Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την κίνησή του. Τα έσπασε με το ΠΑΣΟΚ, διαλύοντας τις όποιες «προσδοκίες» της ολιγαρχίας για τη συγκρότηση ενός ισχυρού μετώπου απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι ολιγάρχες θέλουν να ρίξουν τον Κυριάκο τώρα. Ο Αλέξης έχει άλλα σχέδια. Βλέπει το 2030 και θέλει στο μεταξύ να «τελειώσει» το ΠΑΣΟΚ, αφού θα έχει πρώτα στα χέρια του την πολιτική παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου. Το πρόβλημα το έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης, επειδή παρασύρθηκε να πολεμήσει στο γήπεδο του Αλέξη Τσίπρα. Εκεί που τους κανόνες τους φτιάχνει ο Αλέξης. Πρόβλημα έχουν και οι «επενδυτές»!
Οι «επενδυτές» έχουν ήδη εκτεθεί, υπό την έννοια ότι έχουν ξεδιπλώσει τις δυνατότητες και τις αρετές τους. Έχουν βγάλει εφημερίδες, έχουν ενισχύσει με κάθε δυνατό τρόπο το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Το κακό με τους «επενδυτές» είναι ότι βιάζονται να δουν την επένδυσή τους να αποδίδει. Βιάζονται να ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο πιο γρήγορος τρόπος θα ήταν μια «συγχώνευση» της ΕΛΑΣ με το ΠΑΣΟΚ. Μόνο που ο Αλέξης έχει άλλη άποψη…
Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Τσίπρας τράβηξε πρώτος το πιστόλι και μάλιστα με ένα θέμα που εξανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να
περάσει στην αντεπίθεση. Το μεταξύ τους κλίμα έγινε κάτι περισσότερο από κακό. Τρισάθλιο. Άντε τώρα να ξανανοίξει συζήτηση για προξενιό, προεκλογικά ή μετεκλογικά. Είναι δυνατόν να πάνε τώρα μαζί, όταν έχουν αλληλοκατηγορηθεί για αδιαφάνεια στα οικονομικά τους;Ο κ. Τσίπρας δεν βιάζεται να κτυπήσει την πόρτα της εξουσίας. Κάθε άλλο! Ξέρει ότι η Οικονομία εισέρχεται σε μια δύσκολη περίοδο και δεν θα ήθελε να είναι αυτός που θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Η προοπτική της εξουσίας το 2030 -2031 μοιάζει στα μάτια του πιο θελκτική. Και δεν είναι μόνο αυτό. Τον απασχολεί περισσότερο αυτήν τη στιγμή να ξεκαθαρίσει το τοπίο στην κεντροαριστερά από το να αποκτήσει «συγκυβερνήτες». Δεν θέλει να μοιραστεί την εξουσία του ούτε καν με τους παλαιούς συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ταυτόχρονα έκανε και κάτι άλλο με την απόφασή του να βγάλει ανακοίνωση για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ. Έστειλε ένα σαφές μήνυμα στην οικονομική ολιγαρχία: Αυτός γράφει τους κανόνες του παιγνιδιού και όχι κάποιος άλλος. Αυτός αποφασίζει το πώς, το πού και με ποιους.
Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του είναι εγκλωβισμένο στους όρους με τους οποίους άσκησε αντιπολίτευση τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι μια δύναμη ικανή να στηρίξει συστημικά τη χώρα αν αποτύχει πολιτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μετακινήθηκε προς τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, υποσχόμενο ότι θα κάνει αυτό εκείνα που δεν πρόλαβε να κάνει ο… Αλέξης Τσίπρας! Αν κανείς ήθελε να αυτοκτονήσει πολιτικά, δεν θα έβρισκε πιο εύκολο τρόπο…
Τώρα ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει πολλές επιλογές πέραν από το να πολεμήσει στον βαλτότοπο στον οποίον τον έχει σύρει ο κ. Τσίπρας. Πολύ δύσκολα θα καταφέρει να βγει νικητής. Πολύ απλά, τον βάλτο αυτόν τον έχει φτιάξει ο Αλέξης για τους πολιτικούς του εχθρούς. Ξέρει καλά τα κατατόπια του.
Ο κ. Τσίπρας κάνει μια απλοϊκή σκέψη. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολύ δύσκολα θα διεκδικήσει μια… τέταρτη τετραετία! Είναι αδύνατον. Το ερώτημα είναι αν θα πέσει η εξουσία ως ώριμο φρούτο. Και γιατί θα πρέπει να θεωρούμε ότι η κοινωνία θα έχει οπωσδήποτε κουραστεί από τη συνεχή παρουσία του κ. Μητσοτάκη στο πολιτικό γίγνεσθαι και όχι και από τον ίδιον! Ότι η κοινωνία δεν θα αναζητήσει έπειτα από 4 χρόνια ένα νέο πρόσωπο! Αυτό είναι ένα καλό στοίχημα.
Θανάσης Μαυρίδης-liberal.gr

;Το αφήγημα με το «ώριμο φρούτο» στην πολιτική που θα πέσει μόνο του, είναι βολικό — αλλά δεν είναι πραγματικότητα. Ναι, κάθε κυβέρνηση φθείρεται. Ναι, ο κόσμος κουράζεται. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την επόμενη μέρα θα τρέξει να αγκαλιάσει τον επόμενο που περιμένει στη γωνία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί εδώ είναι το ζήτημα: γιατί να κουραστεί ο πολίτης μόνο από τον Μητσοτάκη και όχι και από τον Τσίπρα; Δηλαδή θα πει ο κόσμος «φτάνει αυτός» και μετά θα στραφεί αυτόματα σε κάποιον που έχει ήδη κυβερνήσει και έχει κι αυτός τη δική του φθορά; Τα πράγματα δεν δουλεύουν έτσι.
Η κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι της σύγκρισης. Δεν λέει ότι είναι τέλεια. Λέει, όμως, «κοίτα ποιος είμαι εγώ και κοίτα ποιος είναι απέναντι». Και όσο αυτό το δίλημμα μένει ζωντανό, τόσο η φθορά δεν αρκεί για να τη ρίξει.
Από την άλλη, η αντιπολίτευση μοιάζει να περιμένει να έρθει η σειρά της. Σαν να είναι θέμα χρόνου. Σαν να αρκεί να δυσαρεστηθεί ο κόσμος για να ανοίξει ο δρόμος. Μόνο που η δυσαρέσκεια δεν είναι ψήφος. Είναι θυμός, είναι απογοήτευση — και πολλές φορές καταλήγει στην αποχή ή στην αναζήτηση κάπου αλλού.
Και εκεί είναι που μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: αν ο κόσμος πει «δεν θέλω ούτε τον έναν ούτε τον άλλον», τότε τι γίνεται; Γιατί αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο. Ίσα-ίσα, όσο μεγαλώνει η κόπωση, τόσο περισσότεροι ψάχνουν κάτι διαφορετικό.
Στο τέλος της ημέρας, καμία εξουσία δεν πέφτει μόνη της. Αν δεν υπάρχει κάποιος να πείσει ότι αξίζει να την πάρει, απλώς μένει όρθια λίγο παραπάνω — έστω και τραυματισμένη. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα για όσους ποντάρουν στο «ώριμο φρούτο»: μπορεί να περιμένουν, αλλά το φρούτο να μην πέσει ποτέ στα χέρια τους.