Κάθονται εκεί στα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα επί της λεωφόρου Αμαλίας και διαλογίζονται περί του μέλλοντος. «Θα το κάνουμε ή δεν θα το κάνουμε το καινούριο κόμμα; Και πότε θα το κάνουμε; Πριν ή μετά το καλοκαίρι; Ποιον πάμε να προλάβουμε; Τον Ανδρουλάκη ή την Καρυστιανού; Και τι ακριβώς θα πρεσβεύει αυτό που θα κάνουμε, αν το κάνουμε; Αριστερό θα ναι, κεντρώο, σοσιαλδημοκρατικό ή αντισυστημικό; Στα πρώτα του βήματα θα είναι Κόμμα, Κίνημα, Κίνηση ή εκλογική πρωτοβουλία; Και πώς θα πρωτοεμφανιστεί; Με διακήρυξη ή με μανιφέστο; Ποιους θα έχει μέσα; Τι ποσοστό παλιών και τι ποσοστό καινούριων; Να είναι 30%-70% ή να το κάνουμε 20%-80%»;
Αυτές οι αγωνίες κατατρώνε τα σωθικά μου κάθε μέρα. Εμένα, που είμαι ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής, φανταστείτε τι σαράκι έχουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Τύφλα να χει ο πόλεμος και η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και η διάλυση των εφοδιαστικών αλυσίδων και οι απειλές Φιντάν και όλα τα υπόλοιπα επουσιώδη. Το μέγα ζήτημα είναι αν το καινούριο Τσιπρικό φασούλι θα εμφανιστεί με διακήρυξη ή μανιφέστο. Διότι άλλη θα ναι η μοίρα του αν έρθει με διακήρυξη κι άλλη η τροχιά του αν σκάσει μύτη με μανιφέστο. Και επίσης, με ποιους ακριβώς όρους θα
