Φτάνει μόνο το να πέσει ο Τσίπρας;

Αν φύγει, η οικονομία θα τιναχτεί σαν ελατήριο, αλλά... το «μετά» είναι το θέμα!
Πάμε λοιπόν πίσω στα βασικά, για τρίτη και φαρμακερή για την Ελλάδα φορά. Ποιο είναι το ζητούμενο; Να… πάει η χώρα «Πρώτη Φορά Αριστερά»; Αυτό πια δεν το λέει ούτε καν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ! Μήπως είναι ζητούμενο -ή φόβητρο- η παλινόρθωση της Δεξιάς; Μα ακόμα κι αν βγει πρώτος ο Μεϊμαράκης, κεντρο...αριστερούλικη κυβέρνηση θα καταντήσει να δημιουργήσει για να χωρέσει η πιθανή στήριξη από Ποτάμι και Φώφη. Ή μήπως είναι ώρα να λύσουμε τις ιστορικές εκκρεμότητες του αιματηρού ’49, του «βρώμικου ’89» ή οποιουδήποτε πολιτικού… «69» στριφογυρνάει στα άρρωστα μυαλά όσων θέλουν την εξουσία για την εξουσία; Εδώ που φτάσαμε, με ένα μνημόνιο χειρότερο απ’ όλα, δύο είναι τα κρίσιμα θέματα: α) να τα βγάλουμε πέρα, χωρίς να εξοντωθεί η φτωχοποιημένη πλειοψηφία των Ελλήνων, β) να κρατηθούμε εντός Ε.Ε. διότι η τόσο πιθανή αποτυχία μιας κυβέρνησης του στυλ «μια από τα ίδια» θα μας φέρει τόσο κοντά σε ένα οριστικό Grexit μέσω παράλληλων νομισμάτων, που θα νοσταλγήσουμε ακόμη και τον Βαρουφάκη! (Ναι, μου λείπει! Τουλάχιστον είχε και πλάκα το σόου.)
Διαχέεται επιτήδεια και επικίνδυνα η άποψη ότι
«μνημονιακοί είναι πια (σχεδόν) όλοι, άρα τι σημασία έχει ποιος θα έρθει πρώτος; Είτε ο Τσίπρας, είτε ο Μεϊμαράκης, θα συγκυβερνήσουν με Φώφη και Σταύρο, ή ίσως ακόμη και με τον Καμμένο, οπότε ποια η διαφορά;». Κι όμως, είναι τεράστια. Προϋπόθεση για να τα βγάλουμε κουτσά στραβά πέρα το τρίτο μνημόνιο, που μας φόρτωσε στην πλάτη ο Αλέξης μετά τις πολύωρες διαπραγματεύσεις του με τους Ευρωπαίους εταίρους  μας (17 ώρες τού φάνηκαν πολλές, επειδή ίσως δεν είχε ξαναδουλέψει τόσο σε όλη την προηγούμενη ζωή του), είναι να ΠΑΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ επιτέλους η οικονομία. Διότι από τη θανάσιμη συνταγή που περιλαμβάνει ένα τόσο υφεσιακό μνημόνιο με την ανάπτυξη στο ναδίρ δεν γλιτώνεις με τίποτα. Είναι σαν να πετά το αεροπλάνο και ξαφνικά να μένει από κινητήρες και συγχρόνως να του κοπούν και τα φτερά. Γι’ αυτό, λοιπόν, μόνο αν η οικονομία λάβει ένα μήνυμα αισιοδοξίας με ορίζοντα τετραετίας, υπάρχει πιθανότητα να ανακάμψει, με επενδύσεις και δουλειές, κι έτσι να εξισορροπηθούν τα αρνητικά του Μνημονίου 3 και να μείνει όρθιο το «ζωντανό» που λέγεται Ελλάδα. Ολα αυτά τα λέμε απλά τεχνοκρατικά, μαθηματικά και οικονομικά, βγάζοντας απέξω τις πολιτικές προτιμήσεις και τις όποιες κομματικές συμπάθειες. (Σ.σ.: καμία!)

Πρακτικά, λοιπόν, ποιος θα στείλει καλύτερα και ισχυρότερα το μήνυμα ότι όντως ΚΑΤΙ αλλάζει στην Ελλάδα και ότι εννοεί πολύ σοβαρά πως θα προσπαθήσει να προσαρμοστεί και να σταθεί στα πόδια του; Ο Τσίπρας, δυστυχώς για όλους μας και για εκείνον, έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ και ΕΜΠΙ-ΣΤΟΣΥΝΗΣ εντός και εκτός επικράτειας, μην πω και υφηλίου. Ακόμα και μέσα στο κόμμα του. Δυστυχώς έχει γίνει συνώνυμος με το ΨΕΜΑ και την ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς επιπλέον γι’ αυτό. Πήρε 62% «ΟΧΙ» και το έκανε «ΝΑΙ» με… φούντες. Ποιος μπορεί να τον εμπιστευτεί ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, όσο καλή διάθεση και να ’χει; Ετσι έχουν τα πράγματα: ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ Η ΕΛΛΑΔΑ. Το ζήτημα είναι και προσωπικό και βαριά πολιτικό. Ακόμη και αν βγει πρώτος και συνεργαστεί αναγκαστικά με Ποτάμι και Φώφη, θα έχουμε ένα διαρκές πηγαινέλα για ισορροπίες και power game, που το πιθανότερο είναι να μας πάει στο απόλυτο τέλμα. Να μην κουνιέται τίποτα! Διότι δεν τον εμπιστεύονται, πριν απ’ όλα, οι εν δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του, γνωρίζοντας πώς φέρθηκε στις κατά καιρούς συνεργασίες του. χώρια που οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι ήδη έχει αναπτυχθεί γύρω του ένα σκανδαλώδες και εν πολλοίς «βρώμικο» πολιτικό περιβάλλον. Το οποίο θα προσπαθεί να κάνει τις δουλίτσες του ενώ οι σύμμαχοι στην εξουσία θα ασχολούνται μόνο με το πώς να αποκρούσουν τη ζημιά που θα «λερώνει» κι αυτούς. Ακόμη χειρότερα, ο Τσίπρας έδειξε ότι υιοθετεί πλήρως εν γνώσει του το ΝΕΟ ΣΑΠΙΟ και το καινούριο παρακράτος που ξεκινά από τα... στημένα πλάνα της ΕΡΤ και καταλήγει σε πλαστά ενδεχομένως πιστοποιητικά γνησίου υπογραφής, τα οποία καθαγιάζει ως γραφειοκρατικές λεπτομέρειες! Ναι, μέχρι εκεί. Βάλε και λίγη σως... χλίδα στη ΛΙΓΔΑ, ονόματα ιδιωτικών να μη λέμε, και βρισκόμαστε μπροστά σε πρόωρη τριτοκοσμική εκτροπή τύπου λαοπρόβλητων «ηγεμόνων» Βόρειας Αφρικής, αιωνία τους η μνήμη. Να μας λείπει.

Αντίθετα, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ εντός και εκτός Ελλάδας. Εξω γιατί δεν τον ξέρει κανείς και εντός γιατί τον ξέρουν και οι πέτρες. Και να θέλει να... κρυφτεί και να υποκριθεί, δεν μπορεί λόγω χαρακτήρα. Εδωσε δείγματα, άλλωστε, και ως πρόεδρος της Βουλής. Μπορεί και να μην τρελαίνει πολλούς από ενθουσιασμό η ιδέα να έχουν μόνο τον Βαγγέλη πρωθυπουργό. για να μην κοροϊδευόμαστε, εδώ που τα λέμε, δεν σε πωρώνει κιόλας... Αλλά, πρώτον, καλύτερα να μην τρελαίνεσαι από χαρά από το να τρελαίνεσαι από απελπισία και τη μια συμφορά πάνω στην άλλη, όπως με τον Τσίπρα. Επιπροσθέτως, ο Μεϊμαράκης ούτε θέλει, αλλά κυρίως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει δεξιά κυβέρνηση. Με τον  Σταύρο και τη «μετα-πασόκα» Φώφη ίσως να είναι στην πράξη πιο κεντροαριστερή από τους Συριζανέλ. Τέλος, όσον αφορά στην οικονομία, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απομάκρυνση του ιδιότυπου ΧΑΛΙΦΑΤΟΥ ΑΛΕΞΗ και των φαντασιόπληκτων φανατικών και αρπακτικών που τον περιτριγυρίζουν θα έχει βραχυπρόθεσμα αντίκτυπο ΕΛΑΤΗΡΙΟΥ. Για λίγο καιρό τουλάχιστον θα τιναχτούν προς τα πάνω αγορές, επενδύσεις και αξίες, και η Ελλάδα θα επανέλθει στο πάνθεον του δυτικού πολιτισμένου κόσμου της οικονομίας, που δεν ζει μόνο με κουτσαβακισμούς... τσαλιμάκια και ισοδύναμα. Από εκεί και πέρα είναι θέμα της νέας κυβέρνησης με ΚΕΝΤΡΩΟ άξονα να κάνει δουλειά, ΑΝ της βγει. Δεν θα είναι εύκολο γιατί το όλο σχήμα -πλην Σταύρου- είναι ακόμα κρατικίστικο. Ομως θα αναγκαστεί. Αν δεν μπορεί κι αυτή, βράσε όρυζα, άμα βρεις πουθενά στην αγορά.

Συνεπώς, δεν φτάνει απλώς το να φύγει ο Τσίπρας από την εξουσία. Είναι όμως βασική και εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση. Η πολιτική του είναι σαν την ταφόπλακα σε φέρετρο όπου έχουν βάλει λάθος άνθρωπο μέσα ενώ ακόμη ζει. Οπότε ή που θα τον σώσουμε τελευταία στιγμή ή που θα τον «τσιμεντώσουμε» ζωντανό αυτή την Κυριακή.
Θέμος Αναστασιάδης-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ