Ζάρι

Ποτέ δεν περίμενα πως ένα χαζοχαρούμενο τραγουδάκι που στείλαμε στη Γιουροβίζιον θα δημιουργούσε σχολή σκέψης.

Ζάρι έριξε ο Μακρόν το βράδυ των ευρωεκλογών και προχώρησε στη διάλυση της γαλλικής Βουλής.

Σε καμιά ζαριά ελπίζει ο Σολτς μήπως επιβιώσει η κυβέρνησή του που καταποντίστηκε.

Ζάρι έγινε ο κινητός ανασχηματισμός για τον Μητσοτάκη.

Ζάρια ρίχνουν στο ΠΑΣΟΚ να δουν τι θα κάνουν με τον Ανδρουλάκη.

Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόβλημα ζαριάς. Το ζάρι είναι ο ίδιος ο Κασσελάκης, κι ας φέρνει συνέχεια ασόδυο.

Βέβαια τα ζάρια για τις κυβερνήσεις, τα μεγάλα και τα σπουδαία, είναι παρακινδυνευμένη μέθοδος. Δεν ξέρεις τι θα σου βγάλουν. Από τη Λεπέν και τον Τραμπ έως τους γερμαναράδες νεοναζί.

Αντιθέτως, έχουν πλάκα όταν αφορούν τους μικρομεσαίους όπου δεν παίζεται και τίποτα. Ασε που τα ζάρια μπορούν εύκολα να γυρίσουν το παιχνίδι σε παπατζιλίκι.

Παράδειγμα. Δυο τύποι που

Η ΝΔ έχασε, αλλά οι άλλοι κλυδωνίζονται

Δεν είναι καμιά μαγική εικόνα. Στην πολιτική δεν υπάρχουν μαγικές εικόνες, όλα έχουν τη λογική τους εξήγηση. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να μην έπιασε τον στόχο της—αυτή είναι η ήττα της—αλλά κράτησε 13,5 μονάδες διαφορά από το δεύτερο κόμμα-- αυτή είναι η νίκη της. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν έχουν να παρουσιάσουν καμιά νίκη, κάτι να γλυκάνουν τους ψηφοφόρους τους, αλλά μόνον το ότι πέρασαν κάτω από τον πήχυ που οι ηγεσίες τους έβαλαν. Στη συνέχεια ανέκυψαν τα προβλήματα και στα δύο αυτά κόμματα. Στο ΠΑΣΟΚ πιο έντονα, στον ΣΥΡΙΖΑ, προς το παρόν, η κατάσταση διατηρείται υπό έλεγχο. Αλλά για πόσο; 

Στη Νέα Δημοκρατία ουδείς αμφισβητεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη και πολύ δύσκολα θα δημιουργηθεί μια οργανωμένη τάση αμφισβήτησης της κυριαρχίας του, αν δεν αλλάξουν τα δεδομένα. Δηλαδή αν δε φανεί ότι παύει να αποτελεί την εγγύηση για μια ακόμα εκλογική νίκη. Γιατί σε τελική ανάλυση τα κόμματα εξουσίας τα ενδιαφέρει η εξουσία. Όποιος το αρνείται αυτό ας μην ασχολείται με την πολιτική. Τα μεγάλα κόμματα, με τους μεγάλους κομματικούς στρατούς, αναπαράγονται και ανανεώνονται μέσα από

Ορφανά

Θα αποφύγω να θυμίσω τι κάνει ο διάβολος όταν δεν έχει δουλειά. Απλώς εδώ και μέρες όσοι δεν έχουν δουλειά μάς έχουν κατακλύσει με επωαζόμενες ή φημολογούμενες «πρωτοβουλίες» για τη λεγόμενη Κεντροαριστερά, τις οποίες θα αναλάβουν (υποτίθεται) διάφοροι επιβιώσαντες κεντροαριστεροί με άγνωστους στόχους, πρόσωπα και διαδικασίες ώστε να φτιάξουν τον «δεύτερο πόλο».

Δεν πειράζει. Καμία πρωτοβουλία δεν είναι ντροπή. Και καμία ιδέα δεν είναι για πέταμα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει.

Αν λοιπόν ο Ανδρουλάκης προτίθεται να μαζέψει τους «νεοαριστερούς» υπό την Αχτσιόγλου στο ΠΑΣΟΚ για να φτιάξουν τον «δεύτερο πόλο» είναι ασφαλώς μια χρήσιμη ιδέα. Με προοπτική. Θα μπορούσαν να ακολουθήσουν ο Βαρουφάκης, η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ενδεχομένως και ο Καμμένος. Και θα φτιάχναμε μια ισχυρή παράταξη που θα τη λέγαμε «νέος ΣΥΡΙΖΑ» αφήνοντας στον Κασσελάκη τον «παλαιό ΣΥΡΙΖΑ» και τη Φάρλεϊ, καλά να πάθει.

Ασε δε που μετά την «κυβέρνηση ηττημένων», από την οποία μας προστάτευσε πέρυσι ο Μεγαλοδύναμος, θα αποκτήσουμε και ένα «κόμμα ηττημένων». Μια χαρά.

Αλλά για να σοβαρευτούμε. Αναρωτιέμαι ποιοι τα σκέφτονται όλα αυτά και τι κάνουν τις άλλες ώρες της ημέρας.

Διότι με όσα ακούω δεξιά κι αριστερά από

Νέα πρόσωπα

Ο ανασχηματισμός είναι προ των πυλών. Ο πρωθυπουργός πρέπει να πείσει ότι το φαγητό που θα μας σερβίρει θα είναι εύγευστο και όχι κάτι σαν ξαναζεσταμένη σούπα. Καλώς ή κακώς το κοινό απαιτεί διαρκώς νέα πράγματα, νέες ιδέες και νέα πρόσωπα. Κουράζεται από την επανάληψη του ίδιου έργου, ακόμη κι αν αυτό αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν. Εδώ υπάρχει κι ένα ακόμη στοιχείο: Καλές οι μεταγραφές, αλλά το κοινό της ΝΔ θέλει και από τα φυτώρια της ομάδας…

Έχουμε κουραστεί να βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Λες και κάποιοι έχουν αποκτήσει κληρονομικό δικαίωμα στα υπουργικά χαρτοφυλάκια. Και δεν συζητάμε για ανθρώπους που αποδεδειγμένα κάνουν καλά τη δουλειά τους. Τους οποίους και όλοι γνωρίζουμε. Βεβαίως - βεβαίως. Αλλά για υπουργούς που δοκιμάστηκαν περισσότερες από μία φορές και απέτυχαν. Μήπως είναι καιρός να βρεθούν νέα πρόσωπα; Να δοκιμαστούν, έστω. Αποκλείεται να τα πάνε χειρότερα από ορισμένους σημερινούς υπουργούς, την αποτυχία των οποίων πλήρωσε συνολικά η κυβέρνηση.

Υπάρχουν νέα πρόσωπα; Ασφαλώς! Μία ματιά στην κοινοβουλευτική ομάδα θα πείσει τους δύσπιστους. Υπάρχουν νέα πρόσωπα, τα οποία και δεν καταναλώνουν τον

Σφαλιάρα

Καλά να είμαστε και σε τρία χρόνια θα τα ξαναπούμε.

Εως τότε η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται στα καφενεία όπου, ως γνωστόν, συναντάς τον μεγαλύτερο αριθμό επίδοξων πρωθυπουργών, αρχηγών της αντιπολίτευσης, προέδρων κομμάτων και αυτοσχέδιων πολιτικών αναλυτών.

Καλά να είμαστε, λοιπόν. Διότι έως προσφάτως είχα κάτι αμφιβολίες.

Πεντακόσια εκατομμύρια Ευρωπαίοι πήγαιναν να ψηφίσουν κι εμείς κάναμε εκδηλώσεις στον Δικηγορικό Σύλλογο για το «μπάζωμα» ή το «ψέκασμα».

Τι να κάνεις, όμως; Πάντα υπάρχουν πρόθυμοι να υπηρετήσουν ή ακόμη και να διαλαλήσουν εκείνο που νομίζουν ότι αρέσει σε όσους τούς ακούν.

Τη μέρα της εκλογής όμως ψηφίζουμε ό,τι αρέσει στον καθένα. Και κάνουμε τη σούμα. Τα υπόλοιπα, σε τρία χρόνια.

Αν καταλάβατε καλά από τα εκλογικά αποτελέσματα, ελάχιστα πράγματα διατάραξαν τους πολιτικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί από τις διπλές εκλογές του 2023.

Οι χθεσινές κάλπες έβγαλαν και πάλι «ένα κόμμα και κάτι ψιλά» με μια σφαλιάρα στο «ένα κόμμα». Παρόλο που ο πρώτος είναι πρώτος και μάλιστα σε μια εκλογή που δεν έθετε θέμα διακυβέρνησης και εκ των πραγμάτων η ψήφος ήταν πιο χαλαρή.

Αναμενόμενο. Οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν

Κεντροαριστερά: Ο Κασσελάκης δεν μπορεί, ο Ανδρουλάκης δυσκολεύεται

Η ορφανεμένη κεντροαριστερά. Από την εκλογική διαδικασία, και με πληγωμένη τη ΝΔ, δεν αναδύεται ο αδιαμφισβήτητος αντίπαλος ηγέτης, που θα μπορούσε να ορθώσει ανάστημα και να αμφισβητήσει την τρωθείσα επικυριαρχία Μητσοτάκη.

Γιατί ναι μεν η ΝΔ υπέστη απρόσμενη ήττα, αλλά ούτως ή άλλως -και κακώς- οι ευρωεκλογές λειτουργούν ως ψήφος εκτόνωσης και διαμαρτυρίας. Και η διαμαρτυρία πάντα στρέφεται προς τους κυβερνώντες.

Ο Stefanos απέτυχε οικτρά και εκκωφαντικά. Πήρε το κόμμα με την υπόσχεση να κατατροπώσει τον Μητσοτάκη, και οι λεόντειες υποσχέσεις ξέφτισαν σε ένα ποσοστό συρρικνωμένο περαιτέρω από εκείνο της απογοητευτικής ήττας που ανάγκασε τον Τσίπρα να τραπεί σε φυγή.

Ο Κασσελάκης θα είχε σήμερα μεγάλο πρόβλημα διατήρησης της προεδρικής του θέσεως, εάν η Νέα Αριστερά δεν είχε βιαστεί να αποχωρήσει από το κόμμα και να του αφήσει το πεδίο ελεύθερο.

Τώρα έχουν παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ «αχαμνές» δυνάμεις, ώστε να μπορέσουν να τον αμφισβητήσουν. Εκείνο που θα προσπαθήσουν να κάνουν όσοι έχουν κριτική στάση απέναντί του, σύμφωνα με στέλεχος της εσωτερικής αντιπολίτευσης, είναι να τον

Ανοιχτοί λογαριασμοί

Θέλω να είμαι ειλικρινής. Αν σε περασμένες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης κάποιος μας έλεγε ότι κάνουμε ευρωεκλογές με μοναδικό ερώτημα ποιος θα βγει… δεύτερος (!) θα γελούσαν και τα πόμολα.

Αλλά εδώ βρισκόμαστε.

Πρώτα για αντικειμενικούς λόγους.

Ένας χρόνος μετά τις εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2023 είναι μικρό χρονικό διάστημα για να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί.

Ιδίως όταν ο κυβερνητικός συνασπισμός εξουσίας εμφανίζεται πολύπλευρα ισχυρός και δύσκολο να αμφισβητηθεί στις κάλπες αλλά κυρίως στην κοινωνία.

Την ίδια στιγμή μάλιστα που οι ανταγωνιστές του δυσκολεύονται να αρθρώσουν έναν στοιχειωδώς συγκροτημένο και πειστικό αντίλογο.

Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Όταν ο Κασσελάκης υπόσχεται πως στις επόμενες εκλογές «θα γίνω Πρωθυπουργός με αυτοδυναμία» (Ant1, 28/5) ή όταν ο Ανδρουλάκης διαβεβαιώνει πως «αξίζει να είναι το ΠΑΣΟΚ δεύτερο κόμμα για να αλλάξει τροπάριο η ΝΔ» (Ant1, 3/6), το μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται πως τίποτα από τα δύο δεν ισχύει.

Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει αν

Ευρωεκλογές 2024: Οδηγίες πριν από τις κάλπες - Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε

Λιγότερο από 24 ώρες απέμειναν για να ανοίξουν οι κάλπες των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου.

Από την ψηφοφορία θα αναδειχθούν τα 21 μέλη του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου που αναλογούν στην Ελλάδα, επί συνόλου 720 εδρών.

Συνολικά στους εκλογικούς καταλόγους είναι εγγεγραμμένοι 9.796.330 εκλογείς εκ των οποίων 4.755.686 άνδρες και 5.040.644 γυναίκες. Δικαίωμα για να ψηφίσουν για πρώτη φορά έχουν 111.500 νέοι εκλογείς.

Το δικαίωμα του εκλέγειν σε αυτές τις εκλογές έχουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες πολίτες από 17 ετών και πάνω, δηλαδή οι γεννηθέντες μέχρι το έτος 2007. Μπορούν να ψηφίσουν επίσης και οι πολίτες των λοιπών κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατοικούν στην Ελλάδα, με προϋπόθεση την εγγραφή τους στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους δήμου της χώρας. Ο αριθμός τους σε αυτές τις εκλογές είναι 13.023.

Οι ετεροδημότες που ψηφίζουν στον

Κουμπάκι

Τακτικός αναγνώστης, φορολογούμενος των ΗΠΑ, μου κοινοποιεί ηλεκτρονικά τα εξής.

1. Η φορολογική Αρχή των ΗΠΑ (IRS) έχει στη διάθεση κάθε φορολογουμένου με μια απλή αίτηση ή on line αντίγραφο της φορολογικής του δήλωσης για οιοδήποτε φορολογικό έτος.
2. Για το on line χρησιμοποιείς την πλατφόρμα Get transcript online of Tax return, παίρνεις αμέσως το αντίγραφο και το καταθέτεις όπου θέλεις ή το επιδεικνύεις όπου νομίζεις.
3. Εάν δεν θέλεις διαδικασία on line, κανένα πρόβλημα. Συμπληρώνεις το έντυπο IRS 4506-T Request for Transcript of Tax return μέσω ταχυδρομείου ή από το τηλέφωνο 800-908-9946 και το αντίγραφο σου αποστέλλεται σε 5 με 10 ημέρες.

Ο άνθρωπος μου επισυνάπτει και το σχετικό έντυπο της αμερικανικής φορολογικής Αρχής.

Συνεπώς, καταλήγει ο αναγνώστης, «αυτό που παρουσίασε ο κ. Στέφανος προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, είναι δικό του κατασκεύασμα και όχι έγκυρο υπηρεσιακό έγγραφο». Αλλά ευτυχώς δεν είμαστε «πολίτες της Υποσαχάριας Αφρικής».

Δεν παραθέτω και τα άλλα σχόλια του αναγνώστη, ο καθένας μπορεί να τα φανταστεί. Τα στοιχεία του είναι στη διάθεση της εφημερίδας.

Το δικό μου ερώτημα είναι απλό: αφού καταφανώς έχουμε να κάνουμε με μια απλούστατη και αδιάβλητη διαδικασία, γιατί ο Κασσελάκης δεν πάτησε το κουμπάκι να πάρει το χαρτάκι να τελειώνουμε;

Αλλωστε ο ίδιος έχει πει κατ’ επανάληψη (και καλοπροαίρετα τον πιστεύω) πως δεν έχει τίποτα να κρύψει.

Από την άλλη όμως αρχίζουν να

Φάρσα

Αυτός ο πόλεμος του πόθεν έσχες έχει καταντήσει άχαρος και ανάξιος της δημοκρατίας μας. Η υπόθεση μάλλον θυμίζει κακόγουστη φάρσα, για να το πω πιο κομψά στην καθομιλουμένη.

Πρώτον, ο Κασσελάκης δεν δημοσιοποίησε τη δήλωση πόθεν έσχες του όπως διαφήμιζε. Δημοσιοποίησε απλώς μια δήλωση οικονομικής κατάστασης. Δήλωση ασαφή και ανέλεγκτη.

Για παράδειγμα πώς έβγαλε εισόδημα 2 εκατομμύρια δολάρια το 2022; Από πού; Από μισθούς; Από αμοιβές; Από μερίσματα; Από κέρδη; Από υπεραξίες; Και ποιου πράγματος; Τα άλλα οικονομικά στοιχεία που παραθέτει στην ίδια δήλωση δεν επιτρέπουν να καταλάβουμε πώς βγήκαν τόσα λεφτά.

Αλλά αυτά θα τα βρουν οι αρμόδιοι όταν κατατεθεί και ελεγχθεί η πραγματική δήλωση πόθεν έσχες.

Δεύτερον, ο Κασσελάκης δεν μας έκανε καμία χάρη. Υποχρεωμένος ήταν και είναι.

Τυπικά έχει περιθώριο έως την 1η Ιουλίου για να καταθέσει δήλωση πόθεν έσχες. Αλλά η κοινή λογική λέει πως ως νεοεισερχόμενος στην πολιτική θα έπρεπε να το έχει δημοσιοποιήσει σε εύλογο χρονικό διάστημα μετά την εκλογή του στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν το έκανε. Ακατανόητα. Αλλά φυσικά η έλλειψη πολιτικού τακτ δεν συνιστά ποινικό αδίκημα.

Τρίτον, ζήτησε στην

Μυστήρια

Η ζωή είναι ένα μυστήριο κι όλοι έχουμε απορίες. «Ποιος είμαι», «πού πάω», «τι θα φάω το μεσημέρι», «πότε θα φύγει ο Πούτιν», «ποιον προπονητή θα πάρει ο Παναθηναϊκός»…

Έτσι κι ο Κασσελάκης. Εχει λοιπόν επτά ερωτήσεις για τον Μητσοτάκη.

Κανένα πρόβλημα. Από ερωτήσεις άλλο τίποτα.

Ο Κασσελάκης πάντως τις δημοσιοποίησε λέγοντας «ελπίζω να βρεθούν δημοσιογράφοι να (τις) κάνουν». Κι επειδή μάλλον δεν είναι σίγουρος ότι θα προσφερθούν πολλοί ζήτησε «να τον ενημερώσουν (σ.σ. τον Μητσοτάκη!) ότι του τις θέτω προσωπικά» («Αυγή», 2/6).

Δεν ξέρω αν υπάρχουν δημοσιογράφοι που κυκλοφορούν με ερωτήσεις Κασσελάκη στην τσέπη. Αλλά ούτε για ποιο λόγο θα ταραχτεί ο Μητσοτάκης αν τον ενημερώσουν ότι ο Κασσελάκης τις θέτει «προσωπικά».

Εως τώρα δεν έχει εκδηλώσει κανένα ενδιαφέρον για τις ερωτήσεις ή τις απαντήσεις ή τις απορίες ή τα ερωτηματικά ή τα θαυμαστικά του Κασσελάκη. Κι ούτε έχει δείξει καμία ιδιαίτερη διάθεση να πιάσει ψιλοκουβέντα μαζί του.

Στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί. Στη χειρότερη το διασκεδάζει.

Ο Κασσελάκης όμως έχει μια

Με μονοσέλιδο μπακαλόχαρτο ο κροίσος της Αριστεράς

 

Η ιδέα, αφότου εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να συστήνεται ο Στ. Κασσελάκης ως πλούσιος, αυτοδημιούργητος μπρούκλης, είχε πολύ συγκεκριμένες πολιτικές στοχεύσεις, βαθύ σκεπτικό και δεν οφείλεται ούτε στο ναρκισσισμό, ούτε την απειρία του, όπως επιχείρησε να δικαιολογηθεί  από τη Θεσσαλονίκη.

Στόχευε στο να αποτραπεί εξαρχής το μείζον ερώτημα: πως ένας άγνωστος 35χρονος ομογενής κατάφερε μέσα στον ελάχιστο χρόνο εμφάνισής του στην πολιτική ζωή, να «μοχλεύσει» τέτοια στήριξη σε μέσα, πόρους και υπασπιστές, που του επέτρεψαν να «κατακτήσει» σε 20 μέρες την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Η επιχειρηματική δραστηριότητα στις ΗΠΑ, πάνω στην οποία χτίστηκε το αφήγημα του αριστερού κροίσου που είναι αδάμας εντιμότητας, ηθικής, αποτελεσματικότητας και μη εξαρτώμενος από κανέναν έγινε η νάρκη που πάτησε το σύστημα Κασσελάκη. 

Τι άτομο!

«Αν υπάρχει ένα άτομο, το οποίο να μπορεί να εμπνεύσει περισσότερο από εμένα, να ενώσει τον προοδευτικό κόσμο, να διοικήσει τη χώρα καλύτερα, να εκπροσωπήσει καλύτερα τη χώρα στο εξωτερικό, βρες το μου να το στηρίξω».

Οταν ο Στέφανος Κασσελάκης λέει αυτό που μόλις διαβάσατε παραπάνω, αναφερόμενος φυσικά στον εαυτό του, οι αναλύσεις περιττεύουν, διότι τα πράγματα μιλάνε μόνα τους. Πείτε μου, σας παρακαλώ, πώς χαρακτηρίζουμε κάποιον ο οποίος μιλάει έτσι για τον εαυτό του; Σε ποια κατηγορία συνανθρώπων μας τον κατατάσσουμε αυτομάτως; Ποια είναι η λέξη με την οποία θα εξηγήσουμε την κατάστασή του σε κάποιον που δεν καταλαβαίνει; Ας πούμε, σε ένα μικρό παιδί, που μας ρωτάει γιατί ξαφνικά μας έπιασαν τα γέλια. Δεν χρειάζεται να γράψω τη λέξη. Προκύπτει αβίαστα στη συνείδηση του καθενός από το ίδιο το γεγονός. Να προσθέσω μόνον ότι ο άνθρωπος που μιλάει έτσι για τον εαυτό του είναι ο ίδιος με εκείνον που από το πρωί μέχρι το βράδυ κατηγορεί τον Μητσοτάκη για αλαζονεία. Και εδώ, τα σχόλια περιττεύουν. Περιττεύει ακόμη και το

Εδώ δεν υπάρχουν κυρώσεις;

Η Ευρώπη σκέπτεται να δαπανήσει περισσότερους πόρους για την Άμυνα. Θα «σκοτώσει» πολλά αναπτυξιακά προγράμματα για να αγοράσει βόμβες και αεροπλάνα. Αναγκαίο! Με την Ρωσία να απειλεί με πυρηνικό όλεθρο, δεν υπάρχουν και πολλές άλλες επιλογές. Η Ευρώπη επέβαλε από την πρώτη στιγμή κυρώσεις σε Ρώσους επιχειρηματίες. Λογικό! Το ερώτημα είναι τι θα κάνει με τους δικούς της επιχειρηματίες που δουλεύουν ως πέμπτη φάλαγγα πίσω από τις γραμμές της.

Φανταζόμαστε ότι οι κυρώσεις δεν έγιναν στην αρχή του πολέμου με την Ουκρανία επειδή στις φλέβες των ανθρώπων κύλαγε ρωσικό αίμα. Αυτό θα ήταν ενάντια στις αρχές του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Οι κυρώσεις μπήκαν σε υποστηριχτές του Πούτιν. Η Ευρώπη έκρινε και σωστά ότι αυτοί υπονόμευαν τα ζωτικά της συμφέροντα.

Το ερώτημα που εύλογα δημιουργείται είναι γιατί την ίδια ώρα δεν υπήρξαν κυρώσεις και απέναντι σε επιχειρηματίες με ευρωπαϊκά διαβατήρια που υποστήριζαν ανοικτά τον Πούτιν! Είναι πέρα για πέρα άδικο! Για τους Ρώσους που ήταν οι πρώτοι αποδέκτες της δίκαιης οργής της Δύσης. Όπως και να το κάνουμε εδώ έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ποια η διαφορά, δηλαδή, ενός Ρώσου επιχειρηματία που

Ο Stefanos και το μίσος για τα ΜΜΕ. Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις…

Όταν τον αφήνουν να λέει για τον έρωτά του με τον Τάιλερ και για τις αντιδράσεις των γονιών του σε αυτόν, οι δημοσιογράφοι είναι καλοί. Όταν τον αφήνουν να δείχνει ξιπασμένα τα σπίτια του σε Αμερική, Σπέτσες και Αθήνα, οι δημοσιογράφοι είναι άριστοι. Όταν τον αφήνουν ανεμπόδιστα να καταγγέλλει το σύστημα κυβερνητικής προπαγάνδας, οι δημοσιογράφοι εκπληρούν το λειτούργημά τους. 

Όταν τον στριμώχνουν και τα βρίσκει σκούρα, πετάει τα μικρόφωνα και φεύγει θεατρικά αγανακτισμένος, αφού δώσει οδηγίες για το ποιες θα έπρεπε να είναι οι ερωτήσεις προς τη Μεγαλειότητά του.

Το έκανε στην εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου στο Mega. Τον κάλεσε να σχολιάσει προφανώς τις καταδικαστικές δηλώσεις των Χρήστου Σπίρτζη και Γιώργου Βασιλειάδη για τους υπουργούς που «σκοτώνουν παιδιά». Η Αυτού Εξοχότης έβγαλε το μικρόφωνο και αποχώρησε αφού πρώτα έκανε κήρυγμα:

Κασσελάκης, ακαταλληλότητες

Έχω την υποψία ότι ο Κασσελάκης γκουγκλάρει τα θέματα πριν τοποθετηθεί. Τον προτρέπει, για παράδειγμα, το επιτελείο του να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Ω, μισό, πού πέφτει στον χάρτη;

Τον συμβουλεύουν να καταθέσει γαρίφαλο στον τάφο του Γρηγόρη Λαμπράκη, στην Τρίπολη; Τι είπαμε ότι έκανε αυτός, ρωτάει. Α, τον σκότωσαν οι κακοί δεξιοί; Ποια χρονιά; Και μόλις τελειώσει στο ΤikTok να επιλέγει τραγουδίστριες, ή στον Λιάγκα να επιδεικνύει (και) το εξοχικό, πετάγεται να καταθέσει κι ένα λουλούδι στον τάφο μιας ιστορικής προσωπικότητας, την ύπαρξη της οποίας καταφανώς ως χθες αγνοούσε.
Είναι εντυπωσιακή η ασυναγώνιστη αυτοπεποίθηση με την οποία τοποθετείται σε προσωπικό τόνο και με πάθος για δεκάδες θέματα τα οποία προφανώς δεν έχει ξανακούσει ούτε γνωρίζει. Εκφωνεί δεκάρικους με μια ευκολία που επιβεβαιώνει ότι ούτε ο ίδιος δίνει σημασία στο περιεχόμενο των δηλώσεών του. Πάει σε σουίτα στα μπουζούκια και τον επικρίνουν; Ε, την επόμενη φορά καταδικάζει τις VIP θέσεις και κομπάζει ότι κάθεται στην εξέδρα για τον Ολυμπιακό. Τοποθετείται υπέρ του Ισραήλ και γκρινιάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Αμέσως παίρνει ακραία θέση υπέρ της Παλαιστίνης. Και πάει λέγοντας.
Δεν είναι το τσιπρικό υπόδειγμα του συριζαϊκού λαϊκισμού οδηγός για τον Κασσελάκη -εξάλλου ο λαϊκισμός ήταν