Στα άκρα!..

Ο Μαρκ Μαζάουερ είναι ένας σημαντικός ιστορικός που αγαπάει την Ελλάδα και την επισκέπτεται συχνά προσπαθώντας να βοηθήσει τη σκέψη μας.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2013 έδωσε μια διάλεξη στην Αθήνα για τα άκρα στην πολιτική.

Υποστήριξε τότε ότι δεν πρέπει να εξισώνεται η επικινδυνότητα της βίας της Ακρας Αριστεράς με αυτήν την Ακρας Δεξιάς.

Κι ότι «η απειλή της Χρυσής Αυγής είναι πολύ μεγαλύτερη από την απειλή της περιθωριοποιημένης Ακρας Αριστεράς».

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πώς μετράνε την απειλή. Σε βάρος; Σε μήκος; Σε όγκο;

Υποθέτω όμως ότι ο Μαρκ Μαζάουερ μπορεί πλέον να διαβεβαιώσει τις μανάδες των θυμάτων του Νέου Ηρακλείου ότι τουλάχιστον τα παιδιά τους δολοφονήθηκαν ή σακατεύτηκαν από μια λιγότερο επικίνδυνη βία. Πάλι καλά!

Πήρα το παράδειγμα του Μαζάουερ όχι για να τονίσω το μέγεθος μιας καλοπροαίρετης αφέλειας.

Αλλά για να δείξω ότι ακόμη και τα πιο φωτεινά μυαλά μπορεί να σκοτιστούν από τα «σιωπηλά μοντέλα» που τα κατατρύχουν - για να δανειστώ την έκφραση ενός άλλου μεγάλου ιστορικού, του Σαούλ Φριντλέντερ.

Από την ανομολόγητη παραδοχή, δηλαδή, ότι επί ίσοις όροις οι κουμπουροφόροι της Ακρας Αριστεράς είναι γενικώς καλύτερα παιδιά από τους μαχαιροβγάλτες της Ακρας Δεξιάς.

Κι ότι υπάρχει μια βία που είναι λιγότερο βία, εφόσον ασκείται για λόγους που μας είναι αρεστοί.

Με άλλα λόγια, όπως έλεγε κι ο Λίντον Τζόνσον, «ναι, είναι καθάρματα, αλλά τουλάχιστον είναι τα δικά μας καθάρματα».

Καλώς  Ή κακώς, βεβαίως, η ζωή πάντα εκδικείται όσους προσπαθούν να την στριμώξουν στα μοντέλα που τους βολεύουν.

Οσοι (καλοπροαίρετοι, επιτήδειοι ή απλώς αφελείς...) αμφισβητούσαν ότι υπάρχει άλλο άκρο δεν έχουν παρά να ανοίξουν τις τηλεοράσεις τους: το άκρο που δεν υπάρχει κυκλοφορεί με μοτοσικλέτα, φοράει κράνος και ρίχνει με Zάσταβα.

Αλλά κάπως έτσι φτάσαμε στα άκρα. Επειδή αρνούμαστε να δούμε το πρόβλημα κατάματα κι επειδή θέλουμε να ερμηνεύουμε τη ζωή μόνο όπως μας βολεύει.

Με υστεροβουλία και ιδιοτέλεια.

Οι μεν χάιδευαν την Ακρα Δεξιά για να επαναπατρίσουν τους ψηφοφόρους της. Και οι δε χαϊδεύουν την Ακρα Αριστερά επειδή είναι τα δικά τους καθάρματα.

Ετσι, με σαράντα τρομοκράτες στη φυλακή και κάπου διακόσιους στα χέρια της Δικαιοσύνης, με άλλους τόσους να διαφεύγουν ασύλληπτοι, με τα Καλάσνικοφ να κυκλοφορούν πιο εύκολα κι από iPad, φτάσαμε να αναρωτιόμαστε αν υπάρχει «άλλο άκρο» κι αν είναι επικίνδυνο.

Μπα! Πού μας ήλθε; Συνήθως κάτω από τα κράνη και τις κουκούλες, πίσω από τα πιστόλια και τις καραμπίνες, κρύβονται κεντρώοι μεταρρυθμιστές...

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ