Στην προδικτατορική Βουλή σημειώνονταν συχνά προπηλακισμοί, ιδίως την περίοδο της Αποστασίας. Από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν υπήρξε το περιστατικό του 1985, με τον βουλευτή της ΝΔ που απήγαγε την… κάλπη στην ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Και μια περιστασιακή βουλευτίνα άνοιξε ένα πανό. Εκσφενδονισμός αντικειμένου από μέλος του Κοινοβουλίου σε υπουργό σημειώνεται πρώτη φορά. Ο βουλευτής του ΚΚΕ Γ. Μαυρίκος διεκδικεί μια θλιβερή πρωτιά. Και η Αλέκα Παπαρήγα, συνετή και ευπρεπής έως τώρα, χρεώνεται με την επιδοκιμασία αυτής της επικίνδυνης ακρότητας. Εκτός αν η πράξη του βουλευτή ήταν οργανωμένη από το κόμμα, στο πλαίσιο του ακατανόητου ακτιβισμού στον όποιο επιδίδεται.
Αλίμονο αν στο Κοινοβούλιο τη θέση του πολιτικού διαλόγου, έστω με ένταση και ανταλλαγή ακόμη και υβριστικών διατυπώσεων, πάρει η ανταλλαγή αντικειμένων επί της κεφαλής των αντιπάλων. Τι ακριβώς θα έλεγε το ΚΚΕ αν την ώρα που βρισκόταν στο βήμα ένας δικός του ομιλητής, από κάποια άλλη παράταξη του πετούσαν το βιβλίο με τις αποφάσεις της ΚΕ του ΚΚΕ επειδή δεν συμφωνούν με αυτές; Και αν αρχίσουν με βιβλία, γιατί να μη συνεχίσουν με στιλό, κινητά τηλέφωνα και ό,τι άλλο έχουν μαζί τους; Γιατί να μην ξηλώνουν τα έδρανα και να «επιχειρηματολογούν» με αυτά; Γιατί να μη ρίχνουν γιαούρτια, αυγά ντομάτες ή ακόμη πέτρες και καμιά μολότοφ;
Υπερβολές; Ισως. Οταν όμως η πολιτική αντιπαράθεση πάρει αυτό τον δρόμο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα σταματήσει. Ακόμη και αν το παλικάρι ήθελε να δώσει κάποιο συμβολισμό στην πράξη του, ο τρόπος που διάλεξε ήταν ταυτοχρόνως γελοίος και επικίνδυνος. Γελοίος γιατί κανείς δεν πείθεται όταν σε βλέπει να πετάς αντικείμενα. Και επικίνδυνος γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει ανάλογες αντιδράσεις από άλλες πλευρές. Αλλωστε, όσες θεωρητικές και ιδεολογικές αντιρρήσεις και να έχει το ΚΚΕ με την κοινοβουλευτική λειτουργία, δεν θα κέρδιζε τίποτε αν μετέτρεπε το Κοινοβούλιο σε αρένα.
Οπως δεν θα κερδίσει αν μετατραπεί η κοινωνία σε αρένα. Ιδιαίτερα σε εποχές που απαιτείται μαζική, ειρηνική και ενωτική δράση των πολιτών και όχι επιμέρους πράξεις βίας. Η εκτόξευση αντικειμένων είναι πράξη βίας. Και όπως είπε ο Ισαάκ Ασίμοφ: «Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων».
ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΜΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΥ
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΙΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ