Ήθελε να πληρώσει

Ο αναγνώστης Γ. Σ. Φ. από την Πεύκη υπέπεσε σε ένα σοβαρό παράπτωμα: δεν επέτρεψε στους ακτιβιστές (εν προκειμένω, ευφημισμός για την έννοια «τραμπούκος»...) του κινήματος των τσαμπατζήδων των δημοσίων συγκοινωνιών να του επιβάλουν διά της βίας τη συμπεριφορά που κατά την άποψη τους ανταποκρίνεται στο αληθινό συμφέρον του. Στην παρακάτω επιστολή μοιράζεται μαζί μας την αλγεινή εμπειρία του, όπως την κατέγραψε εν θερμώ αμέσως μετά:

«Σάββατο 9 του μηνός, κατά τις τρεις το μεσημέρι, κατέβηκα να πάρω το μετρό στο Σύνταγμα. Μπροστά στα μηχανήματα που ακυρώνουν τα εισιτήρια, μεγάλη ομάδα του κινήματος “Δεν πληρώνω”. Είχαν καταστρέψει κάποια ακυρωτικά μηχανήματα, άλλα τα είχαν καλύψει με αυτοκόλλητα και εμπόδιζαν βίαια όλους εκείνους που ήθελαν να ακυρώσουν το εισιτήριό τους. Διαπληκτίστηκα μαζί τους και τους είπα ότι είμαι αντίθετος προς αυτή την πρακτική και ότι εγώ ως φορολογούμενος δεν έχω να κερδίσω τίποτα. Μεταξύ των άλλων, μου είπαν ότι το “κάνουν για το καλό μου”. Αυτό μου θύμισε την κυρία Παπαρήγα, η οποία το περασμένο καλοκαίρι είχε αποκλείσει το λιμάνι του Πειραιά και είχε πει στους διαμαρτυρόμενους τότε ταξιδιώτες ότι όλα αυτά “γίνονται για το καλό τους”. Επειδή πιστεύω ότι μόνος υπεύθυνος για το καλό μου είμαι εγώ και μόνον εγώ, δεν επιτρέπω σε κάθε κυρία Παπαρήγα και κάθε κύριο Τσίπρα, με τις συντεταγμένες ομάδες κρούσης τους, να ενδιαφέρονται για το καλό μου.
Πρέπει να πω ότι όλοι αυτοί ήσαν μια ομάδα από ετερόκλητα στοιχεία. Αλλοι το έπαιζαν διαλεκτικοί, άλλοι υβριστές και άλλοι, με πλάτες και με πολλά κιλά, μας προπηλάκιζαν. Εβαλαν αυτοκόλλητα πάνω στα ενδύματά μου, έπεσαν βίαια επάνω μου, με απωθούσαν και απείλησαν τη σωματική μου ακεραιότητα. Μεταξύ των άλλων μάλιστα άρχισαν να μου εξυμνούν τα αγαθά του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τους απάντησα, ότι έχω προσωπικά βιώματα και γνωρίζω κάποιες πλευρές του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τους ανέφερα μάλιστα ότι, όταν ήμουν παιδί -Οκτώβριος του 1947, Στεμνίτσα Αρκαδίας- ο καπετάν Μπούρας με τους αντάρτες του έσπρωχναν με τα όπλα εμένα και τα αδέλφια μου και απειλούσαν τη μητέρα μου για να μας πάρουν στο βουνό. Ακούγοντας αυτά ένας από την ομάδα του “Δεν πληρώνω”, με χυδαιότατες ύβρεις, με απεκάλεσε γερμανοτσολιά -ήμουν βρέφος στην Κατοχή- και κάποιος άλλος μου είπε ότι θα έπρεπε οι αντάρτες να με είχαν καθαρίσει, για να πάψω να υπάρχω. Αυτά. Δεν γνωρίζω τι άλλο μπορώ να προσθέσω...».
Σ.Κασιμάτης-Καθημερινή