Ο καθένας, ό,τι του 'ρθει

Ότι ζούμε στην εποχή που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, είναι δεδομένο. Ούτε επίγνωση λόγων υπάρχει πια, ούτε αυτογνωσία για το πραγματικό μπόι που καθενός, ούτε στοιχειώδης φροντίδα ώστε αυτά που αμολάνε να αντέχουν στη λογική. Η Ζωή κάνει κάθε μέρα τα πιο εξωφρενικά πράγματα και ουδείς την περιμαζεύει. Ροκ σταρ της πολιτικής σκηνής έχει γίνει. Ο Τσίπρας που θα 'πρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι κάθε αναφορά στις τράπεζες, τις κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής του επανεμφάνισης. Λες κι έχει το πολιτικό ακαταλόγιστο.

Ο Ανδρουλάκης άφησε προς στιγμήν την εμμονή με τις παρακολουθήσεις και έπαθε δεύτερη εμμονή με την τετραήμερη εργασία, την στιγμή που κάθε μαγαζί έχει στη βιτρίνα του ταμπέλα που λέει «ζητείται υπάλληλος». Ο δε Βελόπουλος απαιτεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να του ζητήσει δημόσια συγνώμη, για το… συλλείτουργο που έκανε με τον Πάπα. Ο Κώστας Καραμανλής κάνει υποδείξεις για τις κοινοτικές επιδοτήσεις, έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Χατζηδάκη με τα 415 εκατομμύρια που επιστρέψαμε στις Βρυξέλες.

Οι εθνοπατριώτες καταπίνουν την γλώσσα τους όταν βλέπουν τις Belhara, τα Rafale, τα F-35, τις δηλώσεις Τραμπ και την

ελληνογαλλική συμμαχία, αλλά εξανίστανται για το πόσο ανυπεράσπιστη είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη επειδή τα ραντάρ μας δεν έπιασαν το βαρκάκι-drone στην Λευκάδα. Διότι αν κυβερνούσαν αυτοί και όχι ο ενδοτικός, προφανώς θα είχαν φτιάξει το «τείχος του Ιονίου» όπως κάποτε οι Ναζί το «τείχος του Ατλαντικού» και θα ζούσαμε πιο ήσυχοι.

Ο Χρυσοχοΐδης είναι αποτυχημένος διότι δεν είχε προφυλακίσει έναν μανιακό που το χε βάλει σκοπό της ζωής του να μπιστολίσει το παλικαράκι που είχε το δυστύχημα με τον γιό του. Για φανταστείτε μια κυβέρνηση και μια αστυνομία που προφυλακίζουν αβέρτα δίχως δικαστικές αποφάσεις, μόνο με την προσωπική εκτίμηση του τοπικού αστυνόμου ότι υπάρχει πιθανότητα μελλοντικού εγκλήματος. Υπέροχο κράτος Δικαίου θα είχαμε.

Ο Άδωνις έχει σουλουπώσει εντυπωσιακά τα νοσοκομεία, αλλά όλοι μιλάνε για «διάλυση» του ΕΣΥ. Ως χθες όλοι φώναζαν ότι οι τάξεις των σχολείων έχουν πολλά παιδιά και πρέπει α προσλάβουμε κι άλλους δάσκαλους-καθηγητές, τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν ότι ο μαθητικός πληθυσμός απομειώνεται και βάζουν ανακοινώσεις ότι δεν υπάρχει πολιτική για το δημογραφικό. Μέχρι χθες έφταιγε η κυβέρνηση που δεν αντιμετωπίζει τον υπερτουρισμό, τώρα φταίει διότι η Ryanair κόβει πτήσεις από τα αεροδρόμια και μειώνονται οι τουρίστες.

Οι Συριζαίοι, ελλείψει κοινού, είναι με το κλειδί στην πόρτα της Κουμουνδούρου για να διπλοκλειδώσουν το κόμμα τους και να μετακομίσουν, αλλά τους βλέπεις στις τηλεοράσεις να κουνάνε θρασύτατα το δάκτυλο σε εκείνον που επί 10 χρόνια δεν έχει μετακινηθεί από την πρώτη θέση. Σαν βλέπουμε έναν αναπληρωματικό ομάδας τέταρτης κατηγορίας, να κάνει υποδείξεις στον Μέσι ή τον Ρονάλντο για το πώς ντριπλάρουν. Η Καρυστιανού έχει φροντίσει να ξεχάσουμε ως και τον ήχο της φωνής της, τόσο πολύ κρύβεται. Κι όμως το δεκάρι το ‘χει στην τσέπη, λένε οι δημοσκόποι.

Οι Νεοδημοκράτες βουλευτές, πρώτα μας φλομώνουν στις πληροφορίες ότι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα «θα γίνει χαμός», «θα τα ρίξουν», «θα τα πουν», κι έπειτα πάνε μπροστά στον Μητσοτάκη και κάνουν τα καλά παιδιά. Ακολούθως ξαναπάνε στους ψηφοφόρους και στους δημοσιογράφους και λένε τα ίδια. Παντού ένα χάος συμπεριφορών και αντιλήψεων, με κοινό παρονομαστή όχι απλώς τον παραλογισμό, αλλά την συλλογική ικανοποίηση που οδεύουμε προς την καταστροφή. Καλά να περάσουμε, εύχομαι.

 Δ. Καμπουράκης-liberal.gr