Ωχ, Παναγία μου

Εγώ στην αρχή ήμουν με τη Σόδη, που τελικά τη λένε Σταυρινούδη. Κι αυτό δεν είχε καμιά σχέση με την προσωπικότητά της, για την οποία δεν έχω άποψη, με την επαγγελματική της πορεία, που είναι ενδιαφέρουσα, ή μ' εκείνο το spa που τελικά δεν της ανήκει. Δεν άφησα καν να με επηρεάσει ο αριθμός των ψήφων με τον οποίο εξελέγη, που είναι ομολογουμένως μικρός: διακόσιες ενενήντα τρεις, όταν οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στη Χίο είναι 65.000. Οχι, ήμουν με τη Σταυρινούδη επειδή μου άρεσε η σκηνή της ορκωμοσίας της.   

Ενα μέλος του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να ντύνεται όπως θέλει, αυτό είναι αλήθεια. Δεν μπορεί, ας πούμε, να εμφανιστεί αύριο ένας βουλευτής με σορτσάκι. Η μια βουλευτίνα με μπικίνι. Υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Τα όρια όμως αυτών των κανόνων δεν είναι σαφή. Παλιότερα, ας πούμε, ήταν αδιανόητο να μη φοράει ένας βουλευτής γραβάτα. Σήμερα θεωρείται φυσιολογικό, κι όχι μόνο επειδή ο Τσίπρας δεν ξέρει να τη δένει. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ένα ζήτημα αισθητικής. Τα μπλουζάκια της Ραχήλ Μακρή ήταν αφόρητα, πώς να το κάνουμε. Στην περίπτωση της χιώτισσας βουλευτίνας δεν υπάρχει κάτι απωθητικό, αντιθέτως. Είναι σεξιστικό αυτό, το παραδέχομαι, αλλά δυστυχώς ο κόσμος είναι άδικος. Ο καλός Θεούλης δεν έπλασε όλους τους ανθρώπους ίδιους.

Ο κυριότερος λόγος όμως που ήμουν με τη Σταυρινούδη δεν είναι η ίδια. Είναι οι άνθρωποι που, άθελά τους, ενεπλάκησαν σ' αυτή την υπόθεση. Πρώτα, ο αντιπρόεδρος της Βουλής. Το «Ωχ, Παναγία μου!» του Τραγάκη, που παραπέμπει ευθέως σε παλιά ελληνική ταινία, θα καταχωρισθεί χωρίς αμφιβολία στις κορυφαίες ατάκες της σύγχρονης κοινοβουλευτικής ιστορίας. Μετά τους τραμπουκισμούς των χρυσαυγιτών και τις αγριοφωνάρες τους περί «προδοτών», μετά τις αφόρητα βαρετές αντιπαραθέσεις μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών», αξίζαμε επιτέλους μια τόσο ξεκαρδιστική σκηνή.

Υστερα είναι ο δυστυχής ιερέας. Αυτός είχε ένα δίλημμα: να αρνηθεί να ορκίσει την προκλητική βουλευτίνα και να μπλέξει ή να κάνει την καρδιά του πέτρα και να εκπληρώσει το καθήκον του προσπαθώντας να κοιτάζει αλλού; Επέλεξε το δεύτερο, με τη σκέψη ότι μερικά δευτερόλεπτα είναι, θα περάσουν. Τώρα ξέρει: υπάρχουν και χειρότερα από το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων που εξαιτίας της αντίδρασης της Εκκλησίας και διάφορων άλλων υστερικών πήρε και πάλι αναβολή, επειδή, λέει, δεν έχει μελετηθεί αρκετά.

Ναι, ήμουν με τη Σταυρινούδη - μέχρι που διάβασα τη χθεσινοβραδινή της ανάρτηση στο facebook. Ηλπιζα να απαντήσει στα όσα ακούστηκαν με χιούμορ. Πίστεψα ότι έκανε χιούμορ και όταν είπε ότι με 7 ακόμη ψήφους θα έφτανε τις 300, όσες ο Λεωνίδας. Αλλά το εννοούσε! Το είπε, λέει, μεταφορικά για να τονίσει ότι «οι επιπλέον επτά αποτελούν για μένα τη συσπείρωση που πρέπει να έχουμε όλοι οι Χιώτες στις διεκδικήσεις μας. Τριακόσιοι Σπαρτιάτες τα έβαλαν και εν πολλοίς κατατρόπωσαν ένα εκατομμύριο Πέρσες».

Ωχ, Παναγία μου.

Μ Μητσός-ΤΑ ΝΕΑ