ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Ο δραπέτης… του Μαξίμου

Ποιος είναι ο άνθρωπος ο οποίος, όταν του πρότειναν να γίνει αρχηγός κόμματος, έπεσε σε βαθιά περισυλλογή, καθώς θα έπρεπε να θυσιάσει την μποέμικη ζωή; Ποιος είναι ο άνθρωπος ο οποίος βαριόταν και έπαιζε στο πρωθυπουργικό γραφείο playstation;
Ποιος είναι ο πολιτικός ο οποίος, ακλουθώντας την οικογενειακή παράδοση, απέδρασε –όχι στο εξωτερικό– από την εξουσία και τις ευθύνες του και άφησε έναν ολόκληρο λαό στη δίνη της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης;
Μα, φυσικά, ο Κώστας Καραμανλής, ο όποιος δεν έγινε ποτέ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ.

Ο Κώστας Καραμανλής είναι ένας λαϊκός, αυθόρμητος άνθρωπος. Είναι αυτό που λέμε «έξω καρδιά».
Σπούδασε, γιατί έτσι επέβαλε το πρωτόκολλο, στη Νομική Σχολή Αθηνών και έγινε κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος από το
Πανεπιστήμιο Tufts, όπου και έλαβε διδακτορικό.
Στην αρχή της καριέρας του η τύχη τον βοήθησε να υπερβεί το πρώτο οικογενειακό εμπόδιο, τον εξάδελφό του, Μιχάλη Λιάπη, ο όποιος θήτευσε δίπλα στον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή στα χρόνια της δικτατορίας. Σύμφωνα με τις γραφές, όταν ο πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, ειδοποίησε τον Καραμανλή ότι προορίζει τον Κώστα για το υφυπουργείο Εμπορίου, εκείνος του απάντησε: «Άσ' τον, είναι μικρός ακόμη. Βάλε καλύτερα τον Μιχάλη». Η σχέση των δύο εξαδέλφων ιδιόμορφη, καθώς πάντα ελλόχευε η καχυποψία του ενός για τις φιλοδοξίες του άλλου.
Ο Κώστας όμως είχε ένα και μοναδικό προσόν: έφερε το όνομα Καραμανλής.
Ωστόσο ήταν αμετανόητος εργένης και γλεντζές και στην Ελλάδα, για να γίνεις πρωθυπουργός, πρέπει πρώτα να νοικοκυρευτείς.
Η σύζυγος του Κώστα Καραμανλή, Νατάσα Παζαΐτη, υπήρξε συνεργάτης στο πολιτικό του γραφείο στη Θεσσαλονίκη από το 1988 και κέρδισε οριστικά την καρδιά του το 1997, ενώ ένα χρόνο μετά, τον Απρίλιο του 1998, στην Πρώτη Σερρών το ζεύγος έρχεται εις γάμου κοινωνία, με πολλά φολκλορικά στοιχεία.
 
 
 
Οι μοιραίοι συνεργάτες
 
Ο πατέρας του Κώστα, Αλέκος Καραμανλής, μαζί με φίλους επιχειρηματίες πείθουν τον Μητσοτάκη να κατεβάσει τον υιό υποψήφιο στην Α’ Θεσσαλονίκης, το 1989.
Η πολιτική του απογείωση ήρθε στο 4ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, όταν μετά την ήττα στις εκλογές του 1996, ο Μ. Έβερτ «κοιμήθηκε τον ύπνο του δίκαιου», πιστεύοντας ότι ο Κωστάκης δεν θα είναι υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος. «Ξύπνησε» την επομένη ακούγοντας από τα ραδιόφωνα το όνομα του αντιπάλου του και προέδρου της ΝΔ.
Ο Κώστας Καραμανλής αναμορφώνει το κόμμα του θείου του, αξιοποιώντας τις συμβουλές του κάλου του φίλου, Άρη Σπηλιωτόπουλου. Είναι η εποχή του εκσυγχρονισμού και των ανοιγμάτων στο λεγόμενο κεντρώο χώρο.
Ο Άρης, από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, προκαλεί όχι μόνο με το life style και τις προκλητικές δηλώσεις, αλλά και με τη στενή προσωπική-φιλική τους σχέση. Εμφανίζεται σαν απόλυτος άρχων στη Ρηγίλλης και συμπεριφέρεται ως αντ’ αυτού, προκαλώντας τη μήνιν πολλών βουλευτών, προεξάρχοντος του τότε βουλευτή της ΝΔ Γιώργου Καρατζαφέρη.
Μια προκλητική φωτογράφηση του Άρη, μετά την ήττα του 2000, σε γυναικείο περιοδικό θα αποτελέσει την αφορμή για την εκπαραθύρωσή του από τη Ρηγίλλης και την απαρχή της καριέρας του πάλαι ποτέ ισχυρού πρωθυπουργεύοντος, Θοδωρή Ρουσόπουλου.
Ο πετυχημένος δημοσιογράφος ήρθε να αντικαταστήσει ένα «μετρ» στην πολιτική επικοινωνία και να προσδώσει στον Καραμανλή το απαραίτητο κύρος για τις σχέσεις με το μιντιακό κατεστημένο.
Η εξουσία φθείρει και διαφθείρει και αυτόν το ρόλο άφησε στο συνεργάτη του, τον οποίον έχρισε και κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ήταν η περίοδος της παντοδυναμίας του ζεύγους Ρουσόπουλου, αλλά μετά την απότομη άνοδο έρχεται η εκκωφαντική πτώση.
Κάπου εκεί προς το τέλος και ο έτερος μοιραίος συνεργάτης εγκαταλείφτηκε, αφού δεν συμπεριελήφθη το 2009 στα ψηφοδέλτια του κόμματος.
 
 
 
Η χαμένη πενταετία 2004-2009
 
Από τους «νταβατζήδες» και τον ψευτοτσαμπουκά του «βασικού μετόχου», η θητεία Καραμανλή στην εξουσία κατέληξε στα σκάνδαλα, τη σήψη και τη διαφθορά, αφού έκαψε τη χώρα κυριολεκτικά –βλέπε Ηλεία 2007– και μεταφορικά με τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στη μεταπολεμική ιστορία.
Πέντε χρόνια αναβλητικότητας, ατέλειωτων ρουσφετιών, «ιερών» σκανδάλων, πολιτικής ολιγωρίας και απάθειας.
Ο απών Καραμανλής, ο οποίος ακόμη και το 2009 διαβεβαίωνε ότι η Ελλάδα έχει ισχυρή οικονομία και δεν πλήττεται από τη διεθνή κρίση, είχε τις… πλάτες του πολιτικά ομογάλακτού του, Ζοζέ Μπαρόζο. Αυτή η κολιγιά Καραμανλή – Μπαρόζο οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και τον Μπαρόζο στη γωνία των ευρωπαϊκών οργάνων, καθώς Μέρκελ και Σαρκοζί τού χρέωσαν ότι έκανε τα στραβά μάτια στα ψεύτικα στοιχεία για την ελληνική οικονομία.
Ο Καραμανλής γνώριζε καλά το μέγεθος της καταστροφής, γι’ αυτό και απέδρασε. Με μια καλά σχεδιασμένη κίνηση έκλεισε πρόωρα τη Βουλή πριν από τις ευρωεκλογές του 2009, παραγράφοντας έτσι σκάνδαλα της κυβέρνησής του, και προκήρυξε εκλογές το Σεπτέμβριο, πετώντας την «καυτή πατάτα» της χρεοκοπίας στο συνεχιστή της αντίπαλης πολιτικής οικογένειας, τον Γιώργο Παπανδρέου.
Έτσι, έκανε πραγματικότητα το όνειρο που είχε από τότε που διέβη τις πόρτες του Μαξίμου: «Η ευτυχέστερη στιγμή θα είναι όταν φύγω από αυτό εδώ το μέρος», είχε πει κάποτε.
 http://www.tokarfi.gr/