Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015
Πριν αρχίσετε να αντιδράτε σας λέω ότι είναι άρθρο του κ.Βαρουφάκη .....
2 σχόλια:
Σεβαστείτε το ελεύθερο βήμα σχολιασμού και διαλόγου. Ανωνυμία δεν σημαίνει και ασυδοσία.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Σημείωση : Κάθε υβριστικό , προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο θα διαγράφεται...
Σχόλια με ονομαστικές αναφορές που περιέχουν ατεκμηρίωτες καταγγελίες θα διαγράφονται.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΜΑ
ΑπάντησηΔιαγραφή*********************
ΑπάντησηΔιαγραφήΟΝΕΙΡΟ
*********************
"το ρολόϊ του κόσμου σημαίνει μεσάνυχτα",
οι ανθισμένες μυγδαλιές γέρνουν στο στεναγμό του χτύπου του,
οι ανοιξιάτικες ανεμώνες ξεχνούνε να φυτρώσουν,
οι παπαρούνες κατάματα κοιτώντας τον άλικο ουρανό αλλάζουν χρώμα,
κυκλάμινα αστόχησαν και φύτρωσαν στους δακρυσμένους κορμούς των πεύκων,
αγριομανίταρα μπουμπούκιασαν ωσάν κυκλάμινο το γένος τους,
τα μπακακάκια μας στα ρυάκια ξεμύτισαν ως βατραχοβούβαλοι,
η πουπουλόπαπιά μας έπαψε να σεριανίζει κουνιστή,εμαρμάρωσε,
η μαύρη ορχιδέα στα ριζά των πουρναριών μιμείται τα σκυλάκια,
το καπόνι σαν θέρια πεταλούδα, άφησε το κουκούλι του στη θάλασσα κι ετράβηξε το δρόμο στα βράχια,
μυρίστηκε η μέλισσα τη θάλασσα
και τόσκασε για τα ρείκια,
ξεγέλασαν στ΄αντάμωμά τους ήλιος με σελήνη τη φυρονεριά, της φύτεψαν καταμεσίς της ξέρας χλωρό κλαρί της Μίνθης φυλαχτό,
ξερίζωσαν κρυφά την πεταλίδα των βράχων,
σκουλαρίκι του ήλιου για το κρι-κρί, απλώσαν τα πελαργόνια μας φτερά κι εβρέθηκαν στην υψικάμινο,
αστόχησε το χελιδόνι μας,ξεκίνησε να πλέκει στη φτέρη μας φωλιά ,
ξεχύθηκα στην άσφαλτο μαζεύοντας καπάκια γι αγριολούλουδα,
το ούτι μου σαν φλάουτο άρχισε να λαλεί,το φλάουτο νταούλι!
κι ο αιγωλιός μας εξημέρωσε στης καρδερίνας τη φωλιά ,
ο κότσυφας καμώθηκε αξημέρωτα να κλαίει σαν χαροπούλι,
κι η τρόικα,που έγνεθε αποβραδίς κι εξέγνεθε θεσμούς,μ΄επλάνεψε στη συνοδο του ήλιου με το φέγγος στου φεγγαριού τη κόχη, τ΄αδράχτι εξέφυγε απ΄τη γνέση της ρόκας, σφοντύλι το φεγγάρι ξανεμίστηκε κι έπεσε γοργό,μ΄εβάρεσε, μα μ΄άρεσε,σαν είδα τα κοχύλια στο στενοσόκκακο κι έσκυψα, τα εμάζεψα ως το γλυφό νερό στη χούφτα μου κι εμισοχόρτασα τη πείνα μου, επλάγιασα στα ρείκια του βουνού προσμένοντας το όνειρο, ανάμεσίς εκεί στα σταμναγκάθια της όασης των νησίδων που τους έταξα, πλέκοντας ψυχοκέρι για τις μνήμες μου, που έχασα εκεί στη σύνοδο του φεγγαριού με τον ηλιάτορα.
ΑΔΦΟΔΕΛΟΣ