Μια διαχωριστική γραμμή που δεν σβήνει!

Η «παρέμβαση» του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου για το θέμα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, για τις οποίες χρεώνει την πολιτική ευθύνη προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, επιβεβαιώνει ότι οι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργήθηκαν την περίοδο της κρίσης παραμένουν υπαρκτές σήμερα, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις και τις αλλαγές που επιφέρει το πέρασμα του χρόνου.

Ο κ. Παυλόπουλος υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο εκείνης της περιόδου. Συνδέθηκε ως υπουργός της ΝΔ με την πρόσληψη εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων στο Δημόσιο, δήλωσε ότι θα αποχωρούσε από την πολιτική μετά τη βαριά ήττα του Κώστα Καραμανλή στις εκλογές του 2009 και λίγα χρόνια αργότερα έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προτεινόμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκλογή του, μάλιστα, έγινε αμέσως μετά την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, λόγω αδυναμίας εκλογής ΠτΔ. Υπήρξε, δηλαδή, σε πολιτικό επίπεδο, προϊόν της εργαλειοποίησης του θεσμού από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, με τη σύμπραξη και της Χρυσής Αυγής και βεβαίως ενός μέρους της

Ισοβίως εις θάνατον

Η καταδίκη εις θάνατον του Σαλμάν Ρουσντί εκδόθηκε το 1988 και έγινε απόπειρα υλοποίησης αυτής της απόφασης ύστερα από 34 χρόνια. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο ινδικής καταγωγής συγγραφέας ζούσε φρουρούμενος. Πριν από λίγες ημέρες, οπότε έγινε η εναντίον του δολοφονική απόπειρα, οι διοργανωτές της εκδήλωσης δεν επέτρεψαν αυξημένα μέτρα ασφαλείας, καθώς αυτά δεν συμβάδιζαν με τον χαρακτήρα της. Ο δράστης, που καιροφυλακτούσε, έδρασε εκμεταλλευόμενος το κενό ασφαλείας που υπήρχε.

Το μήνυμα που στέλνουν οι φανατικοί του Ισλάμ είναι ένα: Όπου και να πάτε, όπου και να κρυφτείτε, όσο και να σας προστατεύσουν, κάποια στιγμή εμείς θα σας βρούμε και θα κάνουμε αυτό που πρέπει. Δεν έχει σημασία πότε. Μπορεί να περάσουν και σαράντα χρόνια.

Είναι ολοφάνερο πως η

Οι φόβοι του ΣΥΡΙΖΑ για την εξεταστική

Τεκμήρια ότι δημιουργούνται συνθήκες για πολιτικό στρίμωγμα της, κατά τα άλλα επιθετικής, αξιωματικής αντιπολίτευσης συλλέγει τα τελευταία εικοσιτετράωρα η κυβερνητική καταγραφή γύρω από την υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Την εικόνα αυτή συνθέτουν οι διαρροές αλλά και τα σενάρια με τα οποία, κατά την πλειοψηφία, η Κουμουνδούρου επιλέγει να αντιδράσει στην κίνηση που έγινε στην κοινοβουλευτική σκακιέρα από την κυβερνητική πλευρά, να προσδιορίσει το πολιτικό πλαίσιο της εξεταστικής επιτροπής, με το οποίο το χρονικό αντικείμενο που θα κληθούν τα μέλη της να διερευνήσουν θα εκταθεί σε βάθος χρόνου και μάλιστα δεκαετίας, όπως πρώτο είχε γράψει το Liberal.gr.

Με αυτόν τον τρόπο το έργο της επιτροπής θα συμπεριλάβει, μεταξύ άλλων τόσο τις καταγγελίες του Παναγιώτη Λαφαζάνη, όσο και τις διαδοχικές στις οποίες έχει προβεί κατά το ίδιο διάστημα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Η καθαρή άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική να

Θα το θυμόμαστε αυτό το καλοκαίρι

Αυτό το καλοκαίρι πάντως, ο Μητσοτάκης θα το θυμάται. Το απρόσμενο μπουρίνι που τον βρήκε μέσα στην κάψα του Ιούλη, θα του φέρει στο μυαλό το παιδικό ανέκδοτο με τον μεγάλο κυνηγό που γλύτωσε από τα λιοντάρια, τους ελέφαντες, τους ρινόκερους και τους κροκόδειλους της Αφρικής, για να πεθάνει από τσίμπημα κουνουπιού μόλις επέστρεψε ένδοξος στην πατρίδα. 

Και ο Τσίπρας θα το θυμάται. Καθότι εκεί που πολεμούσε μάταια επί τρία χρόνια να αλώσει τις απόρθητες οχυρώσεις του Μητσοτάκη και έβλεπε να τελειώνει ο χρόνος του δίχως αποτέλεσμα, είδε ξαφνικά κάποιους αντίπαλους στρατηγούς πάνω στα τείχη να παίζουν ανέμελα με το κλειδί της Κερκόπορτας και από χαζομάρα να τους πέφτει κάτω, μπροστά στα δικά του πόδια.

Και ο Ανδρουλάκης θα το θυμάται. Διότι εκεί που άστρο του να χάνει αργά-αργά το αρχικό του φως, είδε ολόκληρη λαμπαδηδρομία να

Η διπλωματία του γεωτρύπανου

Όταν ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Ντονμέζ, ενημέρωσε ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει την περιοχή γεωτρήσεων του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν», καλλιεργήθηκαν προσδοκίες αλλά και ανησυχία για την επιλογή προορισμού και κατά πόσον αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει ένταση επί του πεδίου ανάμεσα σε Αθήνα και Αγκυρα. Στις μέρες που μεσολάβησαν, η τελευταία έδωσε προφορικές διαβεβαιώσεις προς Αμερικανούς, Ευρωπαίους και μέσω αυτών προς τη δική μας πλευρά ότι τουλάχιστον τώρα δεν επρόκειτο να «ερεθίσει» τα ελληνικά αντανακλαστικά. Είναι θετικό ότι η πρώτη από τις επτά γεωτρήσεις δεν αφορά ούτε την κυπριακή υφαλοκρηπίδα, την οποία η Τουρκία παραβιάζει συστηματικά από το 2013. Ωστόσο, το χρονικό διάστημα μετά τις 7 Οκτωβρίου, όταν ολοκληρώνεται η NAVTEX, δίνει τη δυνατότητα στον Ερντογάν να διαπραγματεύεται για καθεμία από τις ερευνητικές γεωτρήσεις που θα ακολουθήσουν.

Η Τουρκία, εντούτοις, βρίσκεται σε μια οξύμωρη κατάσταση: ο πόλεμος στην Ουκρανία ενισχύει τη θέση της, ειδικότερα δε ο ρόλος που έχει αναπτύξει σχετικά με την απελευθέρωση των ουκρανικών σιτηρών και εν γένει η οιονεί διαμεσολάβηση ανάμεσα σε Κίεβο και Μόσχα. Όμως, η επαμφοτερίζουσα στάση της απέναντι στη Μόσχα, η συνεργασία μαζί της σε διάφορους τομείς και η χείρα βοηθείας προς τον Πούτιν σε μια

Επί Γιάννη Ρουμπάτη δεν γινόντουσαν παρακολουθήσεις. Τελεία.

Ο κ. Γιάννης Ρουμπάτης δεν έκανε παρακολουθήσεις στην ΕΥΠ επί Σύριζα. Διοργάνωνε εκδηλώσεις για την ελευθεροτυπία, ενθυμούμενος την προηγούμενη δημοσιογραφική του ιδιότητα. Ομοίως, και οι προγενέστεροι αρχηγοί του κ. Ρουμπάτη δεν έκαναν παρακολουθήσεις. Παρακολουθήσεις έκανε μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και γι' αυτό πρέπει να παραιτηθεί. Για να πέσει η χούντα του Κυριάκου. Διότι στην Ελλάδα είχαμε χούντα τα τελευταία τρία χρόνια. Χούντα και τρομοκρατία. Χειρότερα και από την επταετία ένα πράγμα.

Το πλέον εντυπωσιακό όμως είναι ότι το ΠΑΣΟΚ είδε το φως το αληθινό. Για χρόνια χαμένο στα μονοπάτια του νεοφιλελευθερισμού, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη ανακάλυψε, επιτέλους, την ταυτότητά του. Να είναι καλά όσοι έκρουσαν τις καμπάνες της Novartis και έδειξαν έτσι τι μπορεί να συμβεί σε γνήσιους σοσιαλιστές που λοξοδρομούν.

Διότι οι κοριοί, σύντροφοι και συντρόφισσες, έχουν χρώμα. Όπως και τα σκουπίδια, που είχε πει η συντρόφισσα Ρένα. Υπάρχουν μπλε, πράσινοι και ροζ κοριοί. Οι μόνοι που

O ΣΥΡΙΖΑ ξεσαλώνει, το Κέντρο «φορτώνει»

Ανάμεσα στις αντιδράσεις στην υπόθεση των παρακολουθήσεων που έχει αναζωπυρώσει τα πολιτικά πάθη ξεχωρίζουν οι εξής:

Πρώτον, το «κεντρώο ακροατήριο», το πλέον περιζήτητο γιατί γέρνει την πλάστιγγα στις εκλογές, παραμένει βαθιά προβληματισμένο από τις εξελίξεις. Το τμήμα εκείνο του Kέντρου που στήριξε τον Μητσοτάκη καθώς και εκείνο το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που έβλεπε θετικά την κυβέρνησή του (περίπου έξι στους δέκα, σύμφωνα με τις μετρήσεις) παραμένει για την ώρα βουβό. Κοινώς «φόρτωσαν» οι κεντρώοι με τις υποκλοπές, αλλά για την ώρα δεν εκδηλώνονται —η δυσφορία ίσως να φανεί στις δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου, ίσως και όχι.

Δεύτερον, το τμήμα του εκλογικού σώματος που εκδηλώνεται φωναχτά αυτές τις ημέρες είναι κυρίως οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ και το τμήμα εκείνο των φίλων του ΠΑΣΟΚ που επιθυμούν συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα.

Τον χορό των αντιδράσεων σέρνουν κυρίως  όσοι θεωρούν ότι τα ψεύδη και οι υπερβολές που χαρακτήρισαν την αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και τρία χρόνια (από τα ψέματα για τα εμβόλια και τα self test, «πλασιέ της Siemens ο Μητσοτάκης», ως την οικονομία -«ύφεση Μητσοτάκη») μπορούν τώρα να αθροιστούν και να νομιμοποιηθούν σε μια έφοδο προς την εξουσία που θυμίζει το 2014.

Αυτό το νέο κύμα περιλαμβάνει πρώην

Ποιοι θέλουν “δεκανίκι” του ΣΥΡΙΖΑ τον Ανδρουλάκη

Σύμφωνα με στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη η πλήρης «σύμπλευση» με τον Τσίπρα μπορεί πρόσκαιρα να έχει ορισμένα οφέλη (ή και οφίτσια), όμως ενέχει τον σοβαρό κίνδυνο να γίνει το ΠΑΣΟΚ «ουρά» της Κουμουνδούρου.

Μπορεί το επίσημο ΠΑΣΟΚ να επαίρεται ότι έφερε σε δύσκολη θέση τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ωστόσο στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη ορισμένα στελέχη φέρεται να εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικά σχετικά με τη στρατηγική επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη. Δεν είναι λίγοι αυτοί που φέρνουν ως παράδειγμα τον πρώην πρόεδρο των ΑΝΕΛ, Πάνο Καμμένο, ο οποίος μετά τη συγκυβέρνηση με τον Αλέξη Τσίπρα πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Εξηγούν, δηλαδή, ότι η πλήρης «σύμπλευση» με τον ΣΥΡΙΖΑ και η «κοινή» στρατηγική που έχουν χαράξει με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μπορεί πρόσκαιρα να έχει ορισμένα οφέλη (ή και οφίτσια), όμως ενέχει έναν σοβαρό κίνδυνο: να γίνει το κόμμα «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ και ο Νίκος Ανδρουλάκης του Αλέξη Τσίπρα. Η ιστορία, τονίζουν, έχει αποδείξει ότι

Εφαλτήρια και κουρελόχαρτα

Όργιο φημών. Όργιο θεωριών. Φυσικά περί συνωμοσιών. Όργιο εκτιμήσεων και προφητειών. Οργιο παρασκηνιακών διεργασιών. Οργιο φημολογιών. Οργιο λασπολογιών. Οργιο παρακολουθήσεων, δηλαδή νόμιμων ή παράνομων επισυνδέσεων. Και όργιο κατασκοπευτικών διαπλοκών.

Πρωταγωνιστές, το πολιτικό προσωπικό, οι δημοσιογράφοι, οι αναλυτές και όλοι οι παρατρεχάμενοι. Φυσικά και πρόσωπα του παρασκηνίου και των μυστικών υπηρεσιών. Και όπως πάντα, κομπάρσοι και θεατές οι πολίτες αυτής της έρμης χώρας.
Τα ερωτήματα αναπάντητα. Οι απορίες να αιωρούνται και να τραυματίζουν θανάσιμα το όποιο κύρος του πολιτικού συστήματος. Και οι απαντήσεις μισές, θολές και ευάλωτες. Και φυσικά όλες οι εξηγήσεις ανάλογα με την προέλευση κάθε πηγής. Οι κυβερνητικοί με το «άπλετο φως». Οι Συριζαίοι με την απαίτηση «Μητσοτάκη, παραιτήσου εδώ και τώρα». Οι Πασόκοι υπέρ αποκατάστασης των θεσμών και φυσικά εναντίον Μαξίμου. Και πάει λέγοντας.

Τα μισόλογα πολλά. Το ίδιο και τα «ναι μεν αλλά». Η αντιπολίτευση έχει στήσει τρικούβερτο γλέντι. Οι όποιες γέφυρες ανάμεσα στο

Στην τοξικότητα δεν απαντάς με μπαμπούλες

Ψυχραιμία κύριοι. Κάποιες Νεοδημοκρατικές αντιδράσεις στην (διόλου βαρυσήμαντη και μάλλον ανιαρή) συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών», μου θύμισαν την παροιμία «έριξε ένας τρελός μα πέτρα στο πηγάδι κι έπεσαν τριάντα γνωστικοί να την βγάλουν». Ναι, πράγματι είπε ότι «δεν αρκεί ή απλή εναλλαγή στην εξουσία», αλλά σιγά το μπολσεβίκικο σύνθημα που μόλις ακούστηκε συντάραξε συθέμελα το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι. Μια συνηθισμένη φρασούλα είναι, που την έχουν τιμήσει τόσοι και τόσοι υποψήφιοι πρωθυπουργοί, διατυπωμένη σε χίλιες διαφορετικές παραλλαγές. Σιγά τα ωά.

Κάθε υποψήφιος αρχηγός του κράτους που στοχεύει την κορυφή, αυτά λέει. Ότι δεν έρχεται για να κάνει τα ίδια με τους προηγούμενους, ούτε να διαχειριστεί την υπάρχουσα κατάσταση. Όλοι υπόσχονται να αλλάξουν συθέμελα το σύστημα, να το διορθώσουν εκ βαθέων, να το μετασχηματίσουν δομικά και άλλα βερμπαλιστικά τοιαύτα. Και στο τέλος δεν αλλάζουν τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Βάζουν έναν σοβά πάνω στις ρωγμές των προηγούμενων, ψευτοδιορθώνουν πέντε πράγματα που μπορούν, αφήνουν παραδίπλα τις δικές τους κακοτεχνίες για κληροδότημα στους επόμενους, κάνουν την καθημερινή τους διαχειρισούλα, έχουν τις σκόρπιες επιτυχίες τους, τρώνε σε

Τι δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις

Στο Μαξίμου επιδίδονται σε ασκήσεις εκλογικής ετοιμότητας παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός αποκλείει το ενδεχόμενο να στηθούν πρόωρες κάλπες.

“Το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου ολοκλήρωσε την εκτίμηση της κατάστασης με βάση μια σειρά από δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν το τελευταίο διάστημα, υπολογίζοντας μάλιστα και δύο ποσοστιαίες μονάδες το πολιτικό κόστος από την υπόθεση των υποκλοπών. Το συμπέρασμα που προκύπτει σε περίπτωση κατά την οποία διενεργηθούν εκλογές τον Σεπτέμβριο ή ακόμη και τον Οκτώβριο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτη με διαφορά τουλάχιστον οκτώ μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επικοινωνιολόγων που επεξεργάστηκαν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, από 32% έως 34%. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στο 24%. Το ΠΑΣΟΚ, που βρέθηκε στο επίκεντρο λόγω της υποκλοπής στο κινητό του Νίκου Ανδρουλάκη, μπορεί να συγκεντρώσει το 14% και η

Δύσκολες στιγμές, σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης πρέπει πάντοτε να έχουν στο μυαλό τους δύο βασικές αρχές: ότι δεν είναι εκεί για πάντα και πως οι πράξεις τους δεν καθορίζουν μόνο την προσωπική τους τύχη, αλλά και την τύχη της χώρας. Βρεθήκαμε σε ένα ακόμη κρίσιμο σταυροδρόμι. Σε μια χώρα χωρίς σοβαρούς μηχανισμούς και δικλίδες ασφαλείας, κάποιοι χειρίστηκαν πολύ λεπτά και κρίσιμα ζητήματα με αντιθεσμική χαλαρότητα, εμμονές και «μακροβούτια» σε θολά νερά. Το τρελό της ιστορίας ήταν ότι (α) αυτό δεν χρειαζόταν και (β) ακύρωσε την πραγματικά εξαιρετική ικανότητα χειρισμού ταυτόχρονα πολλών και περίπλοκων κρίσεων.

Εδώ είμαστε, όμως, τώρα. Τα σενάρια για τις μελλοντικές εξελίξεις δεν είναι ρόδινα. Ας πούμε ότι ξεπερνάμε τον κίνδυνο ενός μεγάλου, ατέλειωτου τσίρκου, όπου η χώρα θα βιώσει τον κατήφορο ενός ξεκατινιάσματος χωρίς προηγούμενο. Πολιτικά η χώρα έχει μπροστά της μια απλή αναλογική και το σενάριο μη αυτοδυναμίας της Ν.Δ., χωρίς όμως να υπάρχει και πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης με το ΚΙΝΑΛ. Από εκεί και πέρα, η πολιτική φαντασία του

Έβρος: Χυδαία παραπληροφόρηση

Αυτές τις ημέρες η κυβέρνηση δέχεται πρωτοφανείς επιθέσεις που ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Και δεν αναφέρομαι στην υπόθεση της παρακολούθησης του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη, μια υπόθεση που πήρε τον δρόμο του κοινοβουλευτικού ελέγχου και για την οποία φέρει αντικειμενική ευθύνη.

Αίφνης διακινείται η είδηση για ένα νεκρό κοριτσάκι το οποίο βρισκόταν με ομάδα προσφύγων από τη Συρία που εγκλωβίστηκαν σε μια νησίδα του Έβρου. Μάλιστα, κάποιοι εντελώς ανόητοι κυκλοφόρησαν και τη φωτογραφία του κοριτσιού, το βάφτισαν μάλιστα Μαρία, ενώ άλλοι, ακόμα πιο ανόητοι ανακάλυψαν και το μπουκάλι με το νερό που πίνουν οι εγκλωβισμένοι μετανάστες.

Δε μπορώ να γνωρίζω αν το κοριτσάκι είναι νεκρό. Το τραγικό είναι πως υπάρχουν Έλληνες που

Ξεκαθάρισμα αμέσως γιατί η χώρα δεν αντέχει

Το ερώτημα που πλανάται τις τελευταίες ημέρες στο πολιτικό-οικονομικό «στερέωμα» της χώρας είναι πού θα οδηγήσει το πολιτικό σκηνικό η υπόθεση Ανδρουλάκη, της νόμιμης μέσω ΕΥΠ και εισαγγελέα παρακολούθησης του κινητού του, η οποία όμως χαρακτηρίστηκε απαράδεκτη από την πρώτη στιγμή από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Η απάντηση αυτή την ώρα είναι άκρως επισφαλής, γιατί εμείς τουλάχιστον που αρθρογραφούμε δεν έχουμε όλα τα δεδομένα, ενδεχομένως να μην τα έχει και κανείς, γιατί σε τέτοιες περίπλοκες και σκοτεινές υποθέσεις που εμπλέκονται πιθανώς αρκετές μυστικές υπηρεσίες, εισαγγελείς και ισχυροί προβολείς της δημοσιότητας, αναπτύσσονται δυναμικές, πολλές φορές απρόβλεπτες.
Σενάρια μπορεί, λοιπόν, να γραφτούν πολλά και τις επόμενες ημέρες να κυκλοφορήσει... ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Φρέσκες λίστες με «νόμιμες επισυνδέσεις», άλλες λίστες με παράνομες παρακολουθήσεις, καθώς και το ίδιο «μενού» με πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες από το παρελθόν. Δεν γνωρίζω, μπορεί και ν’ ανοίξει το «κουτί της Πανδώρας» την τελευταία εικοσαετία και να «συνθέσουμε» όλοι μαζί μια ωραία ατμόσφαιρα από το παρελθόν της χώρας, με τον Τόμπρα, τον Μαυρίκη, το «βρώμικο ’89», ό,τι φαντάζεται ο καθένας.
Σύμφωνοι, ό,τι και να λέμε εδώ, έχει συμβεί ένα

Εμείς κρίνουμε τις εκλογές

Έτσι κι αλλιώς, τα ακανθώδη προβλήματα, οι κρίσιμες προκλήσεις του 21ου αιώνα, απαιτούν διανοητική ευελιξία.

Η Πλατεία Κλαυθμώνος, στο κέντρο της Αθήνας, πήρε το όνομά της από τους υπαλλήλους που όποτε έχανε το κόμμα τους τις εκλογές απολύονταν από τα υπουργεία και άεργοι άραζαν στα πέριξ καφενεία και έκλαιγαν τη μοίρα τους, προσβλέποντας στην επόμενη κάλπη. Αυτά συνέβαιναν τον 19ο αιώνα.

Με το Σύνταγμα του 1911, καθιερώθηκε η μονιμότητα στο Δημόσιο. Έκτοτε έτσι και τρουπώσεις, τρούπωσες. Οταν βεβαίως κυβερνούν οι «άλλοι», η αντίπαλη παράταξη, η καθημερινότητά σου δυσκολεύει κομματάκι, υφίστασαι καψώνια, μετατίθεσαι ίσως δυσμενώς. Η θέση σου ωστόσο, η ασφάλειά σου, δεν κινδυνεύει. Και έχει ο καιρός γυρίσματα…

Οι καταστάσεις έχουν αλλάξει, έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.

Υπάρχουν, θα υπάρχουν μάλλον εσαεί, άνθρωποι που ιδρυματοποιούνται, καταντούν κρέας-νύχι με τον κρατικό μηχανισμό. Είτε επειδή διορίζονται, με αξιολογικά πλέον κριτήρια, με το ΑΣΕΠ που χρωστάμε στον Σάκη Πεπονή – όχι ότι έχουν κλείσει ερμητικά τα

Πώς πεθαίνουν οι Δημοκρατίες;

Σε αντίθεση με τη «λαϊκή σοφία», που λέει ότι «το κακό δεν αργεί να γίνει», το μεγάλο κακό θέλει πολύ χρόνο για να καλλιεργηθεί και να σκάσει σαν θανατηφόρος νεοπλασία. Οπως (δεν) διδασκόμαστε από την Ιστορία, η χούντα της 21ης Απριλίου δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Ήταν το αποκορύφωμα μιας χρόνιας πολιτικής διαδικασίας, που ξεκίνησε ως δημοκρατική απάντηση στον φόβο μιας κομμουνιστικής δικτατορίας.

Αποτελεί, δε, ειρωνεία της Ιστορίας πως οι θεμελιώδεις διατάξεις που έκαναν ανάπηρη τη μετεμφυλιακή Δημοκρατία είχαν την υπογραφή κεντρώων, ήτοι φιλελεύθερων, πολιτικών. Ο δημοκράτης στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, π.χ., δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το άρθρο 27 του Συντάγματος που υπέγραψε («η εκτελεστική εξουσία ανήκει εις τον Βασιλέα, ενεργείται δε διά των παρ’ αυτού υπευθύνων διοριζόμενων υπουργών») θα είχε ως τελικό αποτέλεσμα τα Ιουλιανά του 1965. Ήταν μυριάδες οι αντιδημοκρατικές διατάξεις, από δημοκράτες πολιτικούς, που όργωσαν το χωράφι της εκτροπής του 1967.

Σήμερα, φυσικά, δεν κινδυνεύουμε από τους