (δηλ. τα περισσότερα σπίτια ανά κάτοικο).
Μια κοινωνία κρίνεται ως συντηρητική με βάση την πρόθεσή της να προχωρήσει σε απαραίτητες αλλαγές και όχι από το τι ψηφίζει. Βλέποντας μάλιστα τη στάση των κοινοβουλευτικών κομμάτων στο συγκεκριμένο θέμα είναι φανερό ότι υπάρχει μια πρωτοφανής συναδέλφωση και αλληλεγγύη που προσομοιάζει με omerta. Ούτε ένα κόμμα δε βγήκε να στηρίξει αυτό το αναιμικό αλλά προφανές μέτρο.
Χωρίς παράτες και μπαλόνια λοιπόν, εφόσον δεν είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε το προφανές, τότε καλύτερα θα ήταν να αποσυρθεί άμεσα η συγκεκριμένη διάταξη. Κάθε παράταση οδηγεί σε περαιτέρω εξαθλίωση. Ας βάλουμε την ουρά στα σκέλια και ας πούμε «Δίκιο έχει η κοπέλα αλλά, ε, τι να κανείς, είναι κι εκείνο το οικοπεδάκι στο βουνό … για τα παιδιά».
Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας και ας αποδεχτούμε μια σκληρή πραγματικότητα: το 2011, η οικοδομή και το δικαίωμα στο 2ο, 3ο, 4ο σπίτι είναι η ύψιστη αξία υπεράνω κάθε λογικής για μεγάλο μέρος των 300. Ας αποδεχτούμε ανοικτά ότι οι πολιτικοί μας άνδρες (και σπανίως γυναίκες) κάνουν αυτό που μας αρμόζει ως κοινωνία: ούτε ένα βήμα μπροστά.
ΥΓ. Οι προσδοκίες για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν μεγάλες και πολλές. Χρειάζεται πολλές βελτιώσεις ενώ σε αρκετά σημεία είναι κατώτερο των προσδοκιών. Εδώ όμως δε συζητάμε για το σύνολο του νομοσχεδίου αλλά για ένα μοναδικό φαινόμενο: το κυνικό αίτημα να συνεχιστεί η μπακλαβαδοποίηση σημαντικών περιοχών ώστε να γίνουν “οικοδομήσιμα οικόπεδα”, να συνεχιστεί ο άνευ όρων “εκτός σχεδίου” παραλογισμός μας.
Ο Νίκος Χαραλαμπίδης : γενικός διευθυντής του ελληνικού γραφείου της περιβαλλοντικής οργάνωσης  «Greenpeace»
www.aixmi.gr