Ξεσκαρτάρισμα

Ομολογώ ότι αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία των βουλευτών της ΝΔ να ψηφίσουν το νέο οικονομικό πρόγραμμα: δυο χρόνια έκαναν τους καμπόσους λέγοντας τα αντίθετα…

Αντιλαμβάνομαι επίσης τη δυσκολία του ΛΑΟΣ να καταλήξει κάπου, όταν έως τώρα έχει πει τα πάντα. Κάποια στιγμή οι κωλοτούμπες ζαλίζουν.

Αντιλαμβάνομαι ακόμη και την επιλογή της Αριστεράς. Ούτως ή άλλως, δεν τους νοιάζει να σωθεί η χώρα με αυτόν ή κάποιον άλλο τρόπο. Θέλουν απλώς να γίνει μπάχαλο για να βγουν στην επιφάνεια οι ίδιοι.

Δυσκολεύομαι, όμως, να κατανοήσω την αιφνίδια συνειδησιακή κρίση που κατέλαβε μερικούς υπουργούς και (δευτερευόντως) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Μα καλά, τώρα προσγειώθηκαν στην Ελλάδα και έφριξαν με όσα είδαν;

Διότι, αν δεν απατώμαι, αυτοί κυβερνούν εδώ και δυόμισι χρόνια. Αυτοί ψήφιζαν ό,τι τους έβαζαν μπροστά τους. Αυτοί χειροκροτούσαν μανιωδώς τον Παπανδρέου όταν τους παρουσίασε τη μεγαλοφυή ιδέα του δημοψηφίσματος.

Με άλλα λόγια, αυτοί (κατά το μερίδιο ευθύνης του καθενός) μας οδήγησαν στα πρόθυρα της ανοιχτής χρεοκοπίας όπου βρισκόμαστε σήμερα. Την αποτυχία τους, την ανεπάρκειά τους και τις καθυστερήσεις τους έρχεται να καλύψει η νέα δανειακή σύμβαση. Τι έπαθε ξαφνικά η συνείδησή τους και εξεγέρθηκε;

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να φανταστώ. Τις τελευταίες ημέρες, όμως, δίνουν την εντύπωση του αλαφιασμένου πληρώματος που πρώτα έριξαν το πλοίο στα βράχια και μετά τρέχουν να αρπάξουν πρώτοι τις βάρκες και τα σωσίβια.

Είναι μια εικόνα που δεν κολακεύει κανέναν. Ούτε βοηθάει κανέναν. Διότι ένας πολιτικός μπορεί να αντιμετωπίσει το λάθος, ακόμη και την ήττα. Ποτέ, όμως, την απώλεια πολιτικής αξιοπρέπειας.

Ακούω το επιχείρημα ότι πολλοί ξέρουν πως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν. Και, λοιπόν; Είναι η επανεκλογή τους κριτήριο κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς; Δηλαδή, αν τους διορίζαμε αριστίνδην θα ψήφιζαν και με τα δυο χέρια;

Ακούω επίσης το επιχείρημα της πολιτικής διαφωνίας. Το σέβομαι απολύτως.

Μόνο που όποιος διαφωνεί με αυτήν την πολιτική αποκλείεται να το ανακάλυψε με δυόμισι χρόνια καθυστέρηση, ούτε όταν έπαψε να είναι υπουργός.

Κι όταν κάποιος (έστω και καθυστερημένα) διαφωνεί σε ένα τόσο κορυφαίο ζήτημα παίρνει το καπελάκι του και φεύγει από το ΠΑΣΟΚ. Δεν παρακαλάει να μην τον διαγράψουν, ούτε επικαλείται το δικαίωμα της άποψής του.

Διότι άποψη χωρίς συνέπειες δεν υπάρχει. Ούτε υπάρχουν βουλευτές που πολιτεύονται «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Υπ' αυτήν την έννοια, δεν ξέρω αν η χθεσινοβραδινή ψηφοφορία σώσει τη χώρα αλλά μπορεί να αποδειχθεί καλή ευκαιρία για ένα ουσιαστικό πολιτικό ξεσκαρτάρισμα.

Σε πρώτη φάση. Διότι μετά θα αναλάβουν οι ψηφοφόροι… 

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ