Χωρίς τον Παύλο μου εγώ δεν κάνω βήμα

 

Απολύτως αναμενόμενη η παραμονή του Παύλου Πολάκη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης είναι συστατικό στοιχείο του ΣΥΡΙΖΑ, σαρξ εκ της σαρκός του. Συσπειρώνει και έλκει το πλέον εχθροπαθές, μπρουτάλ, αυριανιστικό τμήμα των Συριζαίων ψηφοφόρων.

Αυτοί εκστασιάζονται με την ωμή γλώσσα του, τον φαντασιώνονται ως… λαϊκό Αη Γιώργη, ως τον ρομφαιοφόρο αρχηγέτη της λαϊκής επέλασης «και των πτωχών υπερασπιστής» κατά το απολυτίκιο, που θα αποκεφαλίσει τον δράκοντα – φύλακα που στερεύει την πηγή της λαϊκής δικαιοσύνης.

Δεν υπερβάλουμε, αρκεί να διαβάζει κανείς τις κατά καιρούς εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπό του στο αγαπημένο του facebook, τον θυμό που ξεσήκωσε το ενδεχόμενο αποκλεισμού του από τα ψηφοδέλτια, και τις παροτρύνσεις να κάνει δικό του κόμμα.

Είναι εντυπωσιακό πως αυτό το κοινό αρκέστηκε στην φραστική επιθετικότητα του πρώην υπουργού, στον

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

 

Διαβάστε εδώ τα Κυριακάτικα φύλλα.

Πολάκης: Ο σταυραετός που έγινε μπαλαρίνα

Μην τον βλέπετε έτσι αψύ και ανοικονόμητο. Μην σας ξεγελούν τα τεκτονικού βάθους ξεσπάσματα του και η θυελλώδης εκφορά του πολιτικού του λόγου. Μην σας τρομάζουν τα επαναστατικά του καλέσματα και τα κατεδαφιστικά του εγερτήρια. Μην θαρρείτε πως ο φυσικός του χώρος είναι τα απόκρημνα βουνά που δείχνει στις φωτογραφίες του ή τα σκοτεινά βάθη των πόντων όπου συναντά τις σμέρνες του. Λάθος εικόνα για τον Παύλο έχετε σχηματίσει.

Ο Παύλος είναι ένας επιβιωτής. Ξέρει τι πρέπει να κάνει, πότε, πού και προς ποιον, ώστε να την βολέψει, να την βγάλει καθαρή. Κατέχει την τέχνη της μεταμόρφωσης καλύτερα κι από τον μάγο του Οζ ή τον Χουντίνι. Εκεί που τον βλέπεις ως μαινόμενο ταύρο να εισβάλλει στο υαλοπωλείο για να τα κάνει Γης Μαδιάμ, το επόμενο δευτερόλεπτο τον βλέπεις ως τροπικό ψαράκι να λικνίζει με περίσσεια χάρη τα χρωματιστά πτερύγια του ανάμεσα στις πετρούλες και τα βυθισμένα καραβάκια της γυάλας του. 

Η απολογία του προς την Πολιτική Γραμματεία και την Επιτροπή Δεοντολογίας, είναι ένα

Αποκάλυψη ΤΩΡΑ!

Θανάσης Κ.

Αν υπάρχει κάτι που κάνει την σημερινή “συγκυρία” μοναδική και απειλητική, είναι ότι συγκλίνουν πάνω από τα κεφάλια μας, ΟΛΟΙ οι κίνδυνοι που – ο καθένας μόνος του θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τον κόσμο, τις παγκόσμιες ισορροπίες, την διεθνή ευημερία και την ασφάλεια.

Πιο συγκεκριμένα:

— Σήμερα σοβεί μια διεθνής γεωπολιτική κρίση, στη χειρότερη δυνατή μορφή.

— Σοβεί ακόμα μια ενεργειακή κρίση, επίσης στη χειρότερη δυνατή μορφή.

— Σοβεί επίσης μια χρηματοπιστωτική κρίση (με τριγμούς στα διεθνή

χρηματιστήρια).

— Παρατηρείται τέλος, μια έρπουσα πολιτική αστάθεια μέσα στις δυτικές δημοκρατίες. Χωρίς προηγούμενο, μάλιστα. Και μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα εμφανίζεται όχι ως “νησίδα σταθερότητας“, αλλά μάλλον αποσταθεροποιημένη και η ίδια, με κάποια πρώιμα συμπτώματα πιθανού κατακερματισμού του πολιτικού της συστήματος.

Η “Τέλεια καταιγίδα“;

Μάλλον κάτι ακόμα χειρότερο…

Ας τα δούμε ένα-ένα:

Όταν ο Πολάκης ζητά συγγνώμη

Η συγγνώμη του Παύλου Πολάκη ήταν σχεδιασμένη αριστοτεχνικά: Ο Αλέξης Τσίπρας και τα 7 μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ την έλαβαν στα μέιλ των κινητών τους τηλεφώνων την ώρα που συνεδρίαζαν, το απόγευμα της Παρασκευής – και αποφάσισαν να την δημοσιοποιήσουν οι ίδιοι, προκειμένου να τον βγάλουν από τον κόπο.

Ο βουλευτής Χανίων γνώριζε βεβαίως – ως μέλος του κομματικού Οργάνου – ότι το Σάββατο το μεσημέρι θα συνεδρίαζε η Εκτελεστική γραμματεία του κόμματος. Με το «μέιλ της συγγνώμης» στο σωστό τάιμινγκ πέτυχε να μπει το θέμα του de facto στην ημερήσια διάταξη: Η συγγνώμη φέρνει τη μεγάλη επιστροφή.
Το ερώτημα είναι αν η επιστροφή του Παύλου Πολάκη σηματοδοτεί μία επιστροφή στον «πολακισμό» - μία κατάσταση που γοητεύει πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και την ίδια στιγμή βολεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Ανδρουλάκη, καθώς οι κεντρώοι ψηφοφόροι που είχαν περάσει στον ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες εποχές, αναζητούν έξοδο διαφυγής και κόμμα υποδοχής.

Με την απόφασή του «να κάνει πέρα» τον βουλευτή Χανίων μετά από εκείνη την ακραία ανάρτηση που είχε κάνει μέσα στο τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, ο Αλέξης Τσίπρας είχε δώσει ένα «σήμα» ότι ήταν διατεθειμένος να κάνει όλες τις αλλαγές που δεν έκανε στο κόμμα του μετά από την εκλογική ήττα του 2019. Το ζήτημα θα είχε λήξει την

Ήθελαν να τον λιντσάρουν!

Όποιος δει όλο το επίμαχο βίντεο που αφορά την πορεία του οχήματος της ΕΛΑΣ, δε χρειάζεται να διαθέτει πολύ μυαλό για να καταλάβει πως ουσιαστικά επρόκειτο για απόπειρα ακινητοποίησης του συγκεκριμένου οχήματος. Η τοποθέτηση των κάδων στην Ακαδημίας ουδεμία σχέση είχε με την πορεία. 

Τι θα συνέβαινε αν οι «διαδηλωτές» πετύχαιναν τον σκοπό τους; Προφανώς θα κερνούσαν σοκολατάκια στον οδηγό, πιθανόν και λικέρ, θα είχαν μια φιλική κουβέντα μαζί του, θα φρόντιζαν για την καθαριότητα του οχήματος και μετά από λίγο ο άνθρωπος, περιχαρής για την αβρότητα των «διαδηλωτών», θα συνέχιζε την πορεία του. 

Άρα ο οδηγός, όπως θα δείξει και η ΕΔΕ της ΕΛΑΣ, παρεξήγησε τις προθέσεις των «παιδιών» και κακώς έκανε αυτούς τους επικίνδυνους ελιγμούς που, πέραν όλων των άλλων, παραβίασαν και τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, όπως ορθά επισημαίνει το φιλελευθεράτο. 

Υπάρχει περίπτωση να υπάρχει και άλλη εκδοχή; Δηλαδή υπάρχει περίπτωση οι προθέσεις των «διαδηλωτών» να μην ήταν τόσο πολύ φιλικές προς

Έγιναν μύλος στον ΣΥΡΙΖΑ – Το κείμενο των “53” και η επίθεση Αχτσιόγλου σε Τσακαλώτο

 

Το Εκτελεστικό Γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το ανώτατο καθοδηγητικό όργανο του κόμματος, συνεδριάζει τις τελευταίες εβδομάδες μαζί με τον Πολιτικό Σχεδιασμό για τις ανάγκες της προεκλογικής περιόδου.

Μετά το συνέδριο ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε τις Αχτσιόγλου, Δούρου και Ξενογιαννακοπούλου, που πλαισιώνουν τους δύο γραμματείς (Ράνια Σβίγκου, Γιώργο Βασιλειάδη), την εκπρόσωπο Τύπου Πόπη Τσαπανίδου και τη γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, Ολγα Γεροβασίλη. Στον Πολιτικό Σχεδιασμό εντάσσονται οι Ηλιόπουλος, Παππάς, Τσακαλώτος, Μπίστης, Τζανακόπουλος κ.λπ.

Στην τελευταία συνεδρίαση η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, όταν ξαφνικά όλοι πάγωσαν με την αντίδραση Τζανακόπουλου εξαιτίας ενός κειμένου που διάβασε στο κινητό του, το οποίο αναδημοσιεύτηκε άμεσα σε επίσημη κομματική ιστοσελίδα και αφορούσε το πρόγραμμα διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, με το γνωστό του στιλ στην έκφραση -που δεν προσομοιάζει με εκείνο του Ιησού Χριστού-, σηκώθηκε και σχεδόν τρέχοντας εξήλθε και έδειχνε ότι αναζητούσε τους υπευθύνους που ανάρτησαν τέτοιο κείμενο που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ο «ταξικός εχθρός» (sic)…

Δεν σου αρέσουν; Μη τους διαβάζεις!

Και μια κουβέντα σχετικά με τη στοχοποίηση μερικών συναδέλφων. Κυρίως σχολιαστών. Να μην αναφέρω ονόματα. Όλα είναι γνωστά.

Και για να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Μεγάλη και αναντικατάστατη αρετή κάθε δημοσιογράφου που σέβεται τον εαυτό του είναι μια βασική «συνταγή»: όταν γράφει να αφήνει έξω από τον υπολογιστή του και τους υπολογισμούς του τις προσωπικές, υποκειμενικές προτιμήσεις και τις ιδεολογικές του «αδυναμίες»
Κι αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος επειδή έτσι θα αποδείξει πόσο πραγματικά σέβεται το λειτούργημά του. Ο δεύτερος επειδή όχι μόνο διώχνει αναγνώστες, θεατές και ακροατές που δεν συμφωνούν μαζί του αλλά και επειδή με τον φανατισμό του ζημιώνει το κόμμα και την παράταξη με την οποία έχει ταυτιστεί. Είσαι φανατικά κολλημένος με τον Κυριάκο γράφοντας και λέγοντας υπερβολές; Ε τότε κάνεις κακό στον αρχηγό σου.

Με απλά λόγια ο αρχηγός σου πήρε όλη την

ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Όποτε και αν γίνουν εκλογές, ο καιρός εγγύς. Η ΝΔ παραμένει πρώτη με ψαλιδισμένη την προοπτική αυτοδυναμίας. Το γεγονός ότι το ελλείπον ποσοστό μετακομίζει στην επικράτεια της αδιευκρίνιστης ψήφου και δεν προσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ, της επιτρέπει να διατηρεί ελπίδες ανάκαμψης, για δύο κυρίως λόγους:

Ένα τμήμα των πολιτών απεύχεται την ακυβερνησία. Με δυσθυμία ίσως επιστρέψουν το κυβερνών κόμμα. Ο δεύτερος είναι ότι οι εκλογές είναι «συγκριτική διαδικασία». Ο μέσος πολίτης δεν ψηφίζει το ιδανικό κόμμα των ονείρων του, που δεν υπάρχει, αλλά με την ψήφο του υψώνει ανάχωμα μήπως επέλθει αυτό που θεωρεί ως χειρότερο.

Και επειδή η εναλλακτική είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η απεχθής πολιτεία του, αυτό το απομακρυνθέν τμήμα ενδέχεται να ψηφίσει ΝΔ για να ανακόψει την επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Οπότε είναι λογικό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εισπράττει, όσο

Γιατί ο Τσίπρας “αγάπησε” ξαφνικά τις… δημοσκοπήσεις

Και ξαφνικά οι δημοσκοπήσεις έγιναν… καλές. Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται και να τις δέχονται και να τις σχολιάζουν αφού καταγράφουν πτώση των ποσοστών της κυβέρνησης. Βέβαια παραβλέπουν το γεγονός πως οι ίδιος δεν… τσιμπάνε σε ποσοστά.

«Οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι υπάρχει μια μεγάλη πτώση της κυβερνώσας παράταξης, της Νέας Δημοκρατίας» είπε ο Αλέξης Τσίπρας στο Mega την Τρίτη για να προσθέσει ότι « πριν έρθω στο στούντιο έμαθα για δύο μετρήσεις που βγήκαν σήμερα, μια στο 2,5% και μια στο 2,9%, άρα βρίσκονται στα όρια του στατιστικού λάθους».

Που οι… καλές εποχές που οι δημοσκοπήσεις ήταν… πετσομένες κατά την προσφιλή έκφραση του

Φραγή τώρα στο τέρας της βίας

Λες και δεν μας διαλύει ο αβάσταχτος πόνος της απώλειας αγαπημένων μας υπάρξεων. Σαν να μη μας συνθλίβει ο ξαφνικός χαμός συνανθρώπων μας, που κόπηκε βίαια το ταξίδι τους σε δρόμους που προσπαθούσαν –όπως όλοι μας!– να χαράξουν με τα, ποτισμένα από αγάπη για ζωή, όνειρά τους. Επιμένουμε να τσαλαβουτάμε στα σκοτεινά νερά του μίσους και της βίας.

Ήταν Μάης του 2010 όταν τρεις νέοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε κτίριο επί της οδού Σταδίου, που πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια εκτεταμένων ταραχών στο κέντρο της Αθήνας από κάποιους που μένουν άγνωστοι και ατιμώρητοι ακόμη. Τώρα, δεκατρία χρόνια μετά, άγνωστοι βανδάλισαν το σεμνό μνημείο που έχει στηθεί στον τόπο εκείνης της τραγωδίας και μάλιστα σε διαδήλωση για να τιμηθεί η μνήμη εκείνων που χάθηκαν στο πρόσφατο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Στο βανδαλισμένο μνημείο υπάρχουν χαραγμένα τα ονόματα των τριών δολοφονημένων και η φράση «Θύματα τυφλού μίσους που γεννά ο διχασμός».

Αυτός ο διχασμός και το τυφλό μίσος που

Προς ΝΔ: Οι συμψηφισμοί απωθούν και σας αδικούν

Είναι πάγια τακτική όταν κάποιος είναι με την πλάτη στον τοίχο λόγω κάποιων λαθών του ή παραπτωμάτων του, να επικαλείται ανάλογες συμπεριφορές των κατηγόρων του. Αυτή η πρακτική αποτυπώθηκε με το πασίγνωστο ανέκδοτο «κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους». 

Εκ πρώτης όψεως αυτή η γραμμή άμυνας φαίνεται αποδοτική, γιατί προσφέρει ένα επιχείρημα στους φίλους του κατηγορούμενου. «Κι εσείς τα ίδια κάνατε», απαντούν στους αντιπάλους τους και νομίζουν πως το ματς τελειώνει με ισοπαλία. Δεν είναι όμως έτσι. 

Αυτές οι συμπεριφορές συμψηφισμού απωθούν κόσμο. Απωθούν πολύ κόσμο και συντελούν στην επιβεβαίωση του «όλοι ίδιοι είναι». Πραγματικά, είναι απορίας άξιο πώς πεπειραμένοι πολιτικοί δεν το αντιλαμβάνονται. Και κυρίως πολιτικοί που αποδεδειγμένα δεν αποδέχονται την ισοπέδωση και προσπαθούν να κινηθούν στον χώρο των αποχρώσεων και των αξιολογικών διαφοροποιήσεων. Προσπαθούν με τον λόγο τους να μην απευθύνονται μόνο στο στενό τους ακροατήριο, αλλά σε ένα ευρύτερο που θέλει να ακούσει κάτι παραπάνω από

Τσίπρας: Προλαβαίνει να ξεχάσουμε ποιος είναι;

Η συνέντευξη Τσίπρα στο Mega, το βράδυ της Τρίτης, για κάποιον που προσγειώθηκε μόλις στην Ελλάδα από ένα πυρηνικό καταφύγιο του Ψυχρού Πολέμου, θα ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα.

Ένας (σχετικά) νέος σε ηλικία, αριστερός πολιτικός, που έχει μάλιστα διατελέσει και Πρωθυπουργός, απαντά με σοβαρότητα στα ερωτήματα δύο δημοσιογράφων. «Πάλι καλά, προχώρησε λίγο η πατρίδα μου από το διχαστικό κλίμα που θυμόμουν», θα έλεγε ο άνθρωπος που έφτασε μόλις στην Ελλάδα και άνοιξε την τηλεόραση.

Και πολύ σωστά. Γιατί όντως, αν απομονώσει κανείς αυτή τη συνέντευξη, ο πολιτικός που μιλούσε κυρίως για μια απίστευτη τραγωδία, αναγνωρίζοντας μάλιστα και κάποιες ευθύνες επί της δικής του θητείας, έμοιαζε νηφάλιος. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι δεν φάνηκε να εγκρίνει ιδιαίτερα τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (πού να ψυλλιαστεί κάτι ο άνθρωπός μας μετά από τόσες ώρες ταξίδι επιστροφής από την απομόνωση του καταφυγίου), οι διατυπώσεις του ήταν μετρημένες. Ούτε αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης αποκάλεσε κανέναν ούτε να «τελειώσει» κάποιον έμοιαζε να θέλει. Το αντίθετο:

Βία, πολλή βία

Η έκφραση «δεν πάει άλλο» διαψεύδεται από τα γεγονότα που αποδεικνύουν πως «πάει κι άλλο». Πως ο κατήφορος δεν έχει τέρμα και το βαρέλι δεν έχει πάτο. Η ελεύθερη πτώση έχει μια κατάληξη. Τη βίαιη πρόσκρουση στο έδαφος και τέλος. Δεν υπάρχει αβεβαιότητα. Η αέναη πτώση, αυτή η διαρκής πορεία προς τα κάτω, είναι ένας αργός και βασανιστικός θάνατος, καθώς η κατάληξη είναι μεν προδιαγεγραμμένη, αλλά άγνωστο πότε θα συμβεί.

Εδώ και πολλά χρόνια, σχεδόν μαζί με τη Μεταπολίτευση, η πολιτική βία έγινε στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Όμως η δολοφονική δράση της «17 Νοέμβρη» δεν είχε τη μορφή της κοινωνικοποιημένης βίας. Οπως αποδείχθηκε ήταν μια κλειστή ομάδα δολοφόνων, με αριστερό ιδεολογικό πρόσημο. Εισήγαγαν τη δολοφονία ως μέσο επίλυσης πολιτικών διαφορών. Και το να σηκώσεις το 45άρι και να πυροβολήσεις κάποιον εν ψυχρώ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί πολύ μίσος για τον άνθρωπο, που εξουδετερώνει τις όποιες αναστολές έχει ένα κοινωνικό όν.

Πιο εύκολα είναι τα πράγματα για

Δηλητήρια

Σοκαρισμένη μουδιασμένη, τραυματισμένη η ελληνική κοινωνία θρηνεί την εθνική τραγωδία στα Τέμπη

Θα κρατήσει καιρό η οδύνη, το συλλογικό πένθος, ο κοχλάζων θυμός της. Δεν τιθασεύεται εύκολα το πηγαίο λαϊκό συναίσθημα, δεν μετριάζεται ο πόνος, δεν εγκλωβίζεται η οργή από την υπόσχεση της διαλεύκανσης όλων των ποινικών υποθέσεων που σχετίζονται με το τραγικό δυστύχημα.
Απόλυτα δικαιολογημένος ο βρασμός, το ξέσπασμα, η αγανάκτηση όλων των συμπολιτών μας Απόλυτα εύλογες και οι μαζικές συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις που εξηγούν την οξεία συναισθηματική φόρτιση τους .Η μεγάλη μερίδα της ανυπεράσπιστης κοινωνίας νιώθει βάσιμα απροστάτευτη.

Πίσω από το θάνατο 57 αθώων παιδιών κρύβονται βαριές εγκληματικές ευθύνες. Αβελτηρίες , σκοπιμότητες, , συμφέροντα, πελατοκρατεία. Λουφάζουν φονικά η φαύλη κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, τα αραχνιασμένα συνδικαλιστικά προνόμια. Αιωρούνται θανάσιμα οι διαχειριστικές ανεπάρκειες και η πολιτική αδιαφορία.
Σύμφωνοι, η Δικαιοσύνη έχει ξεκινήσει έρευνα. Εμπειρογνώμονες θα ξεψαχνίσουν τα

Τρέμε Μητσοτάκη!

Δύο είναι οι μεγάλες πολιτικές ειδήσεις των ημερών. Η μία είναι η προσχώρηση των νεοκαραμανλικών στον ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή του Ευάγγελου Αντώναρου και άλλων πρώην υπουργών του Κώστα Καραμανλή της Ραφήνας στα ψηφοδέλτια του κόμματος της Αριστεράς. Και η δεύτερη, η απόφαση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου να διαγράψει την αντιπρόεδρο του κόμματός του Αφροδίτη Λατινοπούλου και να συμπορευτεί στις επόμενες εκλογές με το κόμμα του εργολάβου Πρόδρομου Εμφιετζόγλου. Τρέμε Μητσοτάκη!

Το να βλέπει κανείς εξέχοντα στελέχη των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή της Ραφήνας να συμπορεύονται με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Πρώτον, η χώρα δεν χρεοκόπησε κατά λάθος. Ή αλλιώς, δεν μπορούμε να έχουμε απαίτηση από αυτούς ειδικά τους ανθρώπους να καταλάβουν τι ακριβώς έκαναν και έπεσε έξω το καράβι, όταν δεν μπορούν να αντιληφθούν τις βασικές διαφορές μεταξύ του κόμματος που εκπροσωπούσαν και του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον, οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή θα είναι πολυτιμότεροι στην