Ο Μαυρογιαλούρος είναι εδώ

 

Σοβαροί οικονομικοί παράγοντες διαπιστώνουν ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος είναι ό,τι χειρότερο για επενδύσεις

Επειδή αστάθεια. Και επειδή παροχολογία. Τι σημαίνει αυτό; Μόνιμου ή περιστασιακού χαρακτήρα πολιτική παροχών, με επακόλουθο την αύξηση του δημόσιου ελλείμματος.

Ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτό; Πάντως, όχι το κοπέλι του ΠΑΣΟΚ. Που ήδη, μέσα στον πανικό οριστικής συντριβής, μοιράζει τζάμπα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Στους νέους. Και γιατί όχι στους χαμηλόμισθους; Και γιατί μόνο εισιτήρια; Να υποσχεθεί και τζάμπα διακοπές. Και γιατί μόνο διακοπές και όχι φθηνότερα τρόφιμα;

Το υπόσχεται και αυτό. Πώς; Με τον περιορισμό του ΦΠΑ και την αύξηση των ελεγκτικών μηχανισμών. Ωραία, λέω εγώ. Αν μειωθεί ο ΦΠΑ, κάθε σούπερ μάρκετ θα απορροφήσει το υπόλοιπο για λογαριασμό του.

Ωραία, λένε. Να επιβληθούν πρόστιμα. Να πέσουν καμπάνες. Τέλεια. Πέφτουν καμπάνες. Της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ. Ε, και; Απαντάει πλαγίως η θηριώδης Procter & Gamble. Η οποία ελέγχει τα μισά προϊόντα που διακινούνται στα σούπερ μάρκετ. Και η οποία μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου αναπληρώνει το 1 εκατ. ευρώ της καμπάνας από τις πωλήσεις.

Προφανώς, εντός του ΠΑΣΟΚ καμώνονται ότι αγνοούν τους κανόνες του καπιταλισμού. Πράγμα που με κάνει να θυμηθώ τη ρήση «είναι ο καπιταλισμός, βρε ηλίθιε».

Οσο ο χρόνος μετράει αντίστροφα τόσο η αντιπολίτευση θα πλειοδοτεί σε παροχές. Για παράδειγμα, 13ος και 14ος μισθός. Στους δημόσιους υπαλλήλους. Και στις συντάξεις. Και τα ελλείμματα; Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Σάμπως το κοπέλι θα πληρώσει από την τσέπη του; Σάμπως θα γίνει πρωθυπουργός; Ονειρο απατηλό.

Προφανώς στους σχεδιασμούς έχουν υπολογίσει την κλιμάκωση. Σήμερα δίνουμε τζάμπα εισιτήρια στους νέους. Αύριο αυξάνουμε τον κατώτερο μισθό. Γιατί 900 και όχι 1.200 euros;

Ποιο το πρόβλημα; Οι μικρομεσαίοι. Το κοπέλι με την παρέα των συμβούλων του ας επισκεφτούν κάποια καφέ και σουβλατζίδικα για να εισπράξουν θυμό, οργή και, ίσως, μούντζες. Να δώσουμε, σου λένε, αλλά από πού; Από αυτά που δεν έχω; Προφανώς οι εγκέφαλοι του «πράσινου» σχεδιασμού αγνοούν έναν ακόμα κανόνα του καπιταλισμού. Τις αντιθέσεις. Η μία τάξη εναντίον της άλλης. Αντε τώρα να τους έχεις όλους ευχαριστημένους.

Από κοντά και ο «σωτήρας» Τσίπρας. Κι αυτός μοιράζει υποσχέσεις. Τα δύο αυτά κόμματα επιδίδονται σε πρωταθλητισμό υποσχέσεων και παροχών. Οσο περισσότερα υπόσχονται τόσο πιο κάτω η σοβαρότητά τους και η εγκυρότητά τους. Δεν τους νοιάζει. Πάνω απ’ όλα, τα ψηφαλάκια. Σκηνές από παλιές, αποικιοκρατικές εποχές. Οταν οι λευκοί κατέφταναν με καθρεφτάκια. Αρπάζοντας έτσι τις πρώτες ύλες και τον πλούτο των κατεκτημένων λαών.

Και η Ζωή; Μπα, εκείνη δεν έχει ακόμα μπει στην κούρσα υποσχέσεων και παροχών. Η Ζωή εξακολουθεί να πορεύεται με τον αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα της. Δηλαδή να πλακώνεται με όποιον βρει μπροστά της. Τελευταία μάλιστα πλακώθηκε με τους συγγενείς των «εξαερωμένων» θυμάτων της ανατριχιαστικής τραγωδίας των Τεμπών.

Προφανώς οι δύστυχοι οι συγγενείς αντιλήφθηκαν, στη διάρκεια της δίκης, ότι σκοπός της Ζωής δεν είναι η απονομή δικαιοσύνης. Ο σχεδιασμός της είναι να σούρνεται η διαδικασία μέχρι τις εκλογές. Η Ζωή έχει άλλα πράγματα στο μυαλό της. Και τα Τέμπη τα χρησιμοποιεί ως επιχείρημα προς αλίευση ψήφων. Ελα όμως που σκοντάφτει πάνω στην κυρα-Μαρία Καρυστιανού. Η οποία ροκανίζει ψήφους από τη Ζωή.

Προφανώς οι ψηφοφόροι που μετακινούνται από τη Ζωή προς την Ελπίδα της κυρα-Μαρίας προτιμούν το γνήσιο και όχι το αντίγραφο. Οι πολιτικές τους καριέρες με κοινό παρονομαστή την τραγωδία των Τεμπών. Η μοιραία σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών, το εφαλτήριό τους. Ο τραγικός θάνατος των παιδιών, η (πολιτική) ζωή τους. Ο κυνισμός μιας ευαισθησίας με κατάληξη την προβολή και την εξουσία.

Με τούτα και με τ’ άλλα η κατάληξη γνωστή: η έρμη χώρα έχει μετατραπεί σε απέραντο κομματικό γραφείο ρουσφετιών. Δηλαδή παροχών. Δηλαδή υποσχέσεων. Και δηλαδή «θα σας φτιάξουμε γεφύρια». Μα δεν έχουμε ποτάμια. «Θα σας φτιάξουμε και ποτάμια». Ο Ανδρέας Μαυρογιαλούρος είναι εδώ!

Δ. Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ