Ντουμάνια για την επανάσταση

Τι έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο-πολύ το γνωρίζετε. Ο Αλέξης Τσίπρας κήρυξε τον ανένδοτο εναντίον της κυβέρνησης, της τρόικας και του καπιταλισμού «σαλπίζοντας» την εκκίνηση στον δρόμο προς την εξουσία, ενώ το Αριστερό Ρεύμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη καταγράφηκε ως ισχυρή κομμουνιστική αντιπολίτευση και πάει ντουγρού για την αταξική κοινωνία.

Ρήγμα; Οχι ακριβώς. Διότι υπάρχει ένας συγκολλητικός ιστός που ενώνει όσους στο όνομα της ριζοσπαστικής ή Κύριος οίδε ποιας άλλης Αριστεράς μπορεί να αποκλίνουν. Και ο ιστός αυτός πλέκεται με τον καπνό των τσιγάρων.

Οι περισσότερες και οι περισσότεροι που τώρα διαβάζετε αυτές τις γραμμές είχατε τύχη: δεν χρειάστηκε να πάτε στον χώρο της Συνδιάσκεψης. Αλίμονο, άλλοι δεν ήσαν τόσο τυχεροί. Οι δημοσιογράφοι, ας πούμε, που χρειάστηκε να βρεθούν εκεί για να κάνουν τη δουλειά τους, μαρτύρησαν. Οχι από τα όσα άκουγαν. Αλλά από το ότι υπέστησαν την υποχρεωτική παρουσία τους σε έναν χώρο όπου όποιος ήθελε κάπνιζε όσο ήθελε, με αποτέλεσμα η Συνδιάσκεψη να γίνει μες στα ντουμάνια.

Είναι επαναστατικό, άραγε, να καπνίζεις σε έναν κλειστό χώρο τίγκα στον κόσμο; Η τυπική συριζαϊκή λογική μοιάζει να πιστεύει ότι είναι αντεπαναστατικό να απαγορεύεις - στην παράδοση του «χαβαλέ» της Αριστεράς, άλλωστε, έχει εγγραφεί με χρυσά γράμματα το σύνθημα «Απαγορεύεται το απαγορεύεται». Ως εκ τούτου, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στον δημόσιο χώρο που καταλαμβάνεται από αριστερούς.

Και αν υπάρχουν ανάμεσά τους άρρωστοι άνθρωποι με αναπνευστικά προβλήματα, καρδιοπαθείς, ηλικιωμένοι; Και αν κάποιοι σύνεδροι είναι άκαπνοι; Πρέπει υποχρεωτικά να αναπνέουν επί ώρες την κάπνα, να φύγουν με τα ρούχα τους χάλια και με το στόμα και τον λαιμό τσαρούχι;

Αυτά δεν απασχολούν τους πραγματικούς αριστερούς. Στο κάτω κάτω, έτσι κάνουν παντού όπου βρίσκονται: καπνίζουν (όσοι καπνίζουν) στα μπαρ, στα εστιατόρια, ακόμη και στη Βουλή έχει συμβεί να καπνίζουν, παρότι, βουλευτές άνθρωποι, έχουν ορκιστεί να τηρούν τους νόμους - υπάρχει νόμος που απαγορεύει το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους· αν δεν τους αρέσει, ας υπερασπιστούν την αντικατάστασή του. Για πολλούς από τους ανθρώπους αυτούς το ντουμάνι είναι η κανονικότητα - το αντίθετο, ο σεβασμός στους άκαπνους, θεωρείται αυταρχισμός. Αλλά ο σεβασμός στους αδύναμους είναι η πιο απλή σκέψη που θα περίμενε κανείς από έναν πολιτικό χώρο που επαγγέλλεται μια δικαιότερη κοινωνία.

Διαβάζω εκτιμήσεις αναλυτών που πιστεύουν ότι η Συνδιάσκεψη έβαλε τις βάσεις για να συναντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με συγχωνευμένες τις συνιστώσες, την πολιτική λογική. Τόμπολα. Η πολιτική λογική δεν μπορεί να ανθήσει σε χώρους από τους οποίους απουσιάζει ο σεβασμός ακόμη και της πιο στοιχειώδους αστικής κανονικότητας.

 Ηλίας Κανέλλης-ΤΑ ΝΕΑ