Οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ»

Γι' αυτούς δεν… γκρεμίζαμε τα τείχη, όπως κάναμε για τους ολυμπιονίκες τις περασμένες δεκαετίες, πριν από τα σκάνδαλα με την ντόπα, πριν από τον (για πολλούς και διάφορους λόγους) μαρασμό του εθνικού αθλητισμού. Αναφέρομαι στους αθλητές των Παραολυμπιακών που, ακόμη και σήμερα, σε ένα αγωνιστικό σύμπαν εξαιρετικά θολό, όπου οι δικές τους προσπάθειες μοιάζουν οι πιο τίμιες και αγνές, δεν πολυασχολούμαστε μαζί τους, δεν καθηλωνόμαστε στους δέκτες μας για να τους «υποστηρίξουμε» όταν αγωνίζονται και δεν ξεσηκώνουμε τη γειτονιά με τις φωνές μας κάθε φορά που επιτυγχάνουν. Αυτοί όμως, για άλλη μία φορά, σεμνά και διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα αλλά με αφοπλιστική αξιοπρέπεια, σηκώνουν την ελληνική σημαία ψηλά. Αναφέρομαι στους «χρυσούς» στο μπότσα Γρηγόρη Πολυχρονίδη, Νίκο Πανανό και Ελένη Κορδαλή, στον δισκοβόλο Πασχάλη Σταθελάκο (στο σκίτσο) που κατέκτησε ασημένιο και στον αρσιβαρίστα Παύλο Μάμαλο που κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο. Όπως και στο πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μέτρα πρόσθιο κατηγορίας SB4 της Χρυσούλας Αντωνιάδου. Και στο πανελλήνιο στα 100 μέτρα κατηγορίας Τ46 της Στέλλας Σμαραγδή. Και στην τέταρτη θέση στα 100 μέτρα πρόσθιο του Αντώνη Τσαπατάκη. Σε όλους αυτούς τους αθλητές οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Ένα «ευχαριστώ» που το κράτος ελπίζω ότι θα τους το δείξει και εμπράκτως μετά τη λήξη των Αγώνων. Όχι, δεν χρειάζονται οι υπερβολές του παρελθόντος, αλλά έστω ένα ζεστό καλωσόρισμα και η διαβεβαίωση ότι εκτιμούμε αυτό που κάνουν για μια πατρίδα που στους περισσότερους από αυτούς (θέλω να πιστεύω από αδυναμία και όχι από αδιαφορία) δεν έχει φερθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Μετά τιμής

Πανδώρα-ΤΟ ΒΗΜΑ