Η Ιθάκη του Τσίπρα και ο Γολγοθάς των Ελλήνων

Η πολιτική δεν είναι κακό επάγγελμα

Αν πετύχεις έχεις πολλά οφέλη, ενώ αν αποτύχεις μπορείς πάντα να γράψεις ένα βιβλίο (Ρόναλντ Ρέιγκαν, πρώην πρόεδρος της Αμερικής).

Ο Αλέξης Τσίπρας προφανώς και εκ του αποτελέσματος κρινόμενος απέτυχε. Και τώρα, ακολουθώντας τη συμβουλή του Ρέιγκαν, έγραψε ένα βιβλίο. Δύσκολο εγχείρημα διότι:

■ Εχει στο παρελθόν του αρχικά τη δημαγωγική αντιμνημονιακή πολιτική του της περιόδου 2010-2015 και κατόπιν την καταστροφική κυβερνητική θητεία του 2015-2019, με σημείο αιχμής την πλήρως ανερμάτιστη διαχείριση της χρεοκοπίας εντός και εκτός Ελλάδος στο πρώτο εξάμηνο του 2015 και με αποκορύφωμα το τραγελαφικό δημοψήφισμα, για το οποίο μάλιστα συνεχίζει να επαίρεται.

■ Εχει στο παρελθόν του τη σκευωρία της Novartis, με την οποία επιχείρησε να εξοντώσει πολιτικούς του αντιπάλους, με εκτελεστικό όργανο τον καταδικασμένο από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο Δημήτρη Παπαγγελόπουλο.

■ Εχει στο παρελθόν του το σκάνδαλο των τηλεοπτικών αδειών, με εκτελεστικό όργανο τον επίσης καταδικασμένο από το ίδιο δικαστήριο Νίκο Παπά, κατά το οποίο ζητούσαν δάνεια από εφοπλιστές για να στηθεί κανάλι του ΣΥΡΙΖΑ με τον Καλογρίτσα.

■ Εχει στο παρελθόν του την ακραία εχθροπάθεια και πόλωση με την οποία πολιτεύτηκε σε όλη την κυβερνητική του θητεία, μαζί με τους συνεταίρους του των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

■ Εχει στο παρελθόν του τέσσερις εκλογικές ήττες από τη Νέα Δημοκρατία μετά το 2019.

■ Και έχει στο παρελθόν του τις διασπάσεις και τελικά την ουσιαστική διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ με τις διαδοχικές άμεσες και έμμεσες παρεμβάσεις του, αρχίζοντας από τον Κασσελάκη.

Για όλα αυτά ο Τσίπρας αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη τρυφερότητα τις τεράστιες προσωπικές του ευθύνες, αφήνοντάς τες να καταλογιστούν κυρίως στους διάφορους πολιτικούς αυτοφωράκηδες που χρησιμοποίησε και σε εσωκομματικούς του αντιπάλους.

Θα ήταν άδικο ωστόσο να μην αναφερθούν και ορισμένα κρίσιμα ζητήματα, τα οποία χειρίστηκε με αίσθημα ευθύνης, αγνοώντας το πολιτικό κόστος: την κωλοτούμπα της τελευταίας στιγμής, κόντρα στο μισό κόμμα του, που απέτρεψε την ολοκληρωτική καταστροφή. Τη συνεπή τήρηση των συμφωνιών με τους δανειστές στη συνέχεια, που οδήγησε το 2018 στην τυπική έξοδο από τα μνημόνια. Τη διατήρηση του αποθεματικού ασφαλείας των 37 δισεκατομμυρίων, παρά τις πιέσεις που δεχόταν από το κόμμα του να θυσιάσει ένα μεγάλο μέρος του στον ψηφοθηρικό βωμό των εκλογών του 2019. Τη Συμφωνία των Πρεσπών, τέλος, που υπέγραψε, παρά τις μείζονες δημαγωγικές αντιδράσεις, της Νέας Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένης, με αποτέλεσμα να απεμπλακεί η Ελλάδα από μια κακή βαλκανική περιπλοκή δεκαετιών.

Είναι φανερό πως δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Τσίπρα αλλά τουλάχιστον με δύο, προϊόντα και οι δύο ενός γνήσιου πολιτικού διχασμού προσωπικότητας, που τον έκανε να μεταπηδά συχνά από το ένα άκρο στο άλλο, χωρίς ενδιάμεσες στάσεις. Ετσι ο αντιμνημονιακότερος των αντιμνημονιακών έγινε ο συνεπέστερος εφαρμοστής των μνημονίων, μεταλασσόμενος από αρχηγός του «Οχι» σε στρατηγό του «Ναι». Ο αυτοαποκαλούμενος «παιδί των καταλήψεων» και διαπρύσιος κήρυκας της Αριστεράς από τα μαθητικά του χρόνια, εναγκαλίστηκε τον Πάνο Καμμένο και τους ακροδεξιούς των Ανεξάρτητων Ελλήνων και σχημάτισε μαζί τους την πρώτη αριστεροακροδεξιά κυβέρνηση στην Ευρώπη. Πρώτος από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες επισκέφτηκε τον Ντόναλντ Τραμπ στη Ουάσινγκτον το 2017, όταν όλοι οι άλλοι τηρούσαν αρνητική στάση έναντι του αλλοπρόσαλλου Αμερικανού προέδρου. Δήλωσε μάλιστα ότι «μπορεί ο τρόπος που αντιμετωπίζει την πολιτική να μοιάζει ορισμένες φορές διαβολικός αλλά γίνεται για καλό», προσθέτοντας ότι ο Τραμπ είναι συνεχιστής των αξιών της ελευθερίας και της Δημοκρατίας που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Με την ίδια άνεση όμως, πάλι μόνος Ευρωπαίος ηγέτης, παραβρέθηκε στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο, δηλώνοντας ότι ο νεκρός δικτάτορας υπήρξε «παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και αντίστασης... μετατρέποντας τη χώρα του, μαζί με τον Τσε, σε ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης και αξιοπρέπειας».

Αποτελούν αυτά ορισμένα μόνο δείγματα από τα πολλά που έχουν καταγραφεί για τις διαδοχικές μεταστροφές και τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του Αλέξη Τσίπρα και την ευκολία με την οποία μπορούσε να κινείται από τον Τραμπ έως τον Κάστρο. Οχι τυχαία μάλιστα εσωκομματικοί αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι οι μεταστροφές και οι κωλοτούμπες δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά αλλά συνήθης πρακτική για τον πολιτικό Τσίπρα.

Τώρα λοιπόν, αφού φαίνεται να βαρέθηκε το πολιτικό περιθώριο, εκδίδει το βιβλίο του. Νομίζω ότι πρόκειται μάλλον για μια αφελή, μελοδραματική πολιτική σαπουνόπερα, κατά την οποία ο ίδιος, ως δύναμη του καλού, αναμετράται με τις εντός και εκτός Ελλάδος δυνάμεις του κακού. Ξεχνώντας ότι το αληθές πρόβλημα στα μνημονιακά χρόνια δεν ήταν η όποια «Ιθάκη» του ιδίου αλλά ο «Γολγοθάς» του μέσου Ελληνα. Θεωρώ λοιπόν ότι πρόκειται για ένα ακόμη πολιτικό λάθος του Τσίπρα, καθώς ξαναβάζει τον εαυτό του στο πολιτικό στόχαστρο. Διότι τα γεγονότα είναι πρόσφατα και δεν μπορεί κανείς -ούτε ο Τσίπρας- να τα παρερμηνεύει κατά το δοκούν. Δεν είναι βλάκες οι άλλοι προηγηθέντες πρωθυπουργοί -Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς- που τηρούν σιγή ασφαλείας και έχουν αποφύγει να εκτεθούν γραπτά για τα δικά τους πεπραγμένα. Στην πολιτική, άλλωστε, κανείς δεν ζημιώθηκε για ό,τι δεν είπε, ενώ πολλοί ζημιώθηκαν για ό,τι είπαν.

 Π. Λουκάκος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ