Μακάρι να αποδειχθεί την Κυριακή ότι τα παραπάνω ισχύουν. Οτι δηλαδή ο λαός έχει καταλάβει την πραγματικότητα, ότι
αφού δοκίμασε τα πάντα και όλους, τώρα ξέρει και ότι θα ψηφίσει πλέον με σοφία. Με λίγα λόγια, αυτή τη φορά δεν θα παραμυθιαστεί και με την ψήφο του θα φροντίσει ώστε η χώρα να αποκτήσει μία συνετή και αποφασιστική κυβέρνηση, με προοπτική παραμονής στην εξουσία κάποια χρόνια για να υπάρχει πολιτική σταθερότητα, ότι ο δρόμος είναι ένας, χωρίς παράδρομους και ότι θα μείνουν εκτός Βουλής διάφοροι αλλοπαρμένοι και κάποια «τσακάλια» που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα, προκειμένου να λασπώσουν και να πουν ψέματα, είτε εκτελώντας παραγγελία, είτε αυτοβούλως.
Ωστόσο, μέχρι να αποδειχθεί ότι έτσι θα γίνουν τα πράγματα, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος. Οι δημοσκοπήσεις, στον βαθμό που μπορεί να τις εμπιστευθεί κάποιος αυτή την εποχή, δείχνουν ότι ακόμη υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών που διατηρεί φρούδες ελπίδες. Γιατί δεν κατάλαβε τίποτα από την αρχή της κρίσης και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, γιατί πιστεύει ακόμη σε δοξασίες, γιατί παραμένει ευκολόπιστο, γιατί κρίνει επιπόλαια, γιατί νομίζει ότι τα προβλήματά του θα λυθούν με μαγικό τρόπο, γιατί θεωρεί ότι περνάει το «νταηλίκι», γιατί σκέπτεται μηδενιστικά. Αν εκείνο το 55% και άνω, που ψήφισε αντιμνημονιακά - αντιευρωπαϊκά κόμματα τον περασμένο Ιανουάριο δεν μειωθεί δραστικά σε αυτές τις εκλογές, σημαίνει ότι ο λαός δεν έχει αλλάξει μυαλά, παρά τα capital controls και τις άλλες συμφορές που συνέβησαν. Περί αυτού θα πρόκειται...
Ασφαλώς και δεν μπορούμε να προδικάσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα. Κρίνοντας όμως από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει για την πρωτιά με πολλές πιθανότητες και παρά τα κραυγαλέα ψέματα της ηγεσίας του, ότι ενδεχομένως να ξαναδούμε τον Καμένο στη Βουλή, ότι το νέο εναντίον του παλιού εκπροσωπείται επάξια και ενδεχομένως πειστικά από τους Φλαμπουράρη, Βούτση, Δραγασάκη, Χρ. Παππά, Μπαλτά, Δρίτσα και άλλους «θαλερούς» εβδομηντάρηδες, ότι αν ανέβει η Ν.Δ. θα το καταφέρει σε βάρος του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ, ότι υπάρχουν αρκετοί πολίτες έτοιμοι να δώσουν την ψήφο τους στο ΚΚΕ και τη ΛΑΕ, άλλοι πρόθυμοι να πάνε με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, δεν δικαιολογείται μεγάλη αισιοδοξία για τη συνέχεια, ασχέτως αποτελέσματος.
Οποιος υποστηρίζει ακόμη ότι ο λαός δεν έχει καμία ευθύνη για όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα επί πάρα πολλά χρόνια, για όσα συνέβησαν στη διάρκεια της κρίσης και για εκείνα που θα συμβούν, ανάλογα με την ψήφο του, δεν είναι ειλικρινής. Ο λαός έχει μεγάλες ευθύνες για τις στρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν το ελληνικό κράτος, για τις συλλογικές συμπεριφορές στην καθημερινότητα, στις παραλείψεις και τα λάθη που γίνονται. Με αυτή την έννοια, ευθύνεται και εκείνος που ψηφίζει, όταν μάλιστα «γνωρίζει» πια, όπως σήμερα. Οι λαοί βρίσκονται πάντα μέσα στην εξίσωση της πολιτικής.
Αγγ. Στάγκος-Καθημερινή
Ο κ.Ρεπας τα γραφει και δεν εχω σοβαρο λογο να μην συμφωνησω μαζι του.
ΑπάντησηΔιαγραφήσύγκρισης αυτήν την ιστορική αλήθεια. Προκαλώ για το αντίθετο.
------------------
Το 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε να διαχειριστεί την πρωτοφανή κρίση του τριπλού χάσματος (δημοσιονομικό έλλειμμα, αρνητικό ισοζύγιο, δημόσιο χρέος), έκανε το καθήκον του στο όνομα του εθνικού συμφέροντος καταπνίγοντας το βασικό ένστικτο που για κάθε κόμμα είναι η ψηφοθηρία.
Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε την διαλλακτική αντιμετώπιση που είχαν οι διάδοχες κυβερνήσεις, η χώρα σε δύο χρόνια θα είχε υπερβεί την κρίση. Η ιστορική καταγραφή είναι διδακτική για το πώς καθοδηγούμενοι αγανακτισμένοι και ψηφοθηρικές ψευδολογίες τύπου Ζαππείων και ΔΕΘ γέμισαν τις εκλογικές δεξαμενές των δύο κομμάτων. Ταυτοχρόνως, όμως, άδειασαν την ψυχή των ανθρώπων από την οραματική ενατένιση που γεννά την αγωνιστική διάθεση συμμετοχής και την αναγκαιότητα της συστηματικής προσπάθειας. Η πλήρης απομείωση κεφαλαίου εμπιστοσύνης είναι η αιτία που σύρει τον πολίτη σε απελπισία και τους θεσμούς και τις λειτουργίες αντιπροσώπευσης σε αναξιοπιστία και ανυποληψία. Όταν λείψουν η εμπιστοσύνη και η ελπίδα, μια χώρα είναι δύσκολο να κυβερνηθεί.