Μειοψηφίες

Οταν η κυβέρνηση στερεί κάτι από έναν κλάδο εργαζομένων, αυτοί στρέφονται εναντίον της. Ετσι γίνεται στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες του πλανήτη. Στην Ελλάδα είναι αλλιώς. Π.χ. η κυβέρνηση θέλει να βγάλει από την κατηγορία «βαρέα και ανθυγιεινά» κάποιες ειδικότητες στην εστίαση. Κακώς, γιατί αν δεν είναι βαριά και ανθυγιεινή η εργασία του ψήστη, τότε ποια είναι;

Το λογικό θα ήταν τις αντιδράσεις να τις υποστεί η κυβέρνηση. Τις υπέστησαν κάτι Γάλλοι, Αμερικανοί, Γερμανοί και άλλες εθνικότητες, που είχαν καταλύσει στα μεγάλα ξενοδοχεία της Πλατείας Συντάγματος. Και προφανώς οι άνθρωποι χρειάστηκαν ειδικό σεμινάριο για να καταλάβουν πώς δουλεύει στην Αθήνα ο συνδικαλισμός. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν πολυφοριέται να πας να βγεις από το ξενοδοχείο που ακριβοπλήρωσες και στην πόρτα να πέφτεις επάνω σε κάτι τύπους με ντουντούκες. Το μόνο που μπορεί να βάλει ο νους σου είναι ότι χρωστάει ο ξενοδόχος στο προσωπικό και διαμαρτύρεται. Πού να καταλάβεις ότι πρόκειται για αντικυβερνητική εκδήλωση.

Αντίλογος. Στις δημοκρατίες οι εργαζόμενοι ενός κλάδου μπορούν να ορίζουν τον τρόπο της διαμαρτυρίας τους. Βεβαίως. Οι εργαζόμενοι όμως. Οχι μια μειοψηφία τους. Εξω από τη «Μεγάλη Βρεταννία» προχθές ήταν - δεν ήταν 150 άτομα, από κάτι χιλιάδες που έχει ο επισιτισμός στην Αθήνα. Και επιπλέον, τα όργανα του κλάδου διαφώνησαν μ' αυτό το σκηνικό.

Αυτή η μειοψηφική μερίδα ασκεί ένα είδος παρασυνδικαλισμού. Αλλού τα συνδικάτα, αλλού αυτοί - δικαίωμά τους φυσικά. Αλλά δεν πρόκειται για σωματείο. Είναι μια μετωπική διάταξη δυνάμεων συγκεκριμένου κόμματος, έξω από τις δομές του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο μόνιμος στόχος τους είναι και τα κρουαζιερόπλοια και τα πεντάστερα ξενοδοχεία που προτιμούν οι πλούσιοι.

Κλείνουν λιμάνια και εισόδους και προβάλλουν διάφορα αιτήματα στους... τουρίστες! Πηγαίνουν δηλαδή εκεί όπου δεν υπάρχει κανένας από όσους θα μπορούσαν να ασχοληθούν με το αίτημά τους για να τους ακούσει. Προχθές, η Βουλή ήταν δυο βήματα και άλλα τόσα το Μέγαρο Μαξίμου. Αντί να απευθυνθούν στους βουλευτές και στους υπουργούς απευθύνονταν στους ρεσεψιονίστες της «Μεγάλης Βρεταννίας».

Ενδεχομένως ο πολιτικός χώρος που καλύπτει αυτές τις δράσεις να επιστρέφει στο δόγμα «η εξαθλίωση οδηγεί στη συνειδητοποίηση». Οπου ως «συνειδητοποίηση» νοείται η προσχώρηση στις γραμμές αυτού του χώρου. Είναι μια ιδέα κι αυτό. Αλλά σε περίοδο που θεριεύει η ανεργία αυτές οι πρακτικές διώχνουν τουρίστες και αποδυναμώνουν τουριστικές επιχειρήσεις. Μοιραία αυτό θα φέρει κάποια στιγμή απολύσεις. Αυτή η «μέθοδος πάλης», δηλαδή, πλήττει τελικά τους εργαζόμενους. Και όπως θα έλεγε η βασίλισσα της Ολλανδίας Τζουλιάνα: «Αυτό δεν το καταλαβαίνω, δεν καταλαβαίνω καν αυτούς που το καταλαβαίνουν».

Γ. Λακόπουλος-ΤΑ ΝΕΑ