Φόβοι

Από χθες έχουμε δύο νέα κόμματα και περισσότερους συνδυασμούς στο πολιτικό σταυρόλεξο.

Ίσως χρειαστεί λοιπόν κάποιος χρόνος για να σταθμίσουν τα άλλα κόμματα και οι πολίτες την καινούργια κατάσταση που εκ των πραγμάτων διαμορφώνεται.

Λογικό. Αρκεί βεβαίως η στάθμιση να γίνεται με όρους στοιχειώδους λογικής. Χωρίς φούμαρα. Χωρίς φανατισμούς. Και χωρίς παλαβομάρες.

Ακουγα, ας πούμε, τον εκπρόσωπο του ΠαΣοΚ στη δημόσια τηλεόραση να λέει (περίπου) ότι η ΝΔ σπρώχνει τον Τσίπρα ενώ «χτυπάει αυτόν που φοβάται πραγματικά», εννοώντας (υποθέτω) το ΠαΣοΚ.

Ακόμη και για τις δημοσκοπήσεις είπε ότι «υπάρχει σκοπός χειραγώγησης» και μάλιστα από το Μαξίμου «που θέλει για αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα».

Ερώτηση. Αυτή η ανάλυση του εκπροσώπου του ΠαΣοΚ σε τι βοηθάει το ΠαΣοΚ; Πόσο κολακευτικό είναι άραγε για το κόμμα του να δηλώνει ότι η ΝΔ κάνει τον διαιτητή στην αναμέτρησή τους με τον Τσίπρα;

Μήπως για να επαναλάβει για πολλοστή φορά την αυτάρεσκη πεποίθηση ότι το Μαξίμου τους φοβάται και γι΄ αυτό τους πολεμάει;

Τη στιγμή που (για να είμαστε ειλικρινείς) κανείς δεν πολεμάει κανέναν διότι δεν

Εμπρός για νέες αυταπάτες!

Στο ντεμπούτο της «ΕΛΑΣ», με φόντο την Ακρόπολη, ο Αλέξης Τσίπρας επέδειξε επί σκηνής ακαταμάχητη πολιτική τσαχπινιά και την ικανότητά του να βουτά χωρίς ενοχές στο παρελθόν του, εμφανίζοντάς το ως ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Στο «ραντεβού με την Ιστορία», όπως αποκάλεσε τη χθεσινή εκδήλωση προκειμένου να συνεγείρει - ξανά - τους οπαδούς του Ανδρέα Παπανδρέου, εμφανίστηκε ο παλιός καλός Τσίπρας.

«Αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα όχι από κάποια φιλοδοξία, αλλά επειδή δεν γίνεται να παρακολουθούμε μια πατρίδα να χάνει το κύρος της», δικαιολόγησε την επιστροφή του, προτού απαγγείλει το «ποίημα» μιας Αριστεράς που θέλει, όπως είπε, έναν καλύτερο κόσμο· που δεν θέλει να συνηθίσει τον κόσμο της αδικίας, των πολέμων και της βίας.

Συγκόλλησε άτσαλα την κλιματική κρίση και την οικολογία με τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς που λεηλατούν τη φύση. Μας είπε ότι αφουγκράστηκε τους καθημερινούς ανθρώπους, των οποίων η ζωή είναι γεμάτη τρέξιμο και αβεβαιότητα. Τους υποσχέθηκε «μια πολιτική που θα εγγυηθεί ζωή βιώσιμη και προσιτή για όλους».

Ως αντίδοτο στη σύγχρονη μοναξιά των ανθρώπων επιστράτευσε τα λόγια του στρατηγού Ιωάννης Μακρυγιάννη:

Πού ζούμε;

Έτσι γίνεται στα γήπεδα. Ακόμα και δίχως αφορμή, έτσι με μια κουβέντα, ξεσπούν καυγάδες, χαστούκια, μπουνίδια, συρράξεις σωματοφυλάκων και επιθέσεις σε πουκάμισα που καταλήγουν κουρέλια. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν παλιές αιτίες, με βάθος που ο απλός κόσμος δεν μπορεί να γνωρίζει. Μια ολόκληρη μυθολογία στήνεται πάνω σε τέτοια απρόσμενα επεισόδια, με προεκτάσεις που ξεφεύγουν από τις εξέδρες του κλειστού του ΟΑΚΑ και επεκτείνονται στην πολιτικής μας ζωής. 

Ναι, αλλά το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η συφοριασμένη πολιτική μας ζωή, είναι να ποδοσφαιροποιείται ή μπασκετοποιείται μ’ αυτό τον τρόπο. Το προτελευταίο επίσης, είναι να σκεπάζεται από μια αχλή τέτοιων προσωπικών αντιθέσεων, που υποδηλώνουν την ύπαρξη σκοτεινών, ύποπτων και θανάσιμων μυστικών που άπτονται (ή ίσως είναι βυθισμένα) στον πυρήνα της εξουσίας της χώρας. Ανοικτή και καθαρή πολιτική θέλουμε, όχι μια βυζαντινή ίντριγκα της οποίας τα πλοκάμια κάνουν τον κανονικό άνθρωπο να ανατριχιάζει. 

Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι έχω ακούσει από χθες, για το επεισόδιο Μαρινάκη-Δημητριάδη. Τα ξυλόλια, τα χαμένα

Δικαιούται ο Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία;

Η πολιτική δεν είναι ψυχοθεραπεία και δεν λειτουργεί με όρους «επιστροφής του ασώτου»

Ούτε οι κοινωνίες δίνουν δεύτερες ευκαιρίες από νοσταλγία, βαρεμάρα ή επειδή κάποιος «λείπει». Τις δίνουν μόνο όταν πειστούν ότι ο πολιτικός που επιστρέφει κατάλαβε τι έκανε λάθος, άλλαξε και μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα.
Θυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συντριπτική ήττα του 2023, με το κόμμα στο 18%. Οχι επειδή τον ανέτρεψε κάποιος, όχι επειδή αμφισβητήθηκε οργανωμένα. Εφυγε μόνος του, αφήνοντας πίσω ένα κόμμα χωρίς δομή, χωρίς διάδοχη κατάσταση και χωρίς στοιχειώδη πολιτική συνοχή. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ξαφνικά ο Στέφανος Κασσελάκης, χωρίς πολιτική διαδρομή, χωρίς οργανική σχέση με την Αριστερά, χωρίς κοινοβουλευτική εμπειρία και μέσα σε λίγες εβδομάδες παρουσιάστηκε περίπου ως «νέα εποχή». Και ο Τσίπρας; Σιωπηλός, ούτε καθαρή στήριξη, ούτε καθαρή αποδοκιμασία, το απόλυτο «βλέποντας και κάνοντας».

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε μπροστά στα μάτια της κοινωνίας. Βουλευτές έφυγαν, στελέχη αλληλοσφάζονταν δημόσια, η εικόνα του κόμματος κατέρρευσε και η αξιωματική αντιπολίτευση έμοιαζε περισσότερο με εσωκομματικό reality παρά με δύναμη διακυβέρνησης. Οταν το

Τσίπρας: Αρχίζει το ταξίδι… άλλος με το «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΙΙ»

Ζητώ προκαταβολικώς την κατανόησή σας, φίλες και φίλοι αναγνώστες, για το μακάβριο του τίτλου, αλλά η προειδοποίηση όσο σκληρή και αν είναι, αποτελεί ηπιότατη έκφραση σε σύγκριση με το επαπειλούμενο αποτέλεσμα.

Ένα «ταξίδι» με κυβερνήτη τον Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι θα έχει μοιραία κατάληξη, καθώς το δικό του «ταξίδι» και δεν ήταν «ωραίο» και δεν τού έδωσε «γνώση» (για να παραπέμψουμε και στην, αυθεντική, «Ιθάκη»). Το «σκαρί» άλλωστε στο οποίο μάς καλεί να μπούμε, δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Δεν φτάνει σε καμιά «Ιθάκη» το σκαρί του που εγώ θα το έλεγα – πέραν του τίτλου – και «Το Μεθυσμένο Καράβι» ή και «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’».
Αλλά ας αφήσουμε τα ποιητικο-καλλιτεχνικά για να μείνουμε στην πραγματικότητα την πολιτική, την σημερινή. Η οποία είναι μια άλλη πραγματικότητα από αυτή, κατά την οποία «εκκινεί» το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα. Αναφέρομαι στο ουτοπικό και εμπεριέχον μια «εσωτερική – βαθιά – αντιφατικότητα» θηριώδες κείμενο των περίπου 8.000 λέξεων (7.774 για την ακρίβεια) που συγκροτεί το «Μανιφέστο» του νέου «πολιτικού φορέα» του κ. Τσίπρα. Κείμενο μέσα στο οποίο ο ίδιος και οι συντάκτες του εννοούν να «βάλουν» την κοινωνία μας, ιδίως δε την νεολαία μας, για «το μέλλον», όπως το φαντάζονται…

Κόμμα Καρυστιανού: Τζούφια η πρεμιέρα

Περίμεναν οι διοργανωτές της εκδήλωσης - πρεμιέρας χιλιάδες Βορειοελλαδίτες να κατακλύσουν τους γύρω χώρους από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» και μόλις μετά βίας γέμισαν την αίθουσα. Τα παλιά τα μεγαλεία πέρασαν. Τώρα πλέον η Μαρία Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται ως η πενθούσα μητέρα, αλλά ως μια πολιτική αρχηγός ενός ρωσόφιλου κόμματος. Και είναι απολύτως φυσιολογικό από εδώ και εμπρός να πυκνώνουν και οι επιθέσεις προς τις απόψεις της, το πρόσωπό της, τους συνεργάτες της. Και το κυριότερο, θα μετριέται στις δημοσκοπήσεις δίπλα σε όλα τα άλλα κόμματα, χωρίς την μπούρδα του δυνητικού ακροατηρίου. 

Γράφτηκε, και σωστά, πως η δεδομένη ρωσοφιλία δεν είναι κάτι το αρνητικό για το κόμμα Καρυστιανού, καθώς περίπου ένα 30% των Ελλήνων διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία και τον Πούτιν. Όμως αυτό το 30% καλύπτεται πολιτικά από τουλάχιστον τέσσερα κόμματα, γεγονός που θα επιφέρει μια ανακατανομή της δύναμής τους. Δηλαδή ψιλικατζίδικα πράγματα. Αυτή η πορεία της πτώσης, από τις πλατείες με τα εκατομμύρια, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου θα αποτυπωθεί και στις πρώτες δημοσκοπήσεις. 

Επί πλέον, είναι γνωστό πως ο χρόνος δουλεύει σε

Από τη Μαρία στον Αλέξη, πέντε μέρες δρόμος

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που κάνει πρεμιέρα απόψε στο Ολύμπιον, δεν είναι το πρώτο που δηλώνει ως έδρα τη Θεσσαλονίκη.

 Είχε προηγηθεί το 2019 η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, ένα από τα κόμματα που προορίζονται να κονιορτοποιηθούν εφόσον το εγχείρημά της πετύχει – και δεν θα είναι το μοναδικό.
Παραδοσιακά, η Βόρεια Ελλάδα ελκύει τα κόμματα του αντισυστημισμού – κυρίως της δεξιάς όχθης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μέτρηση για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που έρχεται την Τρίτη, κατέγραψε χαμηλές πτήσεις στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

Βέβαια, Ελλάδα δεν είναι μόνον η Θεσσαλονίκη, οπότε αυτός ο Ιούνιος θα είναι των δημοσκόπων. Πέντε κόμματα θίγονται άμεσα από την παρουσία Τσίπρα και Καρυστιανού – το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νίκη, που είπαμε στην αρχή.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μετά το συνέδριό του να κατοχυρώνει την δεύτερη θέση, με τη βελόνα του να ξεκολλάει οριακά. Ωστόσο, του λείπει κάτι που παίζει ιδιαίτερο ρόλο για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων:

Στάνη

Αχός βαρύς ακούεται από τα έγκατα της πλατείας Κουμουνδούρου.

Μόνο που η βαβούρα δεν αφορά τις ωδίνες κάποιου τοκετού στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν είναι καν ο σαματάς μιας εικονοκλαστικής ρήξης. Ούτε η φασαρία μια ανατρεπτικής αφήγησης.
Είναι το νταβαντούρι του καβγά. Οι οιμωγές της απόγνωσης. Το τρίξιμο των αλυσίδων των χθεσινών φαντασμάτων. Η εκκωφαντική βοή της βαλβίδας εξαέρωσης μιας κουτσά στραβά συγκροτημένης υπόστασης. Μα πιο πολύ, είναι ο τρανταχτός θόρυβος από τα υστερικά γέλια για το θεατρικό ανέβασμα μιας φάρσας.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μεταδίδει εμφατικά το ακέραιο συναίσθημα μιας αδίστακτης ειρωνείας. Κρατάει ακόμη τα κλειδιά των γραφείων, τη σφραγίδα, το σήμα, τη κρατική επιχορήγηση του. Υποτίθεται και τα ηνία της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Μοιάζει, όμως, σαν τα παλιά καράβια που αλλάζουν σημαίες μεσοπέλαγα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν.
Παλεύει με τον εαυτό και τις σκιές του σε φουρτούνες. Με διαγραφές, αποχωρήσεις, κατακερματισμό, πικρίες. Το χειρότερο, δρομολογεί στο δημόσιο χώρο συνθήκες αυτοδιάλυσης, ευτελισμού, ταπείνωσης των ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν στις κάλπες . Με μια λέξη κατάντια.
Δεν είναι απλώς η διαγραφή από τη Κ.Ο. του Παύλου Πολάκη από το Σωκράτη Φάμελλο που επισπεύδει μια μοιραία ρότα προς ένα ακόμη καταστροφικό ναυάγιο. Με το «αψύ» Κρητικό να τη περιφέρει ως

Οι Λωτοφάγοι του Αλέξη

Τα wannabe στελέχη του Τσίπρα έχουν πάρει φωτιά.

 Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου. 
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως

«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς - Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη

Στην εποχή της σαχλαμάρας

 

Ο «φέρε μου» έχασε, ευτυχώς, την Eurovision και έτσι δεν θα επαληθευτεί  ότι είμαστε η χώρα της σαχλαμάρας.  Όχι ότι δεν το υποψιαζόμαστε! Από το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ας πούμε. Εδώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εκδράμει στο Σούνιο και η επικαιρότητα κατακλύζεται από «κατακλυσμιαίες» ειδήσεις για το σπίτι του Ανδρουλάκη! Θετική η αναφορά του πρωθυπουργού στο συνέδριο της ΝΔ στις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: Δεν υπάρχει άλλος να παράγει πολιτική; Ούτε εντός ούτε εκτός ΝΔ;

Καλή και η επανίδρυση του κράτους. Από τότε που ειπώθηκε έχουμε περάσει και μια χρεοκοπία! Για να μην έχει γίνει στις ημέρες του Κώστα Καραμανλή του Β’ και να έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος λόγος θα υπήρχε! Και μπορεί να διάλεξε αυτό το «ατυχές» παράδειγμα ο κ. Δένδιας για να δείξει ότι αποτελεί «συνέχεια» του καραμανλικού μπλοκ, αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατά τα άλλα ήταν μια μεστή πολιτική παρέμβαση. Γενικά στο συνέδριο της ΝΔ έγινε προσπάθεια να παραχθεί κάτι. Το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε. Δεν υπήρχε η διάθεση; Δεν ισχύει, από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης έκανε την αρχή. Είναι παγιδευμένοι στην εσωστρέφεια; Δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Όλες οι ομιλίες ήταν καλές μέσα σε ένα ενωτικό πνεύμα. Και δεν αναφερθήκαμε τυχαία σε αυτήν του κ. Δένδια. Κάποιοι περίμεναν ρήξη. Αυτή δεν φάνηκε. Κάθε άλλο! Τι έφταιξε, λοιπόν;

Πολύ φοβόμαστε ότι είχε δίκιο κάποιος

Καραμανλικοί - Τσίπρας: Σχέσεις αμοιβαίας τρυφερότητας

 

Την ημέρα που διεξαγόταν η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, λίγες ημέρες μετά το πρώτο επεισόδιο του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», των κυριών Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού, που προβάλλεται στον ΣΚΑΪ, για τα όσα απίστευτα συνέβησαν στη μεγάλη κρίση του 2015, λίγες ημέρες μετά το ακατανόητο μανιφέστο Τσίπρα, το μόνο που βρήκε να αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής στη διαχείριση του πρωτογενούς τομέα.

 Ηταν και αυτή μία δήλωση στη σειρά των άλλων που έχουν προηγηθεί, στις οποίες έχει ασκήσει με κάθε ευκαιρία επιθετική έως κατεδαφιστική κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης και ευρύτερα του Κράτους Δικαίου, την αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα συναφή. Ολα αυτά ενώ δεν έχει κρίνει σκόπιμο έως τώρα να αφιερώσει έστω μία φράση στην επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, στο πολιτικό παρελθόν του, στις περιφερόμενες ανά την Ελλάδα επικολυρικές αερολογίες της «Ιθάκης» του και τις ανάλογες αερολογίες του μανιφέστου του. Και όλα αυτά ενώ και ως ενεργεία βουλευτής αλλά και κατόπιν ως πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ποτέ διατυπώσει κριτική άποψη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το πρώτο εξάμηνο που βρέθηκαν στην εξουσία.

Αντίστοιχα και ο Τσίπρας, ο οποίος με μεγάλη ευκολία συνεχίζει να επιτίθεται εναντίον των πάντων και

Η Μόσχα στέλνει το μήνυμά της. Στηρίζει Καρυστιανού

Η αναγγελία από την ίδια την κυρία Μαρία Καρυστιανού της συνεργασίας του Θανάση Αυγερινού με το κόμμα της ήταν κάτι το αναμενόμενο, με βάση τις εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου. Ήταν η τυπική επικύρωση μιας πολύμορφης στήριξης των προσπαθειών της να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Με δεδομένες τις σχέσεις του κ. Θ. Αυγερινού με τη Μόσχα, αυτή η ένταξη του στο κόμμα Καρυστιανού ήταν και ένα μήνυμα με διάφορους αποδέκτες. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Ξεκαθαρίζει ποια είναι η εκλεκτή του Κρεμλίνου. Συνεπώς όσοι και όσες πόνταραν σε μια βοήθεια από το ξανθό γένος, ας πάνε να τα βρουν με τη Μαρία, προφανώς υπό τους δικούς της όρους. Κάποιος υποθέτω το φυσά και δεν κρυώνει. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και ήρθε η άλλη και με το καλημέρα πήρε την μπουκιά από το στόμα του. Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού. 

Το κομβικό ερώτημα είναι αν θα μετακινηθεί προς την πλευρά Καρυστιανού και ένα ολόκληρο σύστημα - κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα - που στήριζε τα κόμματα που βρίσκονταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Και είναι κομβική η απάντηση διότι αυτό το σύστημα διαθέτει πολύ χρήμα και μεγάλη επιρροή που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ. 

Η πρώτη δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού δεν ήταν

Για (έστω) μια ψήφο

Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να περάσει με μια ψήφο τον Κυριάκο, αλλά στην πραγματικότητα θέλει έστω μια ψήφο πάνω από τον Τσίπρα. Ο Αλέξης από την άλλη, αγωνιά να περάσει έστω με μια ψήφο τον Ανδρουλάκη. Ο Σαμαράς θέλει να περάσει, έστω με μία ψήφο το κατώφλι τα Βουλής, ώστε μετά να διώξει τον Μητσοτάκη κάνοντας (απ’ έξω) εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ. Η Καρυστιανού θέλει να περάσει έστω με μια ψήφο τον Βελόπουλο ώστε να κυριαρχήσει στο πάνθεον των ακροδεξιών ψεκασμένων και έστω με μια ψήφο την Ζωή ώστε να κατοχυρωθεί ως αφεντικό των αντισυστημικών.  

Μια ψήφο πάνω από το 3% ψάχνουν επίσης η Λατινοπούλου, ο Βαρουφάκης και ο Κασσελάκης, ενώ όπως δείχνουν οι τελευταίες μετρήσεις, ο Βελόπουλος και η Ζωή εγκαταλείπουν τα παλιά σχέδια να πάρουν μια ψήφο πάνω από το 10%  και προσγειώνονται στον στόχο να περάσουν έστω με μια ψήφο τη Μάνα των Τεμπών που οι ίδιοι έφτιαξαν. (That’s life ή όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι).

Στη μεγάλη εικόνα πάντως, για όλους τους υπόλοιπους πλην της ΝΔ, οι  ερχόμενες εκλογές θα είναι εκλογές της μιας ψήφου. Λες και οι κάλπες δεν θα στηθούν για να

Αλέξης ο μπαρμπουτιέρης

Κεραυνοβολήθηκα.

 

Τρομερή ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε το είναι μου. Από την πρώτη τρίχα της κεφαλής μου μέχρι τα νύχια των ποδιών μου. Και ξαφνικά βρέθηκα στο χείλος ενός γκρεμού. Και καθώς τραμπαλιζόμουν, ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω. Στην αρχή αισθάνθηκα ίλιγγο. Ανυπόφορο και ανεξέλεγκτο. Μετά, έτσι από στιγμιαία περιέργεια, κοιτάζω στο βάθος του γκρεμού. Εκεί το σοκ το μεγάλο. Εκεί αισθάνθηκα πως όπου να ’ναι τελειώνει η σχέση μου με τον κόσμο και την ύπαρξή μου.
Εκεί στο βάθος του γκρεμού αναγνωρίζω τον Αλέξη Τσίπρα παρέα με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Με ένα «ν» το Γιάνης. Τα πρόσωπά τους μείγμα φιλοτομαρισμού και ηδονής. Και καθώς από τα μάγουλά τους εκσφενδονίζονταν μειδιάματα αυταρέσκειας, έφτυναν τις χούφτες τους παίζοντας την Ελλάδα στο μπαρμπούτι!

Αμφότεροι περικυκλωμένοι από δεκάδες τύπους. Κάποιοι κατηγορίας «βουλευτές». Κάποιοι άλλοι κατηγορίας «υπουργοί». Και όλοι περικυκλωμένοι από θεατές που χειροκροτούσαν. Την μπαρμπουτιέρα και τους μπαρμπουτιέρηδες. Χειροκροτούσαν και ταυτοχρόνως χαμογελούσαν. Με την ψευδαίσθηση μιας μπλόφας που ακούει στο σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά».
Το εφιαλτικό σκηνικό μού θύμισε σκηνές από το αριστουργηματικό θρίλερ τρόμου του Ρόμαν Πολάνσκι «Το μωρό της Ρόζμαρι». Οπου ο Τζον Κασσαβέτης, άνεργος ηθοποιός, πουλάει τη γυναίκα του, δηλαδή τη Μία Φάροου, στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, στον διάβολο. Οι μεσολαβητές που

Καθυστερούν γιατί τρέμουν την κρυάδα της πρώτης δημοσκόπησης

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη είναι εδώ. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Ο Τσίπρας με την Καρυστιανού τι περιμένουν και δεν εξαγγέλλουν την ίδρυση των κομμάτων τους; O πρώην πρωθυπουργός έχει παρουσιάσει το μανιφέστο του, έχουν διαρρεύσει τα ονόματα των συνεργατών του, το μόνο που λείπει είναι το όνομα του κόμματός του. Και η Καρυστιανού, εδώ και τέσσερις μήνες, έχει δηλώσει την πρόθεσή της να πολιτευθεί. Προχθές μας είπε ότι δεν άντεξε στις πιέσεις των φίλων της και θα ηγηθεί του κόμματός της. Αναμένουμε. 

Τελικά, πολλά λόγια ακούμε, αλλά νέα κόμματα δε βλέπουμε. Όποιος έχει κάτι να πει στους πολίτες, όποιος έχει μια πρόταση διακυβέρνησης του τόπου, δεν καθυστερεί, βγαίνει μπροστά και παίρνει τα ρίσκα του. Ειδικά ο Τσίπρας περιφέρει τον πόνο του για το 2023 ανά την Ελλάδα, απαξιώνοντας τους υπουργούς του, και αφού παρουσίασε ένα μανιφέστο, εξαφανίστηκε. Λέτε να τον τρόμαξε μια τηλεοπτική εκπομπή; 

Η δε Καρυστιανού, μακριά από τη δίκη των Τεμπών, βλέπει τους φερόμενους ως συνεργάτες της να λακίζουν ένας - ένας ή μια - μια. Να δεχθώ ότι αναμένει το πρόγραμμα που

Ο καθένας, ό,τι του 'ρθει

Ότι ζούμε στην εποχή που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, είναι δεδομένο. Ούτε επίγνωση λόγων υπάρχει πια, ούτε αυτογνωσία για το πραγματικό μπόι που καθενός, ούτε στοιχειώδης φροντίδα ώστε αυτά που αμολάνε να αντέχουν στη λογική. Η Ζωή κάνει κάθε μέρα τα πιο εξωφρενικά πράγματα και ουδείς την περιμαζεύει. Ροκ σταρ της πολιτικής σκηνής έχει γίνει. Ο Τσίπρας που θα 'πρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι κάθε αναφορά στις τράπεζες, τις κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής του επανεμφάνισης. Λες κι έχει το πολιτικό ακαταλόγιστο.

Ο Ανδρουλάκης άφησε προς στιγμήν την εμμονή με τις παρακολουθήσεις και έπαθε δεύτερη εμμονή με την τετραήμερη εργασία, την στιγμή που κάθε μαγαζί έχει στη βιτρίνα του ταμπέλα που λέει «ζητείται υπάλληλος». Ο δε Βελόπουλος απαιτεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να του ζητήσει δημόσια συγνώμη, για το… συλλείτουργο που έκανε με τον Πάπα. Ο Κώστας Καραμανλής κάνει υποδείξεις για τις κοινοτικές επιδοτήσεις, έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Χατζηδάκη με τα 415 εκατομμύρια που επιστρέψαμε στις Βρυξέλες.

Οι εθνοπατριώτες καταπίνουν την γλώσσα τους όταν βλέπουν τις Belhara, τα Rafale, τα F-35, τις δηλώσεις Τραμπ και την