Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Συνεχίζουν να ποντάρουν στη χρεοκοπία και την κατάρρευση...

Στη νεοελληνική πραγματικότητα σαν λαός εμφανίζουμε ένας πάθος με τις ακραίες συμπεριφορές και την ανάγκη να επιδείξουμε πίστη σε απόλυτα και ως εκ τούτου απατηλά οράματα.
Μέχρι την μεταπολίτευση π.χ. το μετεμφυλιακό ακροδεξιό κράτος ταλάνιζε την κοινωνία με τις γιορτές του μίσους, όπως στο Μελιγαλά και αλλού όπου οι κομμουνιστές ξεπέρασαν το όριο σε βάρος συμπολιτών και αντιπάλων.

Μετά την μεταπολίτευση περάσαμε σε μια αντίστροφη κατάσταση όπου πύκνωσαν οι γιορτές «μίσους» της άλλης πλευράς. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε επετείους σαν του Γοργοποτάμου από κοινού οι δυνάμεις της αντίστασης δυσκόλεψαν το έργο των κατακτητών, αλλά για τις δεκάδες επετείους του εμφυλίου...

Την περασμένη εβδομάδα τα κόμματα του κοινοβουλίου δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν να καταδικάσουν τα φαινόμενα αντιποίησης αρχής και χρήσης παράνομης βίας από ομάδες της άκρας δεξιάς με επικεφαλής βουλευτές της Χ.Α.

Η αριστερά δεν υπέγραψε γιατί ήθελε η καταδίκη να μην

αφορά γενικώς πράξεις παράνομης βίας αλλά συγκεκριμένα, ρατσιστικής βίας. Με τον όρο ρατσιστική βία είναι προφανές πως μερίδα της αριστεράς θεωρεί πως οι αριστεροί βουλευτές πρέπει να είναι στο απυρόβλητο όταν ηγούνται ή ακολουθούν πράξεις παραβίασης του νόμου, όπως καταλήψεις κτηρίων, δρόμων, ο αποκλεισμός του κοινοβουλίου κλπ.  

Προκύπτει πως επιζητούν ένα νόμο που θα χρησιμοποιεί δυο μέτρα και δυο σταθμά. Τόσο η άκρα αριστερά όσο και η άκρα δεξιά αμφισβητούν το πολιτειακό καθεστώς και το σύνταγμα άλλοτε με την αφελεία και άλλοτε με επίγνωση ακόμη και εντός του κοινοβουλίου.

Στη Γερμανία τα κόμματα που δεν αναγνωρίζουν και δεν δέχονται το δημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς δεν νομιμοποιούνται. Στην Ελλάδα ο νόμος είναι περισσότερο ανεκτικός.


Είναι φανερό πως τα άκρα του πολιτικού φάσματος (γιατί ό,τι δεν αποδέχεται το θεμελιώδες αξίωμα της παραχώρησης του μονοπωλίου της άσκησης βίας στο κράτος και τις λοιπές θεσμικές εκφάνσεις μια οργανωμένης κοινωνίας συνιστά άκρο...) δεν αντιλαμβάνονται τις ανεξέλεγκτες συνέπειες που μπορεί εύκολα να προκύψουν κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής και κοινωνικής χρεοκοπίας.


Φαίνεται ακόμη πως ο ιδεολογικός φανατισμός έχει καταστήσει τα δυο άκρα πολιτικά «τυφλά», μέχρι του σημείου να μην μπορούν να διακρίνουν πως η Ελλάδα αποτελεί ένα κρίκο στην αλυσίδα του διεθνούς καταμερισμού οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτική ισχύος.

 
Με απλά λόγια, η Ελλάδα είναι μια χώρα που συνεχίζει να εξαρτάται  από το εξωτερικό για τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και στρατιωτικό εξοπλισμό (αυτό συμβαίνει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους αδιαλείπτως). Κατά συνέπεια όποιος ελέγχει την ροή αυτών των βασικών αγαθών έχει τεράστια επιρροή στις εξελίξεις σε αυτήν.
 
Η άκρα αριστερά πολιτεύεται σαν να υπάρχει ακόμη η σοβιετία στα βόρεια σύνορα και αρκεί,  προϊόντος του ιστορικού προτσές και της κορύφωσης των αντιθέσεων, το λαϊκό κίνημα να επιβάλλει την προσχώρηση της χώρας σε μια άλλη σφαίρα επιρροής, η οποία θα εξασφαλίσει την απρόσκοπτη ροή των βασικών αγαθών...
 
Η άκρα αριστερά θα προτιμούσε η Ελλάδα να βρίσκεται κάπου στη Λατινική Αμερική και να έχει στήριξη από το συγκυριακό κύμα αριστερών κυβερνήσεων στην περιοχή.
 
Η άκρα δεξιά πολιτεύεται σαν ο Άξονας (ή ο ψυχρός πόλεμος να απαιτεί την εγκόλπωση των δοσιλόγων) να υπάρχει κάπου εκτός συνόρων και αρκεί ο λαός να αποφασίσει να εγκαταλείψει το δολερό δυτικό υλικό κόσμο των τραπεζιτών και των εβραίων και να προσχωρήσει στο μαγικό κόσμο του φιλόσοφου πολεμιστή, όπως στην εποχή που σκιαγραφείται μόνο στα κόμιξ και τον άρχοντα των δαχτυλιδιών.

Στη θετική πλευρά του  πυρήνα των δυο ιδεολογιών υπάρχει η πρόφαση του ρομαντικού μιλιταρισμού που συγκινεί τους αρσενικούς εφήβους από τη μία και μια πρόφαση της επίδειξης μιας ρομαντικής αλληλεγγύης. Σκοπός αμφοτέρων είναι η άσκηση εξουσίας. Επειδή όμως καμιά εξουσία δεν μπορεί να ασκηθεί αν αυτός που την δέχεται δεν την αποδέχεται, οι ρομαντικές ιδεολογίες αποτελούν το όχημα επιβολής της.

 
Αμφότερες άκρα δεξιά και άκρα αριστερά ευαγγελίζονται κάποιο νέο άνθρωπο, ο οποίος όπου επιχειρήθηκε να διαμορφωθεί δια της βίας αλλάζοντας τις κοινωνικές δομές, δημιούργησε δυστυχία, τερατογεννέσεις και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

O Φρανσουά Τομ που διδάσκει στη Σορβόννη νεότερη ιστορία έχει τοποθετήσει σωστά το ζήτημα: «Ο ναζισμός είναι μια ιδεολογία που βασίζεται σε λανθασμένη βιολογία. Ο κομμουνισμός βασίζεται σε λανθασμένη κοινωνιολογία. Και στα δύο συστήματα βλέπουμε μια ιδεολογία που φιλοδοξεί να δημιουργήσει τον "νέο άνθρωπο". Αυτό σημαίνει ότι και τα δύο συστήματα δεν δέχονται την ανθρώπινη φύση όπως είναι. Είναι σε πόλεμο με την ανθρώπινη φύση.»


Τα δυο άκρα συνεχίζουν να ποντάρουν στη χρεοκοπία προκειμένου να εμπεδώσουν την πολιτική τους κυριαρχία.  Είναι δύσκολο όμως να το πετύχουν όσο παραμένουν οι παρόντες διεθνείς συσχετισμοί στην περιοχή.

Κ.Στούπας
www.capital.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.

Η Πελασγία από ψηλά