Είναι δύσκολο να τους βολέψεις όλους. Να
τα συμβιβάσεις όλα. Κάποιους θα δυσαρεστήσεις, κάποιους θα
απογοητεύσεις, κάποιους θα αδικήσεις. Το ξέρεις αυτό, όταν έχεις την
ευθύνη της σύνθεσης, όταν κρατάς το τιμόνι και από τις δικές σου
δεξιότητες ή αστοχίες κρίνεται η μοίρα ενός σχεδίου, μιας επιχείρησης,
κυρίως όμως μιας ομάδας ανθρώπων.
Το να εκφράζονται δυσαρέσκειες και διαφωνίες εντός των κομμάτων κατά και μετά την κατάρτιση των ψηφοδελτίων ούτε καινούργιο είναι ούτε απαραίτητα αρνητικό. Στο κάτω-κάτω, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό και στις κάθε «6 Μαϊου» κρίνονται οι επιλογές των αρχηγών με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο. Των ίδιων αρχηγών, πάντως, που σε κάθε ευκαιρία τονίζουν ότι αυτή η «6η Μαίου» είναι πιο κρίσιμη και καθοριστική για τον τόπο από οποιαδήποτε προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Και ενώ το λένε, φροντίζουν με τις πράξεις τους να το διαψεύδουν…
Θα περίμενε κανείς, ειδικά από τους κκ Βενιζέλο και Σαμαρά, να τολμήσουν. Αυτοί βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο – και μαζί τους η χώρα, αν υιοθετήσουμε τη ρητορική που οι θιασώτες του δικομματισμού κηρύσσουν. Δέσμιοι όμως των κομματικών οργανισμών και των «υποχρεώσεων» που ανέλαβαν έναντι των υποστηρικτών τους κατά την αναρρίχησή τους στην προεδρία των κομμάτων τους, συμβιβάστηκαν με «βαρόνους», «λοχαγούς» και άλλους πρασινογαλαζοαίματους… Απογοήτευσαν έτσι και τους τελευταίους αφελείς, που ήλπιζαν ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει ξεκινώντας από τα ψηφοδέλτια…
Για να πειστεί ο κόσμος ότι θέλεις πραγματικά να αλλάξεις τη μοίρα
της χώρας, πρέπει να αντιληφθεί ότι πρώτα θες και μπορείς να αλλάξεις το
κόμμα σου. Όχι βάζοντας τους φίλους σου σε θέσεις – κλειδιά για να
(νομίζεις ότι) το ελέγχεις: αυτό το έκαναν όλοι οι προηγούμενοι, τα
αποτελέσματα τα είδαμε.
Να φτιάξεις δομές και κανόνες, να τους τηρήσεις πρώτος εσύ, να ανοιχτείς σε νέα κοινά, να διαρρήξεις τις σχέσεις σου με πρόσωπα και καταστάσεις που βρίσκονται απέναντι σε αυτούς τους κανόνες και που, όλοι συμφωνούμε, ότι αποτελούν τη γάγγραινα της Δημοκρατίας μας.
Αυτό μοιάζει να είναι η μοναδική επιλογή για να αντιστρέψεις την πορεία σου ως ένας μεγάλος πολιτικός σχηματισμός που μικραίνει, αποτρέπει, περιθωριοποιείται.
Αυτό θα έμοιαζε και μια έξυπνη επιλογή για κάποιον που θέλει να απαλλαγεί από αγκυλώσεις και «υποχρεώσεις» οι οποίες δεν του επιτρέπουν ούτε το κόμμα να ελέγξει πλήρως ούτε τις τάσεις στο εκλογικό σώμα να αναστρέψει ούτε, πολύ περισσότερο, να αντέξει το πολιτικό κόστος των δύσκολων αποφάσεων που ως πρωθυπουργός θα κληθεί να πάρει.
«Αν ήμουν Βενιζέλος ή Σαμαράς θα ήθελα, όσους βουλευτές και αν βγάλω, να μην ξέρουν από πού μπαίνεις στη Βουλή», έλεγε τις προάλλες ένα φωτισμένο μυαλό της εποχής. Προφανώς ούτε ο Βενιζέλος ούτε ο Σαμαράς μπορούν να το κάνουν. Ποιος απομένει να το επιβάλει; Οι ψηφοφόροι (τους). Ο λαός.
Στέλιος Σοφιανός-ΤΟ ΒΗΜΑ
Το να εκφράζονται δυσαρέσκειες και διαφωνίες εντός των κομμάτων κατά και μετά την κατάρτιση των ψηφοδελτίων ούτε καινούργιο είναι ούτε απαραίτητα αρνητικό. Στο κάτω-κάτω, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό και στις κάθε «6 Μαϊου» κρίνονται οι επιλογές των αρχηγών με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο. Των ίδιων αρχηγών, πάντως, που σε κάθε ευκαιρία τονίζουν ότι αυτή η «6η Μαίου» είναι πιο κρίσιμη και καθοριστική για τον τόπο από οποιαδήποτε προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Και ενώ το λένε, φροντίζουν με τις πράξεις τους να το διαψεύδουν…
Θα περίμενε κανείς, ειδικά από τους κκ Βενιζέλο και Σαμαρά, να τολμήσουν. Αυτοί βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο – και μαζί τους η χώρα, αν υιοθετήσουμε τη ρητορική που οι θιασώτες του δικομματισμού κηρύσσουν. Δέσμιοι όμως των κομματικών οργανισμών και των «υποχρεώσεων» που ανέλαβαν έναντι των υποστηρικτών τους κατά την αναρρίχησή τους στην προεδρία των κομμάτων τους, συμβιβάστηκαν με «βαρόνους», «λοχαγούς» και άλλους πρασινογαλαζοαίματους… Απογοήτευσαν έτσι και τους τελευταίους αφελείς, που ήλπιζαν ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει ξεκινώντας από τα ψηφοδέλτια…
Να
φτιάξεις δομές και κανόνες, να τους τηρήσεις πρώτος εσύ, να ανοιχτείς
σε νέα κοινά, να διαρρήξεις τις σχέσεις σου με πρόσωπα και καταστάσεις
που βρίσκονται απέναντι σε αυτούς τους κανόνες και που, όλοι συμφωνούμε,
ότι αποτελούν τη γάγγραινα της Δημοκρατίας μας.
Να φτιάξεις δομές και κανόνες, να τους τηρήσεις πρώτος εσύ, να ανοιχτείς σε νέα κοινά, να διαρρήξεις τις σχέσεις σου με πρόσωπα και καταστάσεις που βρίσκονται απέναντι σε αυτούς τους κανόνες και που, όλοι συμφωνούμε, ότι αποτελούν τη γάγγραινα της Δημοκρατίας μας.
Αυτό μοιάζει να είναι η μοναδική επιλογή για να αντιστρέψεις την πορεία σου ως ένας μεγάλος πολιτικός σχηματισμός που μικραίνει, αποτρέπει, περιθωριοποιείται.
Αυτό θα έμοιαζε και μια έξυπνη επιλογή για κάποιον που θέλει να απαλλαγεί από αγκυλώσεις και «υποχρεώσεις» οι οποίες δεν του επιτρέπουν ούτε το κόμμα να ελέγξει πλήρως ούτε τις τάσεις στο εκλογικό σώμα να αναστρέψει ούτε, πολύ περισσότερο, να αντέξει το πολιτικό κόστος των δύσκολων αποφάσεων που ως πρωθυπουργός θα κληθεί να πάρει.
«Αν ήμουν Βενιζέλος ή Σαμαράς θα ήθελα, όσους βουλευτές και αν βγάλω, να μην ξέρουν από πού μπαίνεις στη Βουλή», έλεγε τις προάλλες ένα φωτισμένο μυαλό της εποχής. Προφανώς ούτε ο Βενιζέλος ούτε ο Σαμαράς μπορούν να το κάνουν. Ποιος απομένει να το επιβάλει; Οι ψηφοφόροι (τους). Ο λαός.
Στέλιος Σοφιανός-ΤΟ ΒΗΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.