Αργά για δάκρυα

Μια χαρά το είπε ο Αλέξης. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Βούτυρο στο ψωμί του οι συνεχιζόμενες μετρήσεις, με τις οποίες παγιοποιείται η πεποίθηση ότι είναι δεύτερος. Διότι αυτά τα δημοσκοπικά ποσοστά, αν επιβεβαιωθούν από τις κάλπες του ’27, θα κάνουν πράγματι τον Τσίπρα διεκδικητή της εξουσίας το 2031. Aυτή είναι βέβαια η επιδίωξη του, το ξέρει κι η Κουτσή Μαρία. Τα περί εξουσίας το ’27 είναι μπουρδολογίες που πρέπει να λέγονται κι ας μην τις πιστεύει ούτε η Περιστέρα.

Ο Ανδρουλάκης να τα βλέπει. Όπως πάει το πράγμα, από τους τρεις (Μητσοτάκη, Τσίπρα και αυτόν), μόνο ο Νίκος θα είναι σπίτι του την δεκαετία του ’30, οι άλλοι δυο θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο πολιτικό παιχνίδι. Ο ένας ως πρωθυπουργός (αυτοδύναμος ή συμμαχικός) κι ο άλλος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο ο Νίκος θα τους κοιτάζει εκ του μακρόθεν και άπραγος, έχοντας μάλιστα κληροδοτήσει στον διάδοχό του ένα κόμμα σε κακή κατάσταση.

Διότι η παγίωση της πεποίθησης ότι βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη είναι ο Τσίπρας, θα οδηγήσει ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ κι ένα άλλο κομμάτι στην ΝΔ. Πάνω από τους μισούς σημερινούς ΠΑΣΟΚους, μη βλέποντας προοπτική εξουσίας με το κόμμα τους, θα λακίσουν. Όσοι είναι σκληροί αντιδεξιοί θα

ψηφίσουν Τσίπρα κι όσοι ακούνε Τσίπρας και ανατριχιάζουν θα ψηφίσουν Κυριάκο. Οπότε στον Ανδρουλάκη θα απομείνει αυτός το πυρήνας των παλιών και αμετακίνητων που δεν ξεπερνά το 7%-8% Ναι, αλλά αυτό το γλίσχρο ποσοστό εγκαθιστά το ΠΑΣΟΚ στη ζώνη των πολιτικών σχηματισμών που κανείς δεν ξέρει αν τελικά έχουν λόγο ύπαρξης. Δυστυχώς.

Δεν του φταίει κανένας του Νίκου, μόνος του το κατάφερε αυτό. Επί δυο χρόνια κι ενώ η τύχη τον ευνόησε σκανδαλωδώς δίνοντας του την δεύτερη θέση, δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει αν πολιτευόταν ως διάδοχος ενός μεγάλου και ιστορικού κυβερνητικού κόμματος ή ως αδελφό γκρουπούσκουλο της έξαλλης Ζωής. Μαντάρα τα ‘κανε, προσχωρώντας στην άποψη ότι το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι να απαλλαγεί από τον Μητσοτάκη. Πονηρά (και αφελώς) σκεφτόμενος, πίστευε πως αν εξοβελιστεί ο Κυριάκος, εκείνος θα ήταν ο φυσικός διάδοχος ελλείψει άλλου. Αμ δε. Ο Τσίπρας τον περίμενε στην γωνία.

Τώρα που θυμήθηκε ο Νίκος τον διμέτωπο, είναι αργά. Όταν επί δυο χρόνια σπέρνεις αντιμητσοτακισμό ως μονοκαλλιέργεια, μην περιμένεις το χωράφι να βγάλει την τελευταία στιγμή και αντιτσιπρισμό επειδή ξάφνου έσκασε μύτη ο Αλέξης. Ό,τι έσπειρες θα φυτρώσει, απλώς θα το θερίσει άλλος. Όταν έθετε ως πρώτο και κυρίαρχο στόχο την πάση θυσία απαλλαγή της χώρας από τον Μητσοτάκη επειδή είναι μαφιόζος και απατεώνας, ας μην απορεί που τώρα οι δικοί του πάνε και ψηφίζουν Τσίπρα όταν τον είδαν να περνά μπροστά. Αυτοί είναι συνεπείς στον στόχο τους, ο Ανδρουλάκης άλλαξε ξαφνικά κι από μονομέτωπος έγινε… διμέτωπος.

Τόσο καιρό τους έλεγε ότι το πρόβλημα τους είναι μόνο ο Κυριάκος, τώρα ξαφνικά θα πιστέψουν ότι το πρόβλημα τους διπλασιάστηκε; Από δω ο μαφιόζος Κυριάκος κι από κει ο λαϊκιστής Τσίπρας; Πολύπλοκο για την διάνοια του απλού ΠΑΣΟΚου ψηφοφόρου, ο οποίος ψάχνει καθαρά μηνύματα, όχι εχθρούς που καθορίζονται κατά περίπτωση και ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις. Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Ένα ασανσέρ που το πήρε η βαρύτητα, θέλει δεκαπλάσια προσπάθεια για να πάρει την ανιούσα απ’ όση ήθελε όταν έστεκε στον όροφο.

 Δ. Καμπουράκης-liberal.gr