Ο Αλέξης και η κατάρρευση

Οταν στις 31 Οκτωβρίου του 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου προανήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη δανειακή σύμβαση, δεν περίμενε προφανώς ότι οι ψηφοφόροι θα έφταναν να απαντήσουν επί του ερωτήματος στις 17 Ιουνίου του 2012...

Η Ιστορία όμως παίζει περίεργα παιχνίδια - η πρωτοβουλία εκείνη, που οδήγησε στην παραίτησή του από την πρωθυπουργία, οδήγησε στην κυβέρνηση Παπαδήμου και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου. Τώρα, ήλθε η ώρα να απαντηθεί και το ερώτημα του δημοψηφίσματος που δεν έγινε ποτέ...

Κάποια κόμματα - εκείνα που εκτοξεύθηκαν εκλογικά την 6η Μαΐου - προπαγανδίζουν το «όχι». Και εκείνοι που τιμωρήθηκαν, πρεσβεύουν το «ναι». Οι γαλλικές εφημερίδες έγραψαν για τη μάχη ανάμεσα στην οργή και τον φόβο - ξεχνώντας να αναφέρουν ότι και τα δύο αυτά συναισθήματα δεν είναι καλοί σύμβουλοι.

Πολλά βήματα πίσω

Η Ελλάδα έκανε πολλά βήματα πίσω το τελευταίο δίμηνο: καθόλου περίεργο, αν σκεφτεί κανείς ότι οδηγούμαστε σε δεύτερες εκλογές μέσα σε 40 ημέρες - και τη διάλυση που συνεπάγεται αυτό για μια χώρα σε βαθιά κρίση - οικονομική, πολιτική και κοινωνική.

Το τελευταίο που χρειάζονται οι Ελληνες, είναι ακόμα μια πιστοποίηση του διχασμού τους. Ακόμα μία απόδειξη ότι δεν μπορούν να αποφασίσουν με ποιους να πάνε και ποιους να αφήσουν. Ακόμα ένα παιχνίδι που θα λήξει ισόπαλο, με τους θεατές να βρίζουν στις κερκίδες. Ακόμα μια μεταβατική περίοδος, που θα επιτείνει τη διάλυση.

Τι άλλο δεν χρειάζονται οι Ελληνες; «Επιτήδειες» πολιτικές δυνάμεις, που θα καθήσουν στη βασιλική - όπως έχουν έλθει τα πράγματα - πολυθρόνα της αντιπολίτευσης, περιμένοντας να παραλάβουν τη χώρα μόλις οι επόμενοι κυβερνώντες καταρρεύσουν.

Πίσω από τις λέξεις, βρίσκεται ο Αλέξης - αλλά δεν είναι ανάγκη να κρύβεται κιόλας πίσω από τον Αντώνη, τον Βαγγέλη και τους υπολοίπους: η χώρα θα κυβερνηθεί από ορισμένους - αλλά αν καταρρεύσουμε, θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί.

Του Στέφανου Τζανάκη-ΤΑ ΝΕΑ