Σπίτια

Πάμε καλά. 50 χιλιάδες σπίτια μοίρασε την Τετάρτη ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Στο μιλητό, βέβαια.

Ενημερώνω μάλιστα ότι υπό την αρχηγία του, θα αρχίσει και «πορεία αλλαγής της χώρας». Πότε; Υποθέτω μόλις πάρουμε τα σπίτια.

Χθες, περιμέναμε να δούμε τη ρελάνς του Ανδρουλάκη από την Κρήτη, όπου έσβηνε κεράκια το ΠαΣοΚ και πλάκωσαν τις ρακές.

Και το Σαββατοκύριακο, έχουμε Μητσοτάκη, πάλι στη Θεσσαλονίκη, να δούμε τι συμφέρει τελικά περισσότερο.

Μη βιάζεστε, όμως. Ο Τσίπρας θα ξαναπάει Θεσσαλονίκη την άλλη εβδομάδα. Ξέχασε κάτι; Δεν ξέρω.

Ίσως δεν είχε υπολογίσει τις θέσεις στάθμευσης που θα πάνε μαζί με τα σπίτια. Ίσως ανέβει μόνο για τα μερεμέτια.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάντως, δεν υπόσχονται τίποτα. Πήγαν κουβά με την αντιπροεδρία της Βουλής και κυκλοφορούν με πλερέζες.

Ακόμη περισσότερο, που ο Παππάς «13-0» στηλίτευσε τη «θεσμική εκτροπή» που σχεδίασε ο Μητσοτάκης κι έπεσε το μαύρο στην κάλπη. Μου λένε ότι στενοχωρήθηκε και ο Δουδωνής.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμία «θεσμική εκτροπή». Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας ψηφίζει ό,τι θέλει και η ψηφοφορία ήταν συντριπτική. Απλώς, μας ξεκούφανε λίγο με τις τσιρίδες η Κωνσταντοπούλου.

Αλλά, βρε παιδί μου, να μιλάει για «θεσμική εκτροπή» ο «13-0», δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να δίνει τα σπίτια ο Τσίπρας, χωρίς κλειδαριά.

Τέλος πάντων, πέρασε κι αυτό. Έχουμε τώρα τρία

Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ ψάχνουν αφήγημα: Από τις «παροχές» στη ΔΕΘ στη διακυβέρνηση

 

Για ένα πράγμα, για το οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ -ακόμη και εάν έχει σκοπό να το κάνει- είναι για την έγκαιρη και επίμονη προσπάθειά του να εμφανίσει ένα καλά «δουλεμένο» πρόγραμμα, με συγκεκριμένες προτάσεις, αρχή, μέση και τέλος

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις επιμέρους προτάσεις, πίσω από αυτές, φαίνεται καθαρά ότι έχει προηγηθεί η αναζήτηση λύσεων για τα σύγχρονα προβλήματα που καθηλώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Από πολύ νωρίς – ειδικά μετά από τις εκλογές του 2023- το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε την προγραμματική προσπάθεια και ενώ επένδυσε σε αυτήν, δεν κατάφερε να αποκομίσει ιδιαίτερα πολιτικά κέρδη, να κάνει δηλαδή το προσδοκώμενο δημοσκοπικό άλμα. Από πολύ νωρίς για παράδειγμα παρουσίασε λύσεις για το στεγαστικό πρόβλημα που «καίει» τις μεγαλύτερες αλλά κυρίως τις νεότερες γενιές από τα πρώτα βήματά τους στην αγορά εργασίας, όταν επιχειρούν να οργανώσουν και να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, ανακαλύπτοντας κάθε φορά νέες ευκαιρίες, σε κάθε τομέα. Και από πολύ νωρίς «μίλησε» για την ακρίβεια και το ιδιωτικό χρέος, περιγράφοντας το δικό του δρόμο και τις πόρτες διαφυγής από το πρόβλημα. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προτάσεις, αφιέρωσε χρόνο στην ενδυνάμωση του προγραμματικού του λόγου, βελτιώνοντας στην πορεία αρκετές από τις προτεινόμενες λύσεις, όχι όμως τόσο το «αμπαλάζ».

Από χθες, μπήκε και το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που

Οι καημοί των πρώην…

Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι. Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής. 

Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν  τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας («ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς). 

Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις  λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.

Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που

Ξανά στο ή αυτοί ή εμείς;

 

Για μια ακόμα φορά το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα να ασχολείται με το «αιώνιο» δίλημμα που το απασχολεί. Τι θα κάνει δηλαδή την επομένη των εκλογών και με ποιον (δεν) θα συνεργαστεί

Έχει γίνει μάλιστα κάτι σαν επαναλαμβανόμενη θεατρική παράσταση. Ανοίγει κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο και αφού γίνει η ανταλλαγή των απαραίτητων μπηχτών το θέμα αφήνεται να ξεχαστεί με την επισήμανση ότι το Συνεδριο ψήφισε και η πολιτική του κόμματος είναι «ξεκάθαρη». 
Το εναρκτηριο λάκτισμα το δίνει φυσικά πάντοτε ο Χάρης Δούκας. Αυτή τη φορά το έκανε με ένα άρθρο του στο οποίο προειδοποιεί, ως συνήθως, για τον κίνδυνο το ΠΑΣΟΚ να γίνει παρακολούθημα της δεξιάς, να μεταλλαχθεί στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης». Προσθέτει και διάφορες σάλτσες λίγο Μαντάνι, κάτι από Βέμπερ και πολύ πολιτικό καπιταλισμό υπερκέρδη και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή σημασία. 

Για να καταλάβει κανείς τον Χάρη Δούκα πρέπει να ξεκινήσει από το ότι έχει μια καθαρά προσωπική ατζέντα. Για να μπορέσει να έχει καριέρα στην πολιτική προϋπόθεση είναι να εκλεγεί ξανά Δήμαρχος. Υπήρξαν προκάτοχοι του, ο Μπέης έρχεται στο νου, οι οποίοι το πετύχαιναν επειδή ήταν καλοί δήμαρχοι. Ανεξάρτητα δηλαδή από το πολιτικό τους στίγμα. Το τρένο αυτό ο Δούκας το έχει χάσει. Εκλέχτηκε λέγοντας ότι

Δοξολογία μιας ήττας

 

Τέτοιες ώρες πριν από 77 χρόνια έπαιρνε τέλος ο ελληνικός Εμφύλιος. Τα τελευταία υπολείμματα του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» περνούσαν τα σύνορα και μας κουνούσαν μαντίλι για τη μαγευτική Τασκένδη και την υπερορία.

Ετσι τελείωσε μια σύγκρουση σε πολλές φάσεις και με πολλούς νεκρούς που κράτησε έξι χρόνια (1943-1949).

Το έπαθλο ήταν αυτονόητο. Η εξουσία.

Από τη μια πλευρά, μια μερίδα του ελληνικού λαού που επιδίωξε με κάθε τρόπο και κάθε μέθοδο υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ να επιβάλει ένα καθεστώς σοβιετικού τύπου.

Από την άλλη, όσοι υπεραμύνθηκαν του αστικού κοινωνικού συστήματος.

Δεν είναι τυχαίο πως στο στρατόπεδο των νικητών μετείχαν όλες οι δυνάμεις του τότε Κοινοβουλίου. Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι. Βασιλικοί και Βενιζελικοί. Και Παπάγος και Πλαστήρας.

Οι νεότεροι δικαιούνται να βάλουν τα γέλια. Στις μέρες μας οι κομμουνιστές είναι ένα είδος προς εξαφάνιση και για τα μπάζα. Τότε όμως ήταν μόδα.

Ηλεγχαν σχεδόν τη μισή Ευρώπη και ορέγονταν την άλλη μισή.

Ευτυχώς στην Ελλάδα ηττήθηκαν. Είμαστε έτσι

Να μιλήσει πρώτος στη ΔΕΘ, να πει τι;

Πέρασε ολόκληρο καλοκαίρι, οι εκλογές πλησιάζουν και η αντιπολίτευση δεν βρήκε ακόμη τον τρόπο να αλλάξει υπέρ της τους συσχετισμούς, ενόψει της νέας σεζόν.

Αντίθετα, το όλο σκηνικό δείχνει στασιμότητα και έλλειψη δυναμικής, όπως φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις: Η «Ελπίδα» της Καρυστιανού υποχώρησε ραγδαία, υπάρχει διστακτικότητα για το κόμμα Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε μονοψήφιο ποσοστό και ο Τσίπρας παραμένει σε ρηχά νερά. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, που θα έβγαινε πρώτο κόμμα «έστω και με μία ψήφο διαφορά», βρίσκεται στην τρίτη θέση και η μόνη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ήταν να μετατρέψει την ιστορική 3η Σεπτέμβρη του Ανδρέα Παπανδρέου σε... γιορτή Ανδρουλάκη, κάπου μεταξύ Λασιθίου και Ηρακλείου.Επομένως, δεν εξέπληξε κανέναν η πρώτη δημοσκόπηση του αποκαλόκαιρου (Interview, 25/8): Η ΝΔ παραμένει κυρίαρχη πολιτική δύναμη, η ΕΛΑΣ του Τσίπρα υποχωρεί από το 15,8% (τον Ιούλιο) στο 14,5%, το ΠΑΣΟΚ παραμένει στάσιμο με 10% και το κόμμα της Καρυστιανού βρίσκεται πλέον στο οριακό 3,6%Η Μαντόνα και το δημόσιο χρέος
Ενδεικτικό της ένδειας ιδεών και σοβαρών πολιτικών πρωτοβουλιών στην αντιπολίτευση είναι ότι, για παράδειγμα, αντί να

Μαγκιές

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι

Συνέχεια

Εξι μήνες κλείνει ο πόλεμος με το Ιράν και για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Οτι συνεχίζεται.

Διότι πέρα από τις φανφάρες και τις καυχησιές των δύο πλευρών, τα πράγματα είναι απλά.

Προφανώς το Ιράν έχει υποστεί πολλές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς και τον αποκλεισμό αλλά δεν έχει καταστραφεί.

Ενώ οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν υποστεί καταστροφές αλλά ούτε έχουν νικήσει.

Εστω κι αν έχουν γίνει ελαφρώς ρόμπες. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο χωρίς κανένα σχέδιο και τον συνεχίζουν χωρίς καμία ιδέα.

Αν αυτή είναι η υπερδύναμη του πλανήτη, τότε φαβορί για το επόμενο Μουντιάλ είναι η Μπουρκίνα Φάσο.

Βεβαίως το κόστος του πολέμου είναι υψηλό και το πληρώνουμε όλοι. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι οι εμπόλεμες πλευρές έχουν βάλει νερό στο κρασί τους.

Κακά τα ψέματα όμως οι εκατέρωθεν μετριοπαθείς δεν έχουν το πάνω χέρι. Οι ανισόρροποι θέλουν με κάθε τρόπο να

Καρυστιανού: «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;»

Ο ανορθόδοξος τίτλος αυτού του κειμένου προέρχεται από στίχους ενός παλαιότερου τραγουδιού του Νίκου Καρβέλα, το οποίο είχε τραγουδήσει η Κατερίνα Στανίση. Δεν μπορεί να γνωρίζω τι είχε εμπνεύσει τότε τον δημιουργό και την ερμηνεύτρια.

Γνωρίζω, όμως, ότι οι στίχοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη Μαρία Γρατσία και το κόμμα τους. Διότι αποτελεί το περιεχόμενο των απαντήσεων που δίνουν ή δεν δίνουν στα δεκάδες μέλη και στελέχη του κόμματός τους, που αποχωρούν από αυτό με σκληρές καταγγελίες. Ή κάνουν ότι δεν άκουσαν ή ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους προσάπτουν ή ότι δεν γνωρίζουν καλά-καλά ορισμένους από αυτούς που υπήρξαν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν στενοί συνεργάτες τους. Από τον Καραχάλιο αρχικά μέχρι τον Αυγερινό πρόσφατα. Και όσους υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους φορτώνουν με διάφορες κατηγορίες. Οχι μόνο αυτούς μάλιστα. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης που αναγράφουν τις ειδήσεις των διαδοχικών αποχωρήσεων και τα ονόματα των αποχωρούντων. Χαρακτηριστικά η κυρία Καρυστιανού δήλωσε σε μια δική της προσωπική λογική του τύπου «δεν άκουσα, πώς είπατε;»:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά μαχαίρια γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από

Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας

 

Τι κι αν πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος;

Ο μήνας που είναι παχιές οι μύγες συνεχίζεται. Με χαλαρή κουβέντα στη ξαπλώστρα, φλυαρία «να ’χαμε να λέγαμε» στα μπιτσόμπαρα, γαλήνιο ρεμβασμό στα δειλινά. Δεν ταιριάζουν στην εποχή οι βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ούτε της κολλάνε οι ρητορικές ασκήσεις ιεραποστολικής κατήχησης. Της αρκούν οι ράθυμες αμπελοφιλοσοφίες.
Διάλεξε το μήνα των «μπάνιων του λαού» για να ξεδιπλώσει τις απόψεις του ο ιδρυτής του νεοπαγούς κόμματος ΕΛ.Α.Σ. Στη δροσερή σκιά ενός καφενέ με φρέντο εσπρέσο σε τσίγκινο τραπεζάκι ανέπτυξε τις πολιτικές αντιλήψεις του. Στο πλάι ένα ανεμιστήρας σαν να καραδοκούσε να σκορπίσει τα λεγόμενα του στον αέρα.

Στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του σε δημοσιογραφική ιστοσελίδα επιχείρησε να μετατρέψει την αποτυχία, την ήττα και την εμπειρία του ως ανεπίγνωστου διαχειριστή της εξουσίας σε πολιτικό κεφάλαιο. Προσπάθησε να μεταποιήσει τη χθεσινή του ανεπάρκεια σε σημερινή δύναμη γνώσης.

Αφού απέκρουσε το κυβερνητικό παρελθόν του ενστερνίστηκε το

Χοντραίνει το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο

Προχθές το Ισραήλ βομβάρδισε μια παροπλισμένη αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία περίπου 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν την πληροφορία πως η συγκεκριμένη βάση επρόκειτο να ανακατασκευστεί ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει υπό τον έλεγχο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Και μόνον αυτό το ενδεχόμενο σήμανε κόκκινο συναγερμό στο Ισραήλ. Είναι γνωστό πως η Συρία θεωρείται ζώνη υψίστης σημασίας για την ασφάλεια του Ισραήλ και για αυτό έχει δημιουργήσει μια πρόσθετη ζώνη ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους πέρα από τα υψίπεδα του Γκολάν και έχει θέσει υπό την προστασία του την πολυπληθή κοινότητα των Δρούζων. 

Το προχθεσινό αεροπορικό πλήγμα έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Μάλιστα, και αυτό είναι ενδιαφέρον, μετά το κτύπημα, καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας, ισραηλινά F-35 βρίσκονταν στον αέρα για να αντιμετωπίσουν πιθανά αντίποινα της Τουρκίας. Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να επαναφέρει στην τάξη όσους δεν τηρούν τις συμφωνίες που συνήψαν με αυτό. Και το νέο καθεστώς της Συρίας είχε συμφωνήσει με το Ισραήλ ότι από το έδαφός της δεν πρόκειται να γίνουν επιθετικές ενέργειες εναντίον του.

Είναι φανερό πως οι ήδη τεταμένες σχέσεις της

Η αμυντική(;) συμφωνία των τριών

Απορίες έχει προκαλέσει η Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας. Το κείμενό της δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Οι πληροφορίες μιλούν για ένα αμυντικό σύμφωνο τύπου ΝΑΤΟ όπου η επίθεση εναντίον ενός συμμάχου λογίζεται ως επίθεση εναντίον όλων των συμμάχων.

Στο ΝΑΤΟ όμως προβλέπεται συγκεκριμένη διαδικασία ενεργοποιήσεως της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής. Το κράτος που δέχεται την επίθεση ζητάει βοήθεια. Συγκαλείται άμεσα το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο και εξετάζει εάν το συγκεκριμένο περιστατικό συνιστά επίθεση. Επί παραδείγματι, το 2015 η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό βομβαρδιστικό που είχε εισέλθει στον εναέριο χώρο της για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ζήτησε έκτακτες διαβουλεύσεις αισθανόμενη ότι απειλείται.

Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο συνεδρίασε, εξέφρασε αλληλεγγύη προς την Τουρκία αλλά δεν θεώρησε ότι είχε υποστεί ένοπλη επίθεση που να απαιτεί συλλογική στρατιωτική απάντηση.  Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη για αντίστοιχη διαδικασία μεταξύ των χωρών που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Μέκκας. Για την ακρίβεια, δεν είναι γνωστό εάν θα υπάρχει κάποιο Κοινό Συμβούλιο Άμυνας που θα έχει την αρμοδιότητα να

Αριστεροδεξιό πατριωτικό βέρτιγκο

 

Η ανακοίνωση της Τουρκίας για τη δημιουργία δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο ανέδειξε τη σύμπνοια του αριστεροδεξιού τουρκοφαγικού μετώπου στην καταγγελία της κυβέρνησης για απουσία εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και δήθεν μυωπικής και μονομερούς προσήλωσης στα ήρεμα νερά. Οι ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης – με διακριτή διαφορά του ΠΑΣΟΚ – εκτός από καταγγελτική ομοιομορφία, διέπονται από μια κοινότυπη μπουρδολογική καταγραφή, δημοσιογραφικής υφής.

Η Τουρκία δεν αναμένει από την κυβέρνηση, τη Δούρου, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Νατσιό και τον Σαμαρά να της δώσουν την άδεια να λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή. Κάνει όσα θεωρεί ότι της υπαγορεύουν το συμφέρον της, η δύναμή της, η δυνατότητα εναλλαγής πολλών και διαφορετικών συμμάχων, η διαχρονική απαγκίστρωσή της από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ευνοεί περισσότερο από ποτέ την ισχύ των όπλων έναντι του δικαίου.

Η στρατηγική επιλογή και επιδίωξη των «ήρεμων νερών» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόσφερε χρόνο και

Πωλούνται οι σημαίες Ιβάν;

Η στήλη δεν έχει ασχοληθεί άλλοτε με ποδοσφαιρικό θέμα, αλλά η υπόθεση της μεταγραφής του Γιάννη Κωνσταντέλια από τον ΠΑΟΚ στην γερμανική Ντόρτμουντ ξεπερνάει τα στενά όρια των γηπέδων. Ο Μέσι της Ελλάδας, όπως πολλοί αποκαλούν τον Ντέλια, ένας παίκτης σύμβολο για τον ΠΑΟΚ και τη Θεσσαλονίκη, πουλήθηκε. Όπως ένα καλό εμπόρευμα. Πωλούνται  οι… σημαίες; Και μάλιστα από οικονομικά εύρωστους ανθρώπους, όπως ο Ιβάν Σαββίδης; Ο ερχομός Σαββίδη στην Θεσσαλονίκη ήταν γεγονός με ευρύτερες διαστάσεις. Το ίδιο μπορεί να αποδειχτεί και η πώληση του καλύτερου ποδοσφαιριστή του!

Την τελευταία φορά που το Liberal έγραψε κάτι για τον Ιβάν Σαββίδη και την οικονομική του κατάσταση δέχτηκα πολλές «επιθέσεις» από ιστοσελίδες «γνωστών αγνώστων» για τα φίλια αισθήματά τους στους εντολοδόχους τους. Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν ο Ιβάν Σαββίδης έχει χρήματα ή όχι. Αυτό αφορά τον ίδιο και τους κληρονόμους του. Μακάρι οι άνθρωποι να έχουν χρήματα και να τα χαίρονται. Το θέμα με την προ ετών «επέλαση» του Ιβάν στη Βόρεια Ελλάδα, όμως, μας αφορά όλους. Ή καλύτερα θα έπρεπε να μας αφορά, καθώς ο συμπαθής Ιβάν ουδέποτε έκρυψε τις σχέσεις του με το καθεστώς Πούτιν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, προτίμησαν να μην ταράξουν τα νερά. Φοβήθηκαν «τον λαό του ΠΑΟΚ». Κι εν πάση περιπτώσει, πιο εύκολο είναι να «διαπραγματεύεται» κανείς με έναν ευάλωτο - λόγω συνθηκών - σύστημα, παρά με κάποιο άλλο που μπορεί και να μην τον έχει ανάγκη…

Ο Ιβάν Σαββίδης με τον

Ο Κυριάκος φταίει

Αν σοβαρά λάβω υπόψη μου όσα ακούω να εκτοξεύονται εναντίον του πρωθυπουργού, τότε το συμπέρασμα αυτονόητο: για όλα ποιος άλλος; Φυσικά ο Κυριάκος!

Η ανοησία δεν έχει τελειωμό. Η εμπάθεια πιο πέρα και από το σύμπαν το τρομερό. Το μίσος ασυγκράτητο και χολερικό. Οπως έλεγε και ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, «το μίσος είναι το δηλητήριο που πίνουμε, ελπίζοντας ότι άλλοι θα πεθάνουν». 
Να τα πάρω ένα-ένα. Ποιος φταίει για την πύρινη κόλαση στο Πόρτο Γερμενό; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων και τον θάνατο δύο πιλότων; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Ποιος φταίει για τη megafire που δεν σβήνει όσοι πυροσβέστες και όσα εναέρια μέσα κι αν επιχειρούν; Μα φυσικά ο Κυριάκος.

Ποιος ο υπεύθυνος για τα σπίτια που μετατράπηκαν σε στάχτη και αποκαΐδια; Μα φυσικά ο Κυριάκος. Και ποιος φταίει που την ίδια στιγμή πυροσβέστες και εναέρια μέσα δεν βρίσκονταν σε όλα τα μέτωπα της πύρινης κόλασης από τη μια μέχρι την άλλη άκρη; Μα φυσικά ο Κυριάκος.
Με τη φόρα που έχουν πάρει όλοι αυτοί οι

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.

Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η