Ποιοι ήταν οι "Γερμανοτσολιάδες";

Τώρα με τη Χρυσή Αυγή στο …ρίνγκ της πολιτικής ζωής ακούμε όλο και συχνότερα για “Γερμανοτσολιάδες”. Και μια και διαπιστώνουμε ότι νέοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακριβώς τι είναι αυτοί καλό είναι να φρεσκάρουμε όλοι τη μνήμη μας. Ακόμη κι αυτοί που ξέρουν καλά αλλά έχουν λόγους να μην θυμούνται.
Τα Τάγματα Ασφαλείας (ή Γερμανοτσολιάδες ή Ταγματασφαλίτες) ιδρύθηκαν το 1943 από την κυβέρνηση-μαριονέτα του Ιωάννη Ράλλη κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.
Δημιουργήθηκαν με σκοπό την υποστήριξη των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.
Είχαν την υποστήριξη της ακροδεξιάς και των φιλο-ναζί αλλά και άλλων πολιτικών, οι οποίοι ανησυχούσαν για την

"Πόλεμος" στην Αριστερά για την...αποκατάσταση του ΄Αρη!

Η αμφιλεγόμενη  αποκατάσταση του αρχηγού του ΕΛΑΣ ΄Αρη Βελουχιώτη από την ηγεσία του ΚΚΕ αλλά όχι και η κομματική δικαίωσή του, έχουν προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων κυρίως στο χώρο της Αριστεράς και ειδικότερα στις ΕΑΜογενείς αντιστασιακές οργανώσεις, πέραν του ΚΚΕ.

Ο συναγωνιστής του Αρη Βελουχιώτη με το αγωνιστικό  προσωνύμιο "Καπετάν Ερμής" Βασίλης Πριόβολος,σήμερα που είναι  σε εξέλιξη η εκδήλωση του ΚΚΕ στη Λαμία  παρουσία και της Γ.Γ.του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα δημοσιοποιεί τις απόψεις του για το θέμα αυτό...

 

Μετά τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, για αποφάσεις που προτίθεται να πάρει η ηγεσία του ΚΚΕ, με Γ.Γ. την κυρία Αλέκα Παπαρήγα, για τους Νίκο Ζαχαριάδη και τον Άρη Βελουχιώτη, εκφράζουμε απερίφραστα την αγανάκτησή μας και την οργή μας, θύτης και θύμα αναγνωρίζονται με αλλοπρόσαλλα κριτήρια από την ηγεσία του ΚΚΕ.

Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ καταπατάει με χαρακτηριστική ασέβεια ιστορικές αλήθειες, που έχουν

Κι όμως το best seller βιβλίο στη ναζιστική Γερμανία μετά το “ΑΓΩΝ ΜΟΥ”, είχε γυμνό!!!-Δείτε τις φωτό

Μια έρευνα του συγγραφέα Κρίστιαν Άνταμ για το πως διασκέδαζαν, τι μουσική άκουγαν και τι βιβλία διάβαζαν οι Γερμανοί πολίτες τα 12 χρόνια της εξουσίας του Χίτλερ στη ναζιστική Γερμανία, είναι αποκαλυπτική.

Οι Γερμανοί μετά το βιβλίο ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ, του Αδόλφου Χίτλερ, προτιμούσαν να διαβάζουν και να έχουν στη βιβλιοθήκη τους το βιβλίο ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΗΛΙΟΣ του Χανς Σούρεν. Ένα βιβλίο γεμάτο γυμνές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που εξυμνούσαν το καλοσχηματισμένο κορμί, σαν ευρύτερη έννοια. Ένα βιβλίο που η προπαγάνδα των Ναζί εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να δείξει την “ανωτερότητα” την “καθαρότητα” και την “τελειότητα” της “Άριας Φυλής”.

Ο συγγραφέας Κρίστιαν Άνταμ μελέτησε περισσότερα από 350 βιβλία που έγιναν best seller στη Γερμανία του Χίτλερ. Πολλά από αυτά ήταν βιβλία επιστημονικής φαντασίας, ερωτικές και αστυνομικές ιστορίες, βιβλία με ανέκδοτα αστεία, ενώ όπως προκύπτει από την ίδια έρευνα οι Γερμανοί λάτρευαν να ακούν ραδιόφωνο.

Την περίοδο της Ναζιστικής διακυβέρνησης στη Γερμανία είναι γνωστό τις πάσι, ότι η

Ανακάλυψαν το ανάκτορο του Οδυσσέα

Την ανακάλυψη του ανακτόρου του Οδυσσέα στην Ιθάκη, ανακοίνωσε για πρώτη φορά η επιστημονική κοινότητα σε εκδήλωση της Βορέειου Βιβλιοθήκης του Δήμου Αμαρουσίου.Τις αρχαιολογικές έρευνες που έφεραν στο φως το ανάκτορο του Οδυσσέα στην Ιθάκη και πιστοποιούν την ιστορικότητα του Ομηρικού βασιλέα, παρουσίασαν για πρώτη φορά οι ερευνητές - πανεπιστημιακοί καθηγητές στη διάρκεια επιστημονικής διάλεξης που διοργάνωσε η Βορέειος Βιβλιοθήκη του Δήμου Αμαρουσίου στο Δημαρχείο της πόλης.Η πρόεδρος της Βορέειου Βιβλιοθήκης, Γλυκερία Μόστρου, στον εναρκτήριο χαιρετισμό της μετέφερε, μεταξύ άλλων, τις ευχαριστίες του Δημάρχου Αμαρουσίου, Γιώργου Πατούλη, προς τους καθηγητές Πανεπιστημίου για την ιδιαίτερη τιμή να ανακοινώσουν στην πόλη τους, για πρώτη φορά, αυτή την τόσο σημαντική επιστημονική ανακάλυψη.Οι υπεύθυνοι της αρχαιολογικής σκαπάνης, ακαδημαϊκοί, Αθανάσιος Παπαδόπουλος, τακτικός καθηγητής προϊστορικής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, και η Σπυριδούλα Κοντορλή - Παπαδοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια προϊστορικής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μοιράστηκαν με το ακροατήριο την εμπειρία των ερευνών τους που οδήγησαν στα ίχνη του ομηρικού παλατιού στο μικρό νησί του Ιονίου, και που μαρτυρούν και αποδεικνύουν ότι ο Οδυσσέας ήταν υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο.Με τη σειρά του, ο καθηγητής κ. Παπαδόπουλος, ευχαρίστησε τον Δήμαρχο Γιώργο Πατούλη για την ευκαιρία που τους προσέφερε για την πρώτη επιστημονική ανακοίνωση της ανακάλυψης τους, «μίας ανακάλυψης μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας για την Ελλάδα αλλά και τη διεθνή αρχαιολογική κοινότητα», όπως τόνισε.Ανάμεσα σε άλλους, την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος Ιθάκης, κ. Βασιλόπουλος, καθηγητές Πανεπιστημίου από την Ελλάδα και τη Σουηδία, αρχαιολόγοι φιλόλογοι, δημοσιογράφοι και πλήθος κόσμου.

64 χρόνια από τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη

Η φιλοσοφική λυδία λίθος του Άρη είναι πεντακάθαρη: «Ότι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι».

Ο Άρης σύμβολο του μεγαλείου και της τραγωδίας της Επανάστασης Εξήντα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 16 Ιούνη από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη και η πολιτική του κληρονομιά,όπως και η υπερήφανη στάση που κράτησε μετά την «προδοτική» όπως τη χαρακτήρισε Συμφωνία της Βάρκιζας,εξακολουθούν να εμπνέουν τη σύγχρονη Αριστερά. Την ημέρα που το ραδιόφωνο μετέδιδε την είδηση για το θάνατό του, ο Ριζοσπάστης δημοσίευε την διαγραφή του!

Του συνεργάτη μας ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ

Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ: «Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».

Από τις 26 του Φλεβάρη του ’45 έχει υπογραφεί η επονείδιστη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχουν παραδοθεί τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, ενώ ο Άρης, έχοντας μαζί του μερικές δεκάδες λαϊκούς αγωνιστές, αρνείται να πειθαρχήσει, καταγγέλλει τη συμφωνία ως ξεπουληματική και διακηρύσσει την πρόθεσή του να συνεχιστεί ο αγώνας.

Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα τα τελευταία χρόνια, με τη δημοσίευση μέρους του αρχείου του, έχει ετοιμάσει και την ιδρυτική διακήρυξη νέας οργάνωσης, του ΜΕΑ (Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας), και νέου στρατού, του ΕΛΑΣ-Ν (ΕΛΑΣ-Νέος). Η Κ.Ε. του ΚΚΕ τον έχει διαγράψει από τον Απρίλη του ’45, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του και τις καταγγελίες που της προσάπτει, αλλά έκρινε σκόπιμο να κρατήσει μυστική την απόφαση για δύο μήνες περίπου για ευνόητους λόγους… Από τη μια μεριά, φοβούνται τη σχέση του Άρη με τους αγωνιστές και το λαό και, απ’ την άλλη, αισθάνονται πλήρη ασφάλεια μόνον όταν επιστρέφει ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάρης, στα τέλη του Μάη του ’45 από το Νταχάου της Γερμανίας, και αναλαμβάνει αυτός με το κύρος του την εσωκομματική εκκαθάριση.

Και απ’ το «ούτε νερό, ούτε ψωμί στον Άρη», εντολή που δόθηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα οργανωμένα μέλη του κόμματος, φτάσαμε στον «δειλό, φοβισμένο, προδότη Άρη»!

Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτωριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του!

Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής.

Κι αν σήμερα, 60 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε αυτή την τεράστια αντίφαση που περικλείουν τα γεγονότα του θανάτου του Άρη, δεν το κάνουμε, ούτε γιατί θέλουμε να δώσουμε τεράστια σημασία σε μικρολεπτομέρειες, ούτε γιατί έχουμε στόχο να ενταχθούμε στην ομάδα των οπαδών του «αρχηγού των ατάκτων».

Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα.

Γέννημα της εποχής της Οκτωβριανής Επανάστασης, κομμουνιστής από μικρή ηλικία, πήρε το παρατσούκλι «Μιζέριας» απ’ την εμμονή του να αναφέρεται στη μίζερη ζωή που κάνει ο έλληνας προλετάριος και ο φτωχός αγρότης. Πέρασε όλη τη διαδρομή της κλασικής κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης της Γ’ Διεθνούς της ηρωικής εποχής. Όπου ανακατεύθηκε βγήκε παλικάρι, είτε στον πειθαρχικό ουλαμό στο Καλπάκι, είτε στις φυλακές και στις εξορίες. Απ’ τους καλύτερους αγκιτάτορες του κόμματος (έχουν μείνει παροιμιώδεις οι αυτοσχέδιες ομιλίες του στις πλατείες της Αθήνας, τα χρόνια της «Τρίτης Περιόδου» και της «ηρωικής εφόδου στον καπιταλισμό»). Αυτή την περίφημη αγκιτάτσια, θα χρησιμοποιήσει, μόνος και πρώτος απ’ όλους, αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τις δυνάμεις του Άξονα, για να σημάνει το προσκλητήριο του αγώνα στις νέες συνθήκες. Από τις συναναστροφές του με κομμουνιστές διανοούμενους του μεσοπολέμου και την ατίθαση προσωπικότητά του αποκτά και βαθιά κριτικό πνεύμα, θέλει ν’ αγωνιστεί για ν’ ανακαλύψει κι αυτός το νέο κόσμο μέσα από τη δική του πείρα, κριτικάρει και διαφωνεί με τα «ετοιμοπαράδοτα» προϊόντα…

Όσο για το «κουσούρι» της «δήλωσης μετανοίας», δεν γνωρίζουμε ούτε και πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι οδήγησε τον Άρη σ’ αυτή την ενέργεια. Από οποιαδήποτε σκοπιμότητα κι αν υπαγορεύτηκε η «δήλωση», εμείς ένα έχουμε να πούμε: όχι μόνο «ξαναγόρασε» με το αίμα του αυτή την πράξη (σαν πολλή αγορά δεν περιέχει άραγε η περίφημη διαγραφή του από την Κ.Ε;), αλλά κατάφερε ακόμα και την άρνηση να την κάνει θέση! Ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης μετά τη δήλωση! Βρήκε το ρόλο που του ταίριαζε γάντι, έγινε ο πρωτομάστορας, ο πρωτοκαπετάνιος, ο αδιαφιλονίκητος λαϊκός ηγέτης, ο άνθρωπος που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλους απ’ όλη τη φτωχολογιά της Ελλάδας και μισήθηκε μέχρι θανάτου απ’ την πλουτοκρατία, τους προδότες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.

Η λαϊκή συνείδηση έχει «παραγράψει» την οποιαδήποτε «αμαρτία» του Άρη, είτε τη δήλωση, είτε την «υπερβολική σκληράδα» απέναντι σε εχθρούς και φίλους την εποχή του αντάρτικου, γιατί η ίδια η ιστορία απέδειξε με γεγονότα ότι ο Άρης ήταν όχι μόνο στρατιωτική ιδιοφυία στον παρτιζάνικο πόλεμο, αλλά είχε τη διορατικότητα και την τόλμη να χαράξει κατά βάθος μια σωστή πολιτική γραμμή, απέναντι στην αδιέξοδη και τελικά ξεπουληματική πολιτική των «ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων» που ακολούθησε το ΚΚΕ.



«Ότι συμφέρει το λαό συμφέρει και το κόμμα»



Όσο κι αν οι καιροί δεν επέτρεπαν να αναγνωστεί η προγραμματική στροφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30 με τα «λαϊκά μέτωπα» και τα σύμφωνα τύπου Σοφούλη-Σκλάβαινα, ο Άρης θέτει, έστω πρωτόλεια, το πραγματικό πρόβλημα: το πρόβλημα του «ποιος ποιον», το πρόβλημα της εξουσίας. Ο Άρης όχι μόνο δημιουργεί από το μηδέν τον αντάρτικο στρατό, αλλά διδάσκεται από τη λαϊκή πείρα, εμπνέεται από τους θεσμούς που δημιουργούνται σε απομονωμένα ορεινά χωριά, και τοποθετεί στα πρώτα καθήκοντα του ΕΛΑΣ την πάλη για να γεννηθούν και να ριζώσουν η λαϊκή αυτοδιοίκηση και η λαϊκή δικαιοσύνη στην Ελεύθερη Ελλάδα των βουνών.

Η φιλοσοφική λυδία λίθος του Άρη είναι πεντακάθαρη: «Ότι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι». (Πόση διαφορά, αλήθεια, απ’ τη φιλοσοφία που αποπνέει η απόφαση της διαγραφής του: για το ΚΚΕ πάνω απ’ όλα στέκεται το κομματικό αλάθητο και τα λαϊκά συμφέροντα πρέπει να υποταχθούν στην ακόμη και λαθεμένη κομματική γραμμή).

Ο Άρης βλέπει την κοινωνική επανάσταση που συντελείτε στην Ελλάδα, συνδυάζει με υποδειγματικό τρόπο το ταξικό με το εθνικο-απελευθερωτικό ζήτημα, ξέρει τα στρατόπεδα και παίρνει συνεχώς πρωτοβουλίες για να προωθήσει τις λαϊκές θέσεις. Το ΚΚΕ παλινδρομεί, παρακαλάει τα αστικά ραμολιμέντα να συμμαχήσουν μαζί του, έχει τουλάχιστον αυταπάτες για το ρόλο των Εγγλέζων στη μετά-κατοχική Ελλάδα, ακόμα και στα Δεκεμβριανά, μετά από συνεχείς παλινωδίες και, ενώ έχουν προηγηθεί οι καταστροφικές συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (με τις οποίες αποδεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ και παρέδιδε την εξουσία στους «πατέρες του έθνους»), επιλέγει τη σύγκρουση με στόχο τη…συμφιλίωση, διώχνει τον κύριο όγκο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο για να μη λάβει μέρος στη Μάχη της Αθήνας!

Άλλωστε, και το ίδιο το ΚΚΕ αναγκάστηκε απ’ τα πράγματα να ακολουθήσει τη γραμμή του Άρη, με καθυστέρηση βεβαίως δύο χρόνων (!), και να οικοδομήσει τον ΔΣΕ στον εμφύλιο ’46-’49, ασχέτως, βεβαίως αν και στον κολοφώνα της αντιπαράθεσης, στο Γράμμο και στο Βίτσι, η γραμμή του κόμματος μιλούσε πάλι για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις» και «εθνική συμφιλίωση».

Ήταν επόμενο, λοιπόν, μετά και τη Βάρκιζα, ο Άρης να κατασταλάξει ως προς αυτά που συνέβησαν. Τα παρακάτω είναι τα λόγια του Άρη, όπως τα καταγράφει στη μαρτυρία του ο συναγωνιστής του Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής) μετά τη Βάρκιζα:

«Άκου, Περικλή, η συμφωνία της Βάρκιζας είναι προδοσία. Ένα κι ένα κάνουν δύο, η ηγεσία του Κινήματος δεν έκανε λάθη, δεν έκανε σφάλματα, διέπραξε εγκλήματα και γι’ αυτά πρέπει να δώσει λόγο, το Πολιτικό Γραφείο με επικεφαλής τον Σιάντο πρέπει να περάσει στρατοδικείο επί εσχάτη προδοσία. Εγώ δεν πρόκειται ν’ ακολουθήσω την ηγεσία στην Αθήνα, να γίνω, όπως με θέλουν, πρόεδρος των Εφεδρο-Ελασιτών για να πρωτοκολλάω τις σφαγές και τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς των αγωνιστών. Θ’ ακολουθήσω το δρόμο που χάραξα απ’ την αρχή κι όσοι πιστοί προσέλθετε».
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ


Αρης Βελουχιώτης
«Θρυλικός ο Αρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Αρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλικάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό, που τόνε γέννησε».
Κ. Βάρναλης
«...Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ' τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».
Επιστολή του Αρη Βελουχιώτη στον Ριζοσπάστη (9/9/1931).
Ο Αρης Βελουχιώτης - το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας - γεννήθηκε στη Λαμία στα 1905. Από νέος ακολούθησε τα προοδευτικά κινήματα της εποχής του και εντάχθηκε τελικά στο ΚΚΕ Λίγο μετά την ένταξή του στο Κόμμα, ο Θανάσης Κλάρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία κι όπως ήταν φυσικό για την εποχή, επειδή ήταν κομμουνιστής, την υπηρέτησε στο Καλπάκι που ήταν «πειθαρχικός ουλαμός», το χειρότερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής, ένα πραγματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οταν απολύθηκε από το στρατό, γύρισε στην Αθήνα, ανασυνδέθηκε με το Κόμμα και χρησιμοποιήθηκε σε σοβαρές κομματικές δουλειές, ενώ παράλληλα ήταν συντάκτης του «Ριζοσπάστη». Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά συλλήφθηκε και φυλακίστηκε στην Αίγινα. Κατά τη διάρκεια δίκης του στην Αθήνα απέδρασε και πέρασε στον παράνομο κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ξανασυλλήφθηκε στα μέσα του 1939 και τον έστειλαν στις φυλακές της Κέρκυρας. Τον Ιούλη του ίδιου έτους υπέγραψε «δήλωση μετανοίας» και αποφυλακίστηκε. Επρόκειτο για μια πράξη που του τυραννούσε τη συνείδηση σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Οταν άρχισε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, βρέθηκε στο αλβανικό μέτωπο ως λοχίας πυροβολικού. Οταν τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλουν στην Ελλάδα συνιστά στους συναδέλφους του φαντάρους να μην παραδώσουν τον οπλισμό τους, αλλά να τον κρύψουν για να μπορέσουν στη συνέχεια να αντισταθούν στον κατακτητή. Παράλληλα, με δική του πρωτοβουλία, συγκρότησε μηχανισμό, τον οποίο, στη συνέχεια, παρέδωσε στα μέλη της ηγεσίας του ΚΚΕ, που είχαν γυρίσει από τις εξορίες και είχαν αναλάβει να ανασυγκροτήσουν το Κόμμα.
Το Νοέμβρη του 1941, ο Κλάρας ανέλαβε αποστολή από την ΚΕ του ΚΚΕ να πάει στη Ρούμελη για να εξετάσει τις δυνατότητες ανάπτυξης του αντάρτικου κινήματος. Επέστρεψε το Δεκέμβρη του ίδιου έτους και υπέβαλε σχετική έκθεση στο Κόμμα, η οποία και εγκρίθηκε. Το Γενάρη του 1942, βγήκε οριστικά στο βουνό και αρχίζει τη δουλειά της συγκρότησης των ανταρτοομάδων.

Η πρώτη εμφάνιση των ανταρτικών τμημάτων που οργάνωσε ο Κλάρας έγινε στις 7/6/1942 στο χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας. Ο ίδιος ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκε με το όνομα Αρης Βελουχιώτης. Από κει και μετά, τούτο το όνομα αντήχησε σ' ολόκληρη την Ελλάδα κι έγινε θρύλος. Η συντριβή του ιταλικού καταδιωκτικού αποσπάσματος «Ρυκά», ο Γοργοπόταμος, η μάχη του Κρικέλου, η μάχη του Μικρού Χωριού και εκατοντάδες άλλες θα φέρουν τη σφραγίδα του. Ετσι, στις 2/5/1943, όταν συγκροτήθηκε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, ο Αρης ορίστηκε καπετάνιος του, μέλος της τριμερούς ηγεσίας του, δίπλα στον Στέφανο Σαράφη, που ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός και στον αντιπρόσωπο του ΕΑΜ, τον Ανδρέα Τζήμα - Σαμαρινιώτη.
Στις 22/4/1944, ο Αρης πέρασε στην Πελοπόννησο με αποστολή να βοηθήσει στην ανάπτυξη του αντάρτικου κινήματος και στη συντριβή των εθνοπροδοτικών ταγμάτων ασφαλείας. Ηταν μια αποστολή, στην οποία πέτυχε απόλυτα. Η πιο σημαντική μάχη με τους ταγματασφαλίτες δόθηκε στον Μελιγαλά και επειδή την ιστορία την γράφουν οι νικητές έχει χυθεί τόνους λάσπης από τους φασίστες για την στάση που κράτησε ο Αρης σ’ αυτή την μάχη. Να πως την περιγράφει ένας από τους συναγωνιστές του Αρη, ο Γιάννη Χατζηπαναγιώτου (Καπετάν Θωμά) στο βιβλίο του "Η Πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη: "Τρεις μέρες κράτησε η φονική μάχη στον Μελιγαλά, 13, 14, 15 Σεπτεμβρίου 1944. Οι ταγματασφαλίτες είχαν συγκεντρώσει εκεί 1500 άνδρες με βαρύ οπλισμό και πυροβολικό. Στις 13 Σεπτεμβρίου το 9ο σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ και τμήματα του 8ου Συντάγματος εξαπολύουν την επίθεση μετά τις άκαρπες προσπάθειες κι εδώ για παράδοση του οπλισμού με την εγγύηση οτί κανείς από τους άνδρες δεν θα θιγόταν.
Ο αγώνας υπήρξε σκληρός. Τα φανατισμένα όργανα του εχθρού κρατούσαν γερά τις θέσεις τους ακόμη και τη δεύτερη μέρα. Οι απώλειες κι από τις δυο μεριές ήταν μεγάλες. Ο Άρης διατάσσει τότε να ριχτούν στη μάχη και εφεδρείες από το 11ο σύνταγμα της Τρίπολης. Το οχυρό πέφτει και η μάχη κλείνει στις 15 Σεπτεμβρίου. Οι απώλειες των ταγματασφαλιτών ήταν μεγάλες. Είπαν και έγραψαν για τη μάχη αυτή ότι ο Άρης βλέποντας τις μεγάλες απώλειες του Ε.Λ.Α.Σ, έδωσε εντολή να εκτελεσθούν οι αιχμάλωτοι. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Αιχμάλωτοι στη φονική αυτή μάχη δεν ήταν δυνατό να μην υπάρξουν. Οι ταγματασφαλίτες πετσοκόφτηκαν μαχόμενοι ως την τελευταία στιγμή από θέση σε θέση. Τα σώματα τους ρίχθηκαν με ανάθεμα για το αδικοχαμένο αίμα από τους βασανισμένους κατοίκους της περιοχής στη περιλάλητη Πηγάδα. Ο Άρης δεν σκότωνε αιχμαλώτους. Πολεμούσε κι όποιον πάρει ο χάρος. Όποιος γλύτωνε, χάρισμα του. Κι ας είχε ο Ε.Λ.Α.Σ στη μάχη αυτή τις πιο μεγάλες απώλειες: 60 νεκροί και 150 τραυματίες."
Αργότερα το πολιτικό του αισθητήριο και η οξυδέρκειά του θα τον οδηγήσουν να επισημάνει τις κακοτοπιές του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας, που φέρανε τον εμφύλιο στα 1946 - '49. Στα Δεκεμβριανά θα πει: «Οι Αγγλοι δεν ήρθαν στην Ελλάδα να σκοτωθούν για το συμφέρον του λαού μας, αλλά ήρθαν για τα δικά τους συμφέροντα (βλέπε βιβλίο Δ. Καραθάνου «Αντίο Καπετάνιε»).
Εχει αρχίσει η οριστική αντιπαράθεση του Αρη Βελουχιώτη με μεγάλη μερίδα της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ο Αρης ξανάρχισε την αντάρτικη δραστηριότητα και επιχείρησε, όπως αναμφισβήτητα προκύπτει από πλήθος ιστορικών στοιχείων και ντοκουμέντων, να δημιουργήσει το «Νέο ΕΛΑΣ».
Το είχε δηλώσει εξάλλου από τότε που πρωτοξεκίνησε το αντάρτικο: «Δε θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας, αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος». Η ΚΕ του ΚΚΕ, στην 11η Ολομέλειά της, τον διαγράφει απ’ το κόμμα.

Στις 16 Ιουνίου του 1945, ο βίος του Αρη Βελουχιώτη έφτασε στο τέρμα του. Κι ήταν ο ίδιος που έκοψε το νήμα της ζωής του, έξω από τη Μεσούντα, καταδιωκόμενος από δυνάμεις του εχθρού, ενώ το θάνατο μοιράστηκε μαζί του και ο Τζαβέλας, ο πιστός του αντάρτης.

Λίγες ημέρες αργότερα, από τις 18 ως τις 20 Ιούνη, τα κεφάλια των δύο ηρώων κρέμονταν σ' ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα. Το μεταβαρκιζιανό καθεστώς έδειχνε όλη του τη θηριωδία, πράγμα καθόλου τυχαίο, αφού ο Αρης θεωρούνταν η προσωποποίηση της Εθνικής Αντίστασης. Ηταν, άλλωστε, κορυφαία λαϊκή, ηγετική φυσιογνωμία του ΕΛΑΣ, ο πρωτοκαπετάνιος του.
geocities.com

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
64 χρόνια από το θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ
Ο θρύλος του μεγάλου, του ανυπότακτου καπετάνιου του ΕΛΑΣ, του Αρη Βελουχιώτη μένει πάντα ζωντανός. Στις 16 Ιουνίου συμπληρώνονται 64 χρόνια από τότε που έπαψε να χτυπά η φλογερή καρδιά του. Η επέτειος είναι μια αφορμή μνήμης και τιμής για την προσωπικότητα και την προσφορά του. Ο Αρης Βελουχιώτης, το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας, γεννήθηκε στη Λαμία το 1905. Ηταν γιος εύπορου δικηγόρου και μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια με πνευματική καλλιέργεια και παράδοση στους αγώνες για τη λευτεριά. Από έφηβος γνωρίστηκε με τους προοδευτικούς κύκλους και πολύ νέος έγινε μέλος του ΚΚΕ. Από νωρίς στην υπηρεσία του λαού Το 1922 αποφοίτησε από το Ανώτερο Τμήμα της «Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής» και διορίζεται γεωπόνος στη Δράμα και στα Τρίκαλα. Οι εμπειρίες του ως γεωπόνος, η γνωριμία του με τη φτώχεια των αγροτών, η επαφή του με τα σοβαρά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα του λαού, τον ξεσηκώνουν και νιώθει πως το χρέος αλλού τον καλεί. Το χρέος του αυτό που ένιωσε νέος απέναντι στον αδικημένο λαό, το ξεπλήρωσε με το μεγαλύτερο τίμημα, τη ζωή του, που την πρόσφερε άδολα, πατριωτικά, γενναία. Για τη δράση του, ως στέλεχος του ΚΚΕ, κυνηγήθηκε πολλές φορές, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, βγήκε στην παρανομία. Ειδικότερα, στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, (κατετάγη το 1925, ενώ είχε προηγηθεί ή ένταξή του στην ΟΚΝΕ), καθαιρείται από δεκανέας ως «επικίνδυνος κομμουνιστής» για να περάσει το υπόλοιπο της θητείας του περιορισμένος στο Καλπάκι, όπου ήταν το χειρότερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής και στο οποίο στέλνονταν οι κομμουνιστές, αλλά και ποινικοί. Στα Καλπάκι κράτησε στάση πραγματικού λαϊκού αγωνιστή και ο «Ριζοσπάστης» της εποχής πολλές φορές ανέφερε το όνομά του σε ρεπορτάζ από το μαρτυρικό στρατόπεδο. Μετά την απόλυσή του από το στρατό το 1927, έρχεται στην Αθήνα και επανασυνδέεται με την ΟΚΝΕ. Αρχικά υπήρξε συντάκτης σε διάφορα κομματικά έντυπα και στη συνέχεια συνεργάτης και μετά συντάκτης του «Ριζοσπάστη». Το 1929 περνάει στο Κόμμα και χρεώνεται, ανάμεσα στα άλλα, δουλειά της κομματικής περιφρούρησης. Ολη την περίοδο μέχρι τη σύλληψή του από τη δικτατορία Μεταξά, θα προηγηθούν συλλήψεις, φυλακίσεις και εξορίες, πολλές φορές. Με την επιβολή της δικτατορίας φυλακίζεται στην Αίγινα. Στέλνεται το 1937 να δικαστεί στην Αθήνα όπου και αποδρά μέσα από το δικαστήριο. Συλλαμβάνεται και πάλι στη Δράμα και ξαναστέλνεται στην Αίγινα. Το 1939 στέλνεται στην Κέρκυρα, όπου τον Ιούλη του ίδιου χρόνου υπογράφει δήλωση και αποφυλακίζεται. Η δήλωση αυτή θα τυραννάει τη συνείδησή του σ' όλη την υπόλοιπή ζωή του. Ομως, παρά τη δήλωση, ποτέ δεν ξέκοψε από το Κόμμα. Στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο πολέμησε ως αρχηγός αντιαεροπορικής πυροβολαρχίας. Μετά την κατάρρευση, η πυροβολαρχία του ήταν η μόνη που κατέβηκε συντεταγμένη στη Χαλκίδα, όπου κατέστρεψε τον οπλισμό της για να μην τον παραδώσει στον εχθρό. Στην πρωτοπορία της Εθνικής Αντίστασης Στις 15 Μάη 1941 συμμετέχει σε σύσκεψη στην Καισαριανή με θέμα την οργάνωση της αντίστασης και το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου στέλνεται από την ΚΕ του ΚΚΕ στη Ρούμελη για ανίχνευση του εδάφους και για μια πρώτη αναγνώριση σχετικά με τις δυνατότητες δημιουργίας αντάρτικου κινήματος. Επιστρέφει το Δεκέμβρη και υποβάλλει σχετική έκθεση στο Κόμμα και στις 5 Φλεβάρη 1942 βγαίνει οριστικά στο βουνό και αρχίζει τη συγκρότηση των ανταρτοομάδων. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε η πρώτη ανταρτοομάδα ήταν αφάνταστες. Ομως ο Θανάσης Κλάρας (όπως μέχρι τότε ονομαζόταν) έδειξε σπάνιες ικανότητες. Εύστροφη σκέψη, ρεαλισμό, οξύτατο αισθητήριο, διαύγεια επιδιώξεων. Χάρη στις αρετές του κατόρθωσε να βάλει τάξη και πειθαρχία και να εξουδετερώσει με καταπληκτική ταχύτητα τους Σταθμούς και τ' αποσπάσματα της Χωροφυλακής, που σε συνεργασία με τους φασίστες και τους δωσίλογους συνεργάτες τους λεηλατούσαν το βιος του λαού. Στις 7 Ιουνίου 1942 μπαίνει στο χωριό Δομνίτσα της Ευρυτανίας με το όνομα Αρης Βελουχιώτης. Από κει και μετά το όνομα αυτό θα αντηχεί σε όλη την Ελλάδα, θα γίνει θρύλος. Είναι ο δημιουργός και ο φυσικός αρχηγός του ηρωικού Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ). Στις 2 Μάη 1943, με τη συγκρότηση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, θα οριστεί καπετάνιος του, μέλος της τριμερούς ηγεσίας, δίπλα στον Στ. Σαράφη, που ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός και τον αντιπρόσωπο του ΕΑΜ Α. Τζήμα - Σαμαρινιώτη. Στην ανατίναξη του Γοργοπόταμου έδειξε σπάνιες επιτελικές ικανότητες και χρησιμοποίησε τις εφεδρείες την κατάλληλη στιγμή. Ωστόσο ο Αρης πέρα από τις έξοχες στρατιωτικές του ικανότητες, έδειξε και πολιτικές, αντάξιες. Το σωστό πολιτικό του αισθητήριο από πολύ νωρίς διέγνωσε τις μεταπολεμικές προθέσεις των Αγγλων. Στις 22 Απρίλη 1944 θα περάσει στην Πελοπόννησο με αποστολή την ανάπτυξη του κινήματος και τη συντριβή των εθνοπροδοτικών ταγμάτων ασφαλείας. Πετυχαίνει την αποστολή του και τον Οκτώβρη επιστρέφει στη Ρούμελη. Στις 20 Οκτώβρη 1944 μπαίνει στη Λαμία, όπου γίνεται δεκτός από χιλιάδες κόσμου και εκφωνεί τη γνωστή περίφημη ιστορική του ομιλία. Στη μάχη του Δεκέμβρη του 1944 δεν παίρνει μέρος και στέλνεται με τον Στ. Σαράφη και τον κύριο όγκο του ΕΛΑΣ στην Ηπειρο εναντίον του Ζέρβα. Μετά τη Βάρκιζα Με τη Συμφωνία της Βάρκιζας θα διαφωνήσει. Από παλιά πίστευε ότι η παρουσία των Αγγλων στην Ελλάδα είχε ως μοναδικό στόχο την εξόντωση του ΕΑΜικού κινήματος και είχε κάνει γνωστή την άποψή του στο Κόμμα. Παρά τις διαφωνίες όμως, με τη Βάρκιζα υπέγραψε τη διαταγή αποστράτευσης του ΕΛΑΣ, πειθαρχώντας στην κομματική γραμμή. Στη συνέχεια όμως το Φλεβάρη - Μάρτη του 1945, ήρθε σε επαφή με στελέχη του ΚΚΕ, προκειμένου να οργανωθεί η συνέχιση του ένοπλου αγώνα. Το Κόμμα επιχείρησε να τον μεταπείσει χωρίς να τα καταφέρει. Ακολούθησε μία κομματική σύσκεψη στη Ρούμελη, όπου κατήγγειλε ανοιχτά την πολιτική του ΚΚΕ, προτείνοντας τη δημιουργία του «Μετώπου Εθνικής Ανεξαρτησίας» (ΜΕΑ). Μια βδομάδα μετά, ο Βελουχιώτης απηύθυνε επιστολή «προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ», στην οποία επαναλάμβανε για άλλη μια φορά τις διαφωνίες του. Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (5-10 Απρίλη) καταδίκασε τη στάση του και αποφάσισε τη διαγραφή του (η αποκατάσταση του έγινε το 1962). Η διαγραφή του δεν αναιρεί την προσφορά του παρά τους τότε άδικους χαρακτηρισμούς. Ανησυχούσε και ο Βελουχιώτης για την πορεία του αγώνα αλλά λειτούργησε μεμονωμένα και σπασμωδικά και όχι συλλογικά. Στις 16 Ιούνη 1945, έξω από τη Μεσούντα θα δώσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του με το περίστροφό του. Τον αρχηγό θα ακολουθήσει και ο πιστός του αντάρτης Τζαβέλας. Οι διώκτες τους θα αποκεφαλίσουν τους δύο νεκρούς συντρόφους και θα κρεμάσουν τα κεφάλια τους από τις 18 μέχρι 20 Ιούνη σ' ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα. Η θηριωδία αυτή δείχνει πως ο πρωτοκαπετάνιος ακόμα και νεκρός συνέχιζε να τρομοκρατεί ακόμα την αντίδραση. Ο Βελουχιώτης, στηριγμένος στο ΚΚΕ, είχε τη δική του συμβολή στη νεοελληνική ιστορία και το Επος της Αντίστασης. Ξεχωρίζει ανάμεσα στους χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους που έγραψαν ιστορία, όχι γιατί υπήρξε απλώς μια ηγετική φυσιογνωμία ενός μεγαλειώδους κινήματος, αλλά γιατί υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία ενός συγκεκριμένου κινήματος με συγκεκριμένη ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Ο Αρης ήταν κομμουνιστής, ήταν γέννημα - θρέμμα του ΚΚΕ, πιστός στρατιώτης του ακόμη κι όταν ερχόταν σε σύγκρουση με επιλογές του Κόμματος. Ακόμη κι όταν διαγράφτηκε απ' αυτό γιατί διαφώνησε με τη Βάρκιζα, δεν πολέμησε το Κόμμα. Ετσι γεννήθηκε ο Κλάρας ως Αρης Βελουχιώτης κι έτσι πέθανε. Γι' αυτό συνεχίζει ακόμη να συνεγείρει το νου και τις καρδιές των ανθρώπων. ΧΑΡΑΥΓΗ

Πελασγία- Αχιλλέας μεταξύ μύθου και ιστορίας.

Η Πελασγία (Πελασγικόν Άργος ή Λάρισα Κρεμαστή κατά την αρχαιότητα) είναι η τελευταία κωμόπολη στην Ανατολική Φθιώτιδα, η οποία συμπίπτει με τόπο στην αρχαία Φθία, περιοχή που έφτανε μέχρι τα Φάρσαλα και περιελάμβανε τμήμα της Μαγνησίας (Νέα Αγχίαλος = Φθιώτιδες Θήβες). Στην περιοχή, σύμφωνα με Όμηρο, Στράβωνα και νεότερους μελετητές, περί το 1280 π. Χ. (εποχή Τρωικού πολέμου, κατά τη μία εκδοχή) βασίλευαν ο Πηλέας με τη Νηρηίδα Θέτιδα. Γιος τους ήταν ο Αχιλλέας, τον οποίο η μάνα του βάφτισε στα νερά της Στύγας, κρατώντας τον, γυμνό, μόνο, από την φτέρνα, ώστε να τον κάνει αθάνατο σαν κι εκείνη. Το βασίλειο των Μυρμιδόνων, όπως λεγόταν η φυλή τους (συνώνυμη της λέξης μυρμήγκια, αφού προέρχονταν από αυτά, ήταν πολύ εργατικοί, καθώς, όντας, ξένοι στην περιοχή, έπρεπε να επιβιώσουν κι έφτιαχναν στοές για τις μυστικές και ασφαλείς μετακινήσεις τους) αποτελούνταν, κυρίως, από τέσσερις πόλεις (Πελασγικόν Άργος Τραχίνα, Αλόπη, Άλος). Οι Μυρμιδόνες ήταν κλάδος των Πελασγών Αχαιών. Πελασγός, κατά τη μία εκδοχή, είναι σύνθεση των λέξεων πέλα, που σημαίνει σιμά, και άγω = οδηγώ, δηλαδή οδηγώ το λαό μου κάπου σιμά. με την προοπτική εξεύρεσης τροφής και νερού. Κατά τη δεύτερη εκδοχή προέρχεται από λέξη της αρχαιότητας που σήμαινε άνθος - ανθίζω, απ’ όπου, ίσως, να επικράτησε, στην κωμόπολή μας, και ο λεγόμενος «Απάν Χορός», που θύμιζε ανοιγμένο στάχυ ή λουλούδι και χορεύονταν την άνοιξη, μέχρι και το 1970.

Ο αρχαιολογικός χώρος «Κάστρο» βρίσκεται Β. Α. της Πελασγίας. Σήμερα σώζονται μεγάλοι κυβικοί ογκόλιθοι και μισογκρεμισμένες πύλες - είσοδοι. Μαθητές του Δημοτικού Σχολείου όντες (δεκαετία του ’50) σε ημερήσια εκδρομή, σκάβοντας με τα χέρια και ξύλα ανασύραμε, από σχετικά μικρό βάθος, διάφορα αρχαία μαρμάρινα ευρήματα, τα οποία μεταφέραμε στο κτίριο του παλιού Σχολείου, αλλά αργότερα κατέληξαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαμίας (νομίζω). Τις απόψεις του αρχαιολογικού ενδιαφέροντος της περιοχή μας ενισχύει και το γεγονός πως κοντά υπάρχουν κι άλλα αρχαιολογικά κατάλοιπα, όπως το δάπεδο και κολώνες Ναού του Ερμή, στην «Παναγίτσα» Κυπαρισσώνας, που παλαιότερα ήταν εμφανή, ενώ σήμερα μισο-υπάρχουν, ο οικισμός στον λόφο Αγίου Κωνσταντίνου, κοντά στην Παραλία και σκόρπια ευρήματα, μωσαϊκών, κεφαλών, αγγείων κ.ά.  Το φρούριο του «Κάστρου» μοιάζει μ’ εκείνο των Μυκηνών. Πηγές για τα πιο πάνω στοιχεία έχουν αντληθεί από το Στράβωνα, ο οποίος αναφέρει στα «Γεωγραφικά»: «Είθ’ εξής παραπλεύσαντι σταδίοις εκατόν ο Εχίνος (σημ. Αχινός) υπέρκειται. Της δ’ εξής παραλίας εν μεσογαία εστίν η Κρεμαστή Λάρισα είκοσι σταδίους (184,83Χ20=3.696μ.) αυτής διέχουσα, η δ’ αυτή και Πελασγία λεγομένη Λάρισα». Κρεμαστή Λάρισα λεγόταν και η κωμόπολή μας από το 1926. Στο ίδιο βιβλίο, ο Στράβων αναφέρει: «Άλος δε και Λάρισα η Κρεμαστή και το Δημήτριον υπ’ εκείνω πάσαι προς έως της Όθρυος». Και σε άλλο: Λάρισα δ’ έστι και άλλη... και η Κρεμαστή, υπό τινων δε Πελασγία λεγομένη». Ο Όμηρος, δε, αναφέρει: «Νυν αυ τους όσσοι το Πελασγικόν Άργος έναιον, οι τ’ Άλον οι τ’ Αλόπην οι τε Τρηχίνα νέμοντο, οι τ’ είχον Φθίην η δ’ Ελλάδα καλλιγύναικα, Μυρμιδόνες δε καλεύοντο και Έλληνες και Αχαιοί, των αυ πεντήκοντα νεών ην αρχός Αχιλλέύς» (Ιλιάδα, ραψ. Β΄, στιχ. 681-685). Γνωρίζουμε ότι μόνο στην περιοχή μας κόπηκαν νομίσματα με την κεφαλή του Αχιλλέα (επί Δημητρίου Πολιορκητή, 302 π.Χ.), ίδια με το σύμβολο του, τότε, Δήμου μας. Τα στοιχεία αυτά παραθέτουν και νεώτεροι ερευνητές, όπως οι: Κρατίνος Αποστολίδης, Ιωάννης Βορτσέλας, Ζήσης Πρωτοπαπάς και το εγκυκλοπαιδικό λεξικό «Υδρία». Προσθέτουμε και τις περιγραφές του Γερμανού περιηγητή Fr. Stahlin, στις οποίες παραθέτει και χάρτη της περιοχής, «Das Hellenishe Thessalien", 1924, όπου φαίνεται ότι η Κρεμαστή Λάρισα αποτελούνταν από τρία τμήματα. Γράφει συγκεκριμένα: «Ανάμεσα στη Σουβάλα (σημ. Βαθύκοιλο) και στο Γαρδίκι (σημ. Πελασγία) ανοίγεται η κοιλάδα της Λάρισας, η οποία ακόμα, σήμερα, έχει πολλά νερά και είναι φυτεμένη με αμπελώνες. Ανοίγεται σ’ ένα ημικυκλικό κόλπο με επίπεδη ακτή. Η Κρεμαστή Λάρισα βρίσκεται στο όρος Όθρη 3,5 χιλ. από τη θάλασσα. Το τραγικό είναι ότι στην περιοχή δεν έγιναν ποτέ συστηματικές ανασκαφές, ο χώρος είναι αφύλαχτος για αιώνες, βορά στους όποιους σκοπούς του οποιουδήποτε.

Nίκος Μπατσικανής