Ο κ. Ν. Πλακιάς ήταν αποκαλυπτικός και καταιγιστικός στη συνέντευξή του στην ιστοσελίδα «Πρώτο Θέμα». Δύο ήταν τα βασικά σημεία που ξεσκεπάζουν την απόπειρα εξαπάτησης της κοινής γνώμης:
Πρώτον, ήταν γνωστόν πως υπήρχε οπτικό υλικό που αποδείκνυε πως στην εμπορική αμαξοστοιχία δεν υπήρχε παράνομο φορτίο. Αυτό το οπτικό υλικό δικηγόροι των συγγενών των θυμάτων το απέκρυψαν μέχρις ότου έγινε γνωστό τον Μάρτιο του 2025. Και δεύτερον, την ομολογία του παραιτηθέντος προέδρου του ΕΟΔΑΣΑΑΜ στον ίδιο τον κ. Πλακιά πως πιέστηκε να βάλει στο πόρισμά του το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου υλικού.
Δε θα ασχοληθώ με τον κ. Χρήστο Παπαδημητρίου και τις αντοχές του σε πιέσεις. Θα ασχοληθώ όμως με την απόκρυψη του οπτικού υλικού, καθώς εκεί επάνω στήθηκε όλος ο σχεδιασμός της εξαπάτησης των πολιτών και εκεί επάνω στηρίχθηκε η πολιτική απάτη της «συγκάλυψης».
Ας πάμε ένα χρόνο πίσω και ας θυμηθούμε το πολιτικό κλίμα που επικρατούσε. Σύσσωμη η αντιπολίτευση είχε υιοθετήσει τη γραμμή Καρυστιανού και είχε ασπαστεί πλήρως τις θέσεις της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Η συγκάλυψη εθεωρείτο δεδομένη, καθώς εθεωρείτο δεδομένο και το παράνομο υλικό στην εμπορική αμαξοστοιχία. Να υπενθυμίσω επ΄αυτού πως η μητέρα του νεκρού μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας δεν έγινε δεκτή σε συγκέντρωση των συγγενών των θυμάτων διότι θεωρούσαν τον γιό της έναν κοινό λαθρέμπορο. Και όλα αυτά ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΑΝ πως στη συγκεκριμένη αμαξοστοιχία δεν υπήρχε παράνομο εύφλεκτο φορτίο.
Γιατί προχώρησαν δικηγόροι και συγγενείς σε
αυτήν την απόκρυψη; Δε θα μπω στη διαδικασία αναζήτησης οικονομικών κινήτρων. Εκείνο που με ενδιαφέρει όμως είναι ότι επάνω σε αυτήν την τρισάθλια μεθόδευση στήθηκε η πολιτική απάτη της συγκάλυψης με σκοπό να πληγεί ή και να ανατραπεί ακόμη η κυβέρνηση. Διότι, όπως υπαγορεύει η στοιχειώδης λογική, χωρίς παράνομο εύφλεκτο φορτίο δεν υπάρχει και κανένας λόγος συγκάλυψης, υπό την έννοια της οργανωμένης κινητοποίησης, από την πρώτη στιγμή, του κρατικού μηχανισμού για να αποκρυφτεί η αλήθεια.Σήμερα ο κ. Πλακιάς, γνώστης της δικογραφίας από πρώτο χέρι, κονιορτοποιεί όλους αυτούς που επένδυσαν σε μια πλάνη την οποία συνειδητά αυτοί οι ίδιοι καλλιέργησαν. Και κυρίως απογυμνώνει όλους τους πολιτικούς που μίλησαν για χαμένα βαγόνια, για επί πλέον νεκρούς, για ξυλόλια και τουλουόλια, για συγκάλυψη και ποινικές ευθύνες. Και σήμερα ακόμα υπάρχουν πολιτικοί και σχολιαστές οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν την τραγωδία των Τεμπών στον αντιπολιτευτικό τους λόγο.
Δε γνωρίζω αν υπήρξε πίσω από ολόκληρη αυτή τη μεθόδευση ένα συντονιστικό κέντρο με ευρύτερες στοχεύσεις, πέραν του συντονισμού του νομικού σκέλους της τραγωδίας. Πάντως, αν υπήρξε, η εξέλιξη των γεγονότων θα απογοήτευσε όλους όσοι βρίσκονταν στο πολιτικό παρασκήνιο. Η μητέρα των Τεμπών αυτονομήθηκε και πυροβολεί κατά ριπάς προς κάθε κατεύθυνση, ενώ το «κίνημα των Τεμπών» αποδυναμώθηκε καθώς φάνηκε πως υπάκουε σε προσωπικές φιλοδοξίες.
Μέσα σε ένα χρόνο ήρθαν τα πάνω - κάτω αφήνοντας έκθετους όλους τους πολιτικούς που συντάχθηκαν με ένα ψέμα, που συνήργησαν στην εξαπάτηση των πολιτών. Έμειναν με την συγκάλυψη στο χέρι.
Σ. Μουμτζής-liberal.gr
Η δικαίωση των 57 ψυχών δεν μπορεί να είναι προϊόν συμβιβασμού. Δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα επικοινωνιακής διαχείρισης ή δικηγορικών ελιγμών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρέπει να είναι το αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης αλήθειας. Όσο σκληρή, όσο άβολη κι αν είναι αυτή για οποιαδήποτε πλευρά. Γιατί μόνο πάνω στην απόλυτη αλήθεια μπορεί να χτιστεί η δικαιοσύνη. Και μόνο μέσω της δικαιοσύνης μπορεί να επέλθει η κάθαρση για μια ολόκληρη χώρα που ακόμα πενθεί.
Η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη αφορά την ίδια την αξιοπιστία των επίσημων ερευνών, καθώς ο κ. Πλακιάς υποστηρίζει πως ο πρώην πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, Χρήστος Παπαδημητρίου, του τηλεφώνησε προσωπικά για να του ζητήσει συγγνώμη για το επίσημο πόρισμα, παραδεχόμενος κυνικά πως το αφήγημα περί παράνομου υλικού δεν ήταν προϊόν επιστημονικής τεκμηρίωσης αλλά αποτέλεσμα εξωτερικών πιέσεων που δέχθηκε. Η συγκλονιστική αυτή παραδοχή περί θεσμικής χειραγώγησης συμπληρώνεται από μια δεύτερη καταγγελία που αγγίζει τα όρια της πρόκλησης, καθώς ο κ. Πλακιάς περιγράφει πώς στο ανακριτικό γραφείο υπήρξε προσπάθεια αποσιώπησης κρίσιμων βίντεο-ντοκουμέντων που αποδείκνυαν την απουσία παράνομου φορτίου, με δικηγόρους συγγενών να πιέζουν για τη μη κατάθεσή τους επειδή η αλήθεια «δεν τους βόλευε». Από τα λεγόμενά του προκύπτει πλέον αβίαστα το συμπέρασμα πως η ρίζα του προβλήματος στην υπόθεση των Τεμπών μετατοπίστηκε από το δυστύχημα σε μια συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όπου μέσω θεσμικών παρεμβάσεων και νομικών στρατηγικών επιδιώχθηκε η συντήρηση ενός ψευδούς αλλά «βολικού» σεναρίου, το οποίο καθυστέρησε την απονομή δικαιοσύνης, αποπροσανατόλισε την κοινή γνώμη και θυσίασε την αντικειμενική αλήθεια στον βωμό επικοινωνιακών και τακτικών σκοπιμοτήτων.
ΑπάντησηΔιαγραφή