Στάνη

Αχός βαρύς ακούεται από τα έγκατα της πλατείας Κουμουνδούρου.

Μόνο που η βαβούρα δεν αφορά τις ωδίνες κάποιου τοκετού στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν είναι καν ο σαματάς μιας εικονοκλαστικής ρήξης. Ούτε η φασαρία μια ανατρεπτικής αφήγησης.
Είναι το νταβαντούρι του καβγά. Οι οιμωγές της απόγνωσης. Το τρίξιμο των αλυσίδων των χθεσινών φαντασμάτων. Η εκκωφαντική βοή της βαλβίδας εξαέρωσης μιας κουτσά στραβά συγκροτημένης υπόστασης. Μα πιο πολύ, είναι ο τρανταχτός θόρυβος από τα υστερικά γέλια για το θεατρικό ανέβασμα μιας φάρσας.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μεταδίδει εμφατικά το ακέραιο συναίσθημα μιας αδίστακτης ειρωνείας. Κρατάει ακόμη τα κλειδιά των γραφείων, τη σφραγίδα, το σήμα, τη κρατική επιχορήγηση του. Υποτίθεται και τα ηνία της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Μοιάζει, όμως, σαν τα παλιά καράβια που αλλάζουν σημαίες μεσοπέλαγα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν.
Παλεύει με τον εαυτό και τις σκιές του σε φουρτούνες. Με διαγραφές, αποχωρήσεις, κατακερματισμό, πικρίες. Το χειρότερο, δρομολογεί στο δημόσιο χώρο συνθήκες αυτοδιάλυσης, ευτελισμού, ταπείνωσης των ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν στις κάλπες . Με μια λέξη κατάντια.
Δεν είναι απλώς η διαγραφή από τη Κ.Ο. του Παύλου Πολάκη από το Σωκράτη Φάμελλο που επισπεύδει μια μοιραία ρότα προς ένα ακόμη καταστροφικό ναυάγιο. Με το «αψύ» Κρητικό να τη περιφέρει ως παράσημο ανυπακοής σε μια δήθεν σκοτεινή, παρασκηνιακή ατζέντα της κομματικής ηγεσίας. Μικρό το κακό σε ένα τάχα αριστερό κόμμα συλλογικών διαδικασιών που κατόρθωσε να έχει ατομικά ηγεμονικά τσιφλίκια και προσωπικές βαρονίες.

Το κυρίαρχο της αυτογελοιοποίησης του είναι η υποτακτική αντίληψη και στάση μερίδας κορυφαίων στελεχών του. Η οποία παραληρηματικά σχεδον διακινεί την άποψη περί ρευστοποίησης, παράδοσης και απορρόφησης της κομματικής οντότητας του ΣΥΡΙΖΑ στη διαχείριση άλλου κομματικού σχηματισμού.

Το ηθικά και πολιτικά ανερμάτιστο χάρισμα, δηλαδή, των περιουσιακών του στοιχείων και της κρατικής του χρηματοδότησης - από τη τσέπη των φορολογούμενων - στο εκκολαπτόμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Εν, προκειμένω, δεν πρόκειται για επιπολαιότητα αλλά για τυχοδιωκτική έφεση. Ιδιοτελώς απροκάλυπτη στην αγωνία τους να τον προσκυνήσουν ως μεσσιανικό Σωτήρα. Ο όποιος τάχα θα τους γλιτώσει από τη απελπισία ενός κόμματος σε πλήρη αποδρομή που οδεύει σε εκλογικό στραπάτσο.

Αναγκαστικά επαφίενται στο νέο φορέα του άλλοτε «άχαστου» καπετάνιου τους. Του ενεχυριάζουν υλικά και πνευματικά τις ελπίδες τους. Του εκχωρούν αμήχανα κάθε πρωτοκαθεδρία. Του αφιερώνονται χωρίς διαβουλεύσεις, συνεννοήσεις, παζάρια. Όχι σαν ισότιμοι εταίροι αλλά ως υπάκουοι οσφυοκάμπτες.

Λησμονώντας προσχηματικά ότι ο ίδιος σάλταρε πρώτος από το κομματικό σκάφος το όποιο προηγουμένως οδήγησε στα βράχια. Επιτηδείως παραλείπουν πως εγκατέλειψε αιφνίδια το καράβι χωρίς διαδικασίες ομαλής διαδοχής του στο πηδάλιο της γέφυρας.
Υστερόβουλα ξεχνούν ότι στήριξε για αντικαταστήσατε του ένα τυχαίο περαστικό σαν το Στέφανο Κασσελάκη που δεν ήταν καν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Τον όποιο άδειασε στη συνέχεια. Επιδέξια, ακόμη, προσπερνούν ότι παραιτήθηκε από βουλευτής του κόμματος που ηγήθηκε στις εκλογές.

Ηθελημένα προσποιούνται, σαν να μη τους αφόρα, πως εκτατέ εκείνος επιδεικτικά περιφρονεί όλο το τσούρμο που κάποτε διάλεξε για να κυβερνήσει. Ότι τους χαρακτηρίζει ως ανίκανους συνεργάτες του διαχειριστικού μεγαλείου του. Το όποιο πήγε με εξαπατήσεις άπατο. Νωπές οι μνήμες.

Δεν φταίει ο ίδιος που όσους απαξιώνει, προσέρχονται μεταμελημένοι πλέον ως δουλοπρεπείς ικέτες του. Ας διέθεταν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του ελάχιστου αυτοσεβασμού. Ας κρατούσαν αλώβητες τις όποιες ξεθυμασμένες αριστερές αρχές τους.

Αλλά ο οπορτουνισμός τείνει πάντα να υπηρετεί την καταγγελτική σπέκουλα του καιροσκοπισμού. Το προσωπικό συμφέρον να μεταμφιέζεται σε σερβίρισμα αφοσίωσης. Ανεξάρτητα από το αν ο Αλέξης Τσίπρας μεγάθυμα αποδεχτεί, περάσει από κρησάρα ή απορρίψει στο νέο του πολιτικό εγχείρημα τους πρώην συντρόφους του, το σημαντικό που τους ενώνει παραμένει. Κι ο ίδιος μαζί με εκείνους προέρχεται από την ίδια ιδεολογικοπολιτική στάνη.

 Δημ. Παγαδάκης-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ