Προς Νεοδημοκράτες υπουργούς…

 

Τους πολίτες ουδόλως τους ενδιαφέρει αν δεν φοβάστε τους τρομοκράτες. Και γιατί να τους φοβάστε όταν σας περιστοιχίζει η φρουρά σας; Τι να πουν αυτοί που, στην πρώτη γραμμή του πυρός, απροστάτευτοι, δέχονται απειλές από ακροαριστερούς και νεοναζί; Επίσης, ουδόλως ενδιαφέρει τους πολίτες αν τους δολοφόνους της Βάγιας Νέστορα τους αποκαλείτε ανόητους ή αμετανόητους. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τους θεωρεί τρομοκράτες - δολοφόνους. Και αυτά που ακούνε για αυστηρές τιμωρίες από υπουργικά χείλη τα προσπερνούν, διότι τις τιμωρίες τις επιβάλλουν οι δικαστές και εδώ η υπόθεση - για πολλούς λόγους - στραβώνει.

Όλοι οι φοιτητές που προπηλάκισαν τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου απαλλάχθηκαν ή αθωώθηκαν, διότι αίφνης οι μάρτυρες δεν… ήταν σίγουροι για αυτά που είδαν. Τέλος, όλοι σας, μετά από εφτά χρόνια στην εξουσία, θα πρέπει να γνωρίζετε πως οι ανοχές των πολιτών είναι ελάχιστες, για να μην πω ανύπαρκτες, σε καταστάσεις κραυγαλέας παραβατικότητας. Από εσάς ζητούν παρεμβάσεις και όχι σχολιασμό. 

Αναμφίβολα ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει να επιδείξει σημαντικό έργο τόσο στην αντιμετώπιση του κοινού εγκλήματος, ιδίως στη βαριά μορφή του, όσο και στην

Χρίσμα

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη που δεν σας ενημέρωσα εγκαίρως να φτιάξετε τα σακίδια. Αλλά η «35η αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση της ΚΝΕ» άνοιξε χθες τις πόρτες της («Ριζοσπάστης», 1/7).

Πού; Στο Βίτσι!

Έτσι «χιλιάδες νέοι και νέες» θα έχουν την τύχη να βαδίσουν «στα χνάρια των μαχητών του ΔΣΕ».

Υποθέτω ότι εννοούν τα χνάρια που οι μαχητές άφησαν τρέχοντας όταν αποχώρησαν από το Βίτσι μην τους προλάβουν οι κακοί.

Διότι αν δεν πέφτουν έξω τα βιβλία της Ιστορίας, στο Βίτσι (και αμέσως μετά στον Γράμμο) τους πήρε και τους σήκωσε τους μαχητές. Και έτσι πέρασαν τα επόμενα τριάντα χρόνια της ζωής τους στη μαγευτική Τασκένδη και σε άλλους εξωτικούς τόπους.

Βλέπω όμως την αφίσα της κατασκήνωσης στον «Ριζοσπάστη» και καθησυχάζομαι ότι η φασαρία δεν τελείωσε διότι «Συνεχίζουμε».

Τι ακριβώς συνεχίζουμε; Τον Εμφύλιο; Την κατασκήνωση; Το βάδισμα; Δεν διευκρινίζεται. Αλλά ελπίζω να μην το εννοούν πλήρως και τρέχουμε να μαζέψουμε «χιλιάδες νέους και νέες» από το Ουζμπεκιστάν.

Εμείς πάντως δεν θα το κουνήσουμε ρούπι. Αν προλάβουμε να φτιάξουμε τα σακίδιά μας, θα μείνουμε ακλόνητοι κι αμετακίνητοι στους αντιιμπεριαλιστικούς προμαχώνες στο Βίτσι.

Ακόμη περισσότερο που δεν έχουμε ακόμη λύσει τη

Υποχρέωση

Το καλαμπούρι με τους ομοιόμορφα μαυροντυμένους διαδηλωτές, που παρελαύνουν και εκφοβίζουν τις γειτονιές ή τους τουρίστες, δεν είναι ακριβώς καλαμπούρι.

Μπορεί να μοιάζουν γραφικά γελοίοι, με τη σημαία της Παλαιστίνης στο στήθος και συνθήματα του τύπου «Φάπες και κλωτσιές στους σιωνιστές», αλλά δεν είναι για να γελάμε.

Ούτε φυσικά είναι ακίνδυνοι.

Κάπως έτσι φούντωσαν, κατά τον Μεσοπόλεμο, όλοι οι αντισημίτες τραμπούκοι ομοϊδεάτες τους σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ξεκίνησαν σα νούμερα που έκαναν παρελάσεις, ντυμένοι στρατιωτικά και κατέληξαν δεσμοφύλακες στο Άουσβιτς.

Αποτέλεσμα; Τους πλήρωσαν ακριβά οι κοινωνίες τους. Πρώτοι οι Εβραίοι. Και ύστερα όλοι οι πολίτες.

Φυσικά, ο ακροαριστερός αντισημιτισμός είναι νέο φρούτο ή έστω πιο πρόσφατο. Αν δεν κάνω λάθος, η ερίτιμος κυρία Αλμπανέζε θα δυσκολευόταν να βρει ακροατήριο σε παλαιότερες εποχές, όταν οι αναμνήσεις από τις θηριωδίες του πολέμου ήταν ακόμη ζωντανές

Αλλά το παρελθόν ποτέ δεν περνάει πραγματικά. Ίσως δεν είναι καν παρελθόν, έλεγε ο Φόκνερ.

Και σε αυτό μάλλον επιχειρεί να απαντήσει μια

Δεν είμαστε οικονομολόγοι, αλλά ούτε μικρά παιδιά

Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να πέσει ο πληθωρισμός. Να μειώσουμε κατά 15 εκατομμύρια τους τουρίστες που έρχονται στη χώρα. Από 40 εκατομμύρια να τους κάνουμε 25. Γίνεται αυτό, αν το αποφασίσουμε. Βάζει το κράτος ένα φόρο διανυκτέρευσης 30 ευρώ ανά βραδιά στα καταλύματα. Διπλασιάζει τα τέλη των αεροδρομίων. Βάζει κεφαλικό φόρο αποβίβασης από τα κρουαζιερόπλοια 40 ευρώ. Τριπλασιάζει τα εισιτήρια των αρχαιολογικών μας χώρων. Η διεθνής τουριστική αγορά θα ανταποκριθεί αμέσως μειώνοντας τις τουριστικές εισροές. Αυτομάτως, λόγω πτώσης της ζήτησης, θα πέσουν και εδώ οι τιμές. Και στην ταβέρνα και στο σούπερ μάρκετ και στις υπηρεσίες. Το θέλουμε; Όχι βέβαια. Θέλουμε και τα 40 εκατομμύρια τουρίστες και την πτώση του πληθωρισμού. 

Δικαίως τα θέλουμε και τα δυο, δεν μέμφομαι κανέναν, απλώς πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι οι επιθυμίες μας δεν γίνονται αυτομάτως πραγματικότητα. Ούτε υπάρχει μαγικό ραβδί ή «συμφωνία κυρίων» (κυβέρνηση – σουπερμαρκετάδες) που μπορεί να αντιστρέψει σε μόνιμη βάση τους βασικούς οικονομικούς νόμους. Οι οποίοι λένε ότι η υπερβάλλουσα ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών, ωθεί τις τιμές προς τα πάνω. Το ίδιο κάνει και το

«Σφάξε» τους Αλέξη… ν’ αγιάσουν

«Έδωσα τα νιάτα μου στο ΠΑΣΟΚ για τη νίκη του Κινήματος», αγόρευε σε ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Όντως… χαράμισε τα νιάτα της: Ευρωβουλευτής επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, υπουργός Υγείας ΠΑΣΟΚ.

Ακόμη στο ξόδεμα των νιάτων της υπέρ ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Εμπορίου στο υπουργείο Ανάπτυξης, συνεργάτης στη Γραμματεία της Σοσιαλιστικής Ομάδας, όπως και στο Γραφείο του τότε Επιτρόπου Χρήστου Παπουτσή, και επιστημονική συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και ακόμη, Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις από Σεπτέμβριο του 2010 ως τον Φεβρουάριο του 2012 στην κυβέρνηση του Γιώργου, από την οποία παραιτήθηκε διαφωνώντας με το δεύτερο μνημόνιο.

Θα είχε κάθε δικαίωμα στη μεταγραφή της στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλοι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν τη ΝΔ. Και θα ήταν υπεράνω κριτικής ημών, εάν δεν είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (και αναλάβει υπουργική θέση) αφότου το κόμμα του Τσίπρα είχε ήδη υπογράψει το Τρίτο μνημόνιο - ενώ είχε αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ λόγω του Δεύτερου.

Και αν δεν ήταν η ίδια που είχε επιδοκιμάσει το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου εναντίον του εκλεγμένο προέδρου Στέφανου Κασσελάκη, όταν την έπιασαν οι κάμερες να λέει μπράβο, σώσαμε το κόμμα.

Δεν είναι προσωποποιημένη κριτική. Είναι δείγμα των καιρών. Άλλωστε, κατά τα άλλα, είναι ένα

Η Ν.Δ. αλλάζει αρχηγούς, η Κεντροαριστερά αλλάζει κόμματα

 

Μπήκαμε για τα καλά σε προεκλογική τροχιά και η Νέα Δημοκρατία, ύστερα από δύο συνεχόμενες εκλογικές νίκες, παραμένει ο σταθερός φορέας της ελληνικής Κεντροδεξιάς και θεωρείται εκ νέου ο βασικός διεκδικητής της εξουσίας

Στην απέναντι πλευρά, η Κεντροαριστερά διεκδικεί απλώς τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν και άλλαξε δύο φορές εκφραστή από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται μπροστά σε μια τρίτη μεγάλη αναδιάταξη με την ΕΛΑΣ.
Το ερώτημα είναι γιατί ένα κόμμα επιβιώνει μισό αιώνα, ενώ ο ιδεολογικός και πολιτικός του αντίπαλος αναγκάζεται να αλλάζει συνεχώς όνομα, μορφή και φορέα. Η Νέα Δημοκρατία άντεξε, αν και έκανε πολλά και επώδυνα λάθη. Δεν ήταν όλοι οι αρχηγοί της αδιαμφισβήτητοι ή επιτυχημένοι. Αντεξε όμως επειδή κατάφερε να μετατραπεί από κόμμα σε παράταξη. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη μεσολάβησαν εντελώς διαφορετικές πολιτικές φυσιογνωμίες. Αλλοι πιο φιλελεύθεροι ή πιο λαϊκοί, πιο πατριωτικοί ή τεχνοκράτες. Ωστόσο ποτέ δεν τέθηκε σε αμφισβήτηση ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελούσε το φυσικό πολιτικό σπίτι της ελληνικής Κεντροδεξιάς. Οι ηγέτες άλλαζαν, η παράταξη παρέμενε.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ιστορία της ελληνικής Κεντροαριστεράς είναι πολύ πιο σύνθετη και

Όμορφα

Μην το ψάχνετε. Συνήθως τα όμορφα κόμματα, όμορφα καίγονται. Ετσι και το κόμμα Καρυστιανού βαδίζει αγέρωχα τον δρόμο της ομορφιάς του. Οι οπαδοί πηδάνε από τα παράθυρα.

Προς το παρόν χάσαμε τον «επιστήμονα» του ξυλόλιου και μερικούς ακόμη διακεκριμένους συναδέλφους του που θα έφτιαχναν το πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής μόλις μάθουν τον ωροσκόπο του Ερντογάν και μελετούσαν ήδη την «πυρόσφαιρα».

«Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη Μαφία».

Μα φεύγουν τα νούμερα, ακούω. Και λοιπόν; Όταν πήγαιναν δεν ήταν νούμερα; Τώρα έγιναν; Στο περπάτημα;

Αλλά η τελευταία που φταίει είναι η δυστυχής Καρυστιανού. Έπεσε θύμα πολλών παρεξηγήσεων.

Πρώτον, διάβαζε δημοσκοπήσεις που την ανέβαζαν στο 20% ακατέβατο χωρίς να καταλαβαίνει τι λένε.

Λάθος. Δεν έλεγαν ό,τι καταλάβαινε.

Δεύτερον, πίστεψε την ανόητη δοξασία ότι η πολιτική είναι μια εύκολη υπόθεση όπου ο «κάθε απλός πολίτης» προορίζεται για μεγάλα πράγματα, αρκεί να βγει μπροστά.

Λάθος. Δεν αρκεί.

Τρίτον, θεώρησε ότι

E, όχι και 5,5 μονάδες μέσα σε ένα μήνα!

 

Δεν έχω αμφισβητήσει ποτέ καμιά δημοσκόπηση, αλλά βρίσκω εξαιρετικά πρωτότυπο το γεγονός το κόμμα του Α. Τσίπρα, στην προχθεσινή δημοσκόπηση, να ανέβηκε κατά 5,5 μονάδες από τον Μάιο στον Ιούνιο. Παρακολουθώ ανελλιπώς τις δημοσκοπήσεις που διεξάγονται κάθε μήνα, εδώ και τέσσερα χρόνια, και είναι πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοια θεαματική άνοδος για ένα κόμμα. Προσπάθησα να δω αν συνέβη κάποιο γεγονός αυτές τις 30 μέρες που να δικαιολογεί αυτό το φαινόμενο και δεν βρήκα τίποτα. Απεναντίας, στην επικαιρότητα κυριαρχούσαν οι άστοχες δηλώσεις των πρωτοεμφανιζόμενων συνεργατών του Α. Τσίπρα.

 Συνεπώς το «σπρώξιμο» προς την ΕΛΑΣ ήταν τόσο κραυγαλέο, που μόνο θυμηδία προκάλεσε. Εξάλλου ήταν και αχρείαστο. Τη δεύτερη θέση την είχε κλειδωμένη, όμως φαίνεται πως στους δημοσκόπους - φίλους του Τσίπρα αυτό δεν ήταν αρκετό. Βιάστηκαν να τον βάλουν στο παιχνίδι της διεκδίκησης της εξουσίας μειώνοντας τη διαφορά από την «κολλημένη» Νέα Δημοκρατία στις 6,5 μονάδες. Και το ΠΑΣΟΚ στα τάρταρα. Υποθέτω πως στη δημοσκόπηση του Ιουλίου η καλή εταιρεία θα δείχνει μια μάχη για την πρώτη θέση στήθος με στήθος. 

Είπαμε το «γοργόν και χάριν έχει», αλλά και «όποιος βιάζεται σκοντάφτει». Η αγωνία του Α. Τσίπρα να

Η Μαρία Καρυστιανού και η αποσύνθεση των Αγανακτισμένων

Όπως έχει καταστεί προφανές το φοβερό και τρομερό κόμμα το οποίο ευαγγελιζόταν η κυρία Καρυστιανού και περίμεναν με αγωνία τα κατεστημένα κόμματα, οδηγείται σε ταχύτατη συρρίκνωση. Γεγονός το οποίο καταδεικνύεται τόσο από τις δημοσκοπήσεις, όσο και κυρίως από την παντελή έλλειψη δημόσιου λόγου, ενώ πολλαπλασιάζονται και οι αποχωρήσεις στελεχών. Για άλλη μία φορά, μετά το 2010-2012, οι Έλληνες «αγανακτισμένοι» αποδείχτηκαν ανίκανοι να συγκροτήσουν ένα αξιόλογο πολιτικό κίνημα και για άλλη μια φορά οδηγούνται στην αποσάθρωση. 

Ένας από τους λόγους είναι οι έλλειψη μιας κατάλληλης ηγετικής φυσιογνωμίας, πράγμα που όμως συναρτάται με τα ίδια τα χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι πολιτικοί που κατόρθωσαν να εγκολπωθούν αυτό το ρεύμα και να φτάσουν ακόμα και στην εξουσία, υπήρξαν υπαρκτοί πολιτικοί πυρήνες και κόμματα που κατάφεραν, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να «μαντρώσουν αυτό το ρεύμα σε ένα συστημικό / και ιδιότυπα αντισυστημικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Ήδη, κατά την περίοδο των αγανακτισμένων, παράλληλα με την «επάνω πλατεία» που εξέφραζε το αυθεντικό κίνημα των αγανακτισμένων που είχαν καταστραφεί από

Ο Μαυρογιαλούρος είναι εδώ

 

Σοβαροί οικονομικοί παράγοντες διαπιστώνουν ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος είναι ό,τι χειρότερο για επενδύσεις

Επειδή αστάθεια. Και επειδή παροχολογία. Τι σημαίνει αυτό; Μόνιμου ή περιστασιακού χαρακτήρα πολιτική παροχών, με επακόλουθο την αύξηση του δημόσιου ελλείμματος.

Ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτό; Πάντως, όχι το κοπέλι του ΠΑΣΟΚ. Που ήδη, μέσα στον πανικό οριστικής συντριβής, μοιράζει τζάμπα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Στους νέους. Και γιατί όχι στους χαμηλόμισθους; Και γιατί μόνο εισιτήρια; Να υποσχεθεί και τζάμπα διακοπές. Και γιατί μόνο διακοπές και όχι φθηνότερα τρόφιμα;

Το υπόσχεται και αυτό. Πώς; Με τον περιορισμό του ΦΠΑ και την αύξηση των ελεγκτικών μηχανισμών. Ωραία, λέω εγώ. Αν μειωθεί ο ΦΠΑ, κάθε σούπερ μάρκετ θα απορροφήσει το υπόλοιπο για λογαριασμό του.

Ωραία, λένε. Να επιβληθούν πρόστιμα. Να πέσουν καμπάνες. Τέλεια. Πέφτουν καμπάνες. Της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ. Ε, και; Απαντάει πλαγίως η θηριώδης Procter & Gamble. Η οποία ελέγχει τα μισά προϊόντα που διακινούνται στα σούπερ μάρκετ. Και η οποία μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου αναπληρώνει το 1 εκατ. ευρώ της καμπάνας από τις πωλήσεις.

Προφανώς, εντός του ΠΑΣΟΚ καμώνονται ότι

Ανδρέας Παπανδρέου: 30 χρόνια από τον θάνατό του

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις 23 Ιουνίου 1996 και τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργού για τρεις θητείες και ενός από τους επιδραστικότερους και λαοφιλέστερους πολιτικούς ηγέτες στην ελληνική ιστορία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και είχε νοσηλευτεί για 4 περίπου μήνες στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Τον Ιανουάριο του 1996, η σοβαρή κατάσταση της υγείας του είχε οδηγήσει στην παραίτησή του από την πρωθυπουργία και στην αντικατάστασή του, ύστερα από ψηφοφορία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, από τον Κώστα Σημίτη.

Μητσοτάκης, Σαμαράς, Καραμανλής

 

Έχει ενδιαφέρον εν όψει εκλογών, αλλά και ολίγον ευρύτερα ιστορικά και κοινωνιολογικά, αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες (μπορεί και χρόνο) στη Νέα Δημοκρατία με τους δύο πρώην αρχηγούς της και πρώην πρωθυπουργούς

Ο μεν ένας, ο Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα τεράστιο διάστημα πλήρους αφωνίας ενώ η χώρα βούλιαζε στα μνημόνια και στη «Συριζίλα» από το 2015 δεν έβγαζε λέξη. Μιλιά. Είπε μόνο στο δημοψήφισμα ότι είναι υπέρ του ΝΑΙ και μάλλον έκανε και κακό στους φιλοευρωπαϊστές. Ο δε άλλος, ο Αντώνης Σαμαράς, υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Μητσοτάκη σε όλα του, είχε τακτική επικοινωνία μέσω τρίτου προσώπου και στενού συνεργάτη του Μητσοτάκη έως το 2022 και σιγά-σιγά αποκόπηκε, για να φτάσει σήμερα στην προετοιμασία κόμματος ειδικού σκοπού με θέμα «να ρίξω τον Μητσοτάκη και τι στον κόσμο».
Δεν ξέρω πολλά από ψυχολογία, ούτε και όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν για να δημιουργηθεί μια κανονική βεντέτα του Μητσοτάκη με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Λένε για τον Σαμαρά ότι το 2019 ο Μητσοτάκης, ενώ του είχε τάξει να τον κάνει επίτροπο της χώρας στην Ε.Ε., τελευταία ώρα δεν το έκανε και έβαλε τον Σχοινά.
Λένε επίσης -και αυτό το βρίσκω λογικό ως επιχείρημα- ότι έπρεπε ο νυν πρωθυπουργός να «βλέπει» έστω και για λόγους πολιτικής και ηθικής τάξεως τους πρώην. «Τι του κόστιζε, βρε αδελφέ, μία φορά το τρίμηνο να τρώνε και να τα λένε δημοσίως στο Μαξίμου ή ιδιωτικώς στο σπίτι του;», ακούω από πολλούς πολιτικούς και μη

Ο «γονυκλινής» Φάμελλος, ο αντιρρησίας Πολάκης, και οι αεροβάτες της ΕΛΑΣ

Το σαιξπηρικό ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», ταλανίζει σε πολιτική επανέκδοση, οπαδούς και αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ: Να υπάρχει το κόμμα ή να μην υπάρχει;

Περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους, απαντούν «ναι», αφού προφανώς διατηρούν την αριστερή τους συνείδησης αλώβητη από την φιλοδοξία της εξουσίας (από την οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν λαμβάνειν. Η εξουσία πάντα είναι πλουσιοπάροχη μόνο για τους αξιωματούχους και τους ανθρώπους των αρχηγών).

Μαζί τους συμφωνούν, για άλλους λόγους και στελέχη που ούτως ή άλλως θα βρεθούν εκτός νυμφώνος της ΕΛΑΣ.

Ο Παύλος Πολάκης, εις εξ αυτών, προτίθεται να θέσει θέμα αρχηγού στην επόμενη συνεδρίασης της Κ.Ε. αφού θα έχει εκπνεύσει (έχει ήδη εκπνεύσει) η δεκαήμερη διορία που έδωσε στον Σωκράτη Φάμελλο, να φέρει συμφωνία με τον Τσίπρα, αφού είναι προσηλωμένος στη λογική της «συμπόρευσης».

Όπως έχει δηλώσει ο «αψύς» (επίθετο που του φιλοτέχνησε ο Τσίπρας που τώρα δεν τον καταδέχεται): «Ή υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα και στην ηγετική ομάδα γύρω από τον κύριο Φάμελλο, ή είναι μια τρομερή επίδειξη πολιτικής υποταγής σε μια προσπάθεια να σε ελεήσουν και να σε δεχτούν αύριο μεθαύριο στα ψηφοδέλτια» (εμφατικά τους αποκαλεί «κυρίους» όχι «συντρόφους»).

Και συνεχίζει λογικά (ναι ο Πολάκης μπορεί να είναι ορθολογικός όταν τον συμφέρει):

Πώς θα αντέξουμε εννιά μήνες προεκλογική περίοδο

 Ο πειρασμός των πρόωρων εκλογών είναι διαχρονικός στην ελληνική πολιτική ζωή. Ειδικά επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη κάθε φορά που η συγκυρία έμοιαζε ευνοϊκή, οι δικοί του τον συμβούλευαν να πάει «αιφνιδιαστικά» στις κάλπες. Δύο φορές ως σήμερα ο πρωθυπουργός έχει αποκρούσει το ενδεχόμενο, καλλιεργώντας έτσι ένα θεσμικό προφίλ. Το ζήτημα είναι αν θα αντισταθεί και αυτή τη φορά ή αν θα υποκύψει.
Η χώρα έχει μπει στο μεταξύ σε μια οιονεί προεκλογική περίοδο και κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει με σιγουριά αν οι εκλογές θα γίνουν τον προσεχή Οκτώβριο ή με το νέο έτος. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός επιμένει για «εκλογές την άνοιξη με φουτεράκι», σημασία έχει ότι οι περισσότεροι τις περιμένουν νωρίτερα, το σύστημα βρίσκεται σε αναβρασμό και όλοι μαζί ζούμε σε μια αχρείαστη αβεβαιότητα.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι άρχισε ήδη η πιο αφόρητη και αντιπαραγωγική περίοδος της παροχολογίας, του λαϊκισμού και της προεκλογικής ασυναρτησίας. Η αντιπολίτευση έχει φτάσει τα όρια του παραλογισμού: Ένας Αριστερός καλλιτέχνης αποκάλεσε τον Τσίπρα «Τζοκόντα», νομίζοντας ότι έτσι τον εξυψώνει. Άλλος Αριστερός λέει, αντίθετα, τον Τσίπρα φεουδάρχη ηγεμόνα σε ΙΧ κόμμα με υποτακτικούς που τον προσκυνάνε. Δικηγόρος της Καρυστιανού δηλώνει ότι δεν αποκλείει να πάρουν αυτοδυναμία και να κυβερνήσουν. Ένας τέως ΠΑΣΟΚ και νυν ΕΛΑΣίτης θέλει να

Καταργούμε τη φτώχεια με ένα νόμο, με ένα άρθρο

Η λύση είναι απλή και δεν τη σκέφτηκε κανένας. Μειώνουμε τις τιμές και αυξάνουμε τους μισθούς. Άρα, φτώχεια τέλος στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως το συνταγολόγιο καταπολέμησης της φτώχειας είναι πολύ πλούσιο και ευρηματικό. Από το σύνθημα «αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις» ως την πλειοδοσία παροχών, έχει μεσολαβήσει μια χρεοκοπία που σημαίνει κάτι πολύ απλό: το λεφτόδεντρο έχει βαθιές τις ρίζες του στην ελληνική κοινωνία. Το φύτεψαν, το πότιζαν και το περιποιούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά σύμπασα η Αριστερά.

Σήμερα, η μεν Νέα Δημοκρατία παλεύει να βάλει σε μια τάξη την Οικονομία και κάπως τα καταφέρνει, το ΠΑΣΟΚ θυμάται τον παλιό καλό του εαυτό και η Αριστερά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και από κοντά οι Νέες Πολιτικές Δυνάμεις που ουδεμία σχέση έχουν με το ΚΟΔΗΣΟ, για τους παλιότερους. Κινούνται στον αστερισμό του ρουβλίου. 

Βρισκόμαστε περίπου 10 μήνες πριν από τις εκλογές και ο αγώνας της παροχολογίας ήδη άρχισε. Ο Νίκος μας κάτι υποσχέθηκε και αμέσως μετά ήρθε ο Ριμπράντης ή Τζοκόντας και πλειοδότησε, αφήνοντας τον Νικόλα μας παξιμάδι, που λένε. Την επόμενη φορά αυτό που θα υποσχεθεί θα πρέπει να είναι άνευ ανταγωνισμού, καθώς ο Τζοκόντας καραδοκεί. 

Στη σκηνή έχει ανέβει και η μικρή Μαρία μας που είναι

Αργά για δάκρυα

Μια χαρά το είπε ο Αλέξης. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Βούτυρο στο ψωμί του οι συνεχιζόμενες μετρήσεις, με τις οποίες παγιοποιείται η πεποίθηση ότι είναι δεύτερος. Διότι αυτά τα δημοσκοπικά ποσοστά, αν επιβεβαιωθούν από τις κάλπες του ’27, θα κάνουν πράγματι τον Τσίπρα διεκδικητή της εξουσίας το 2031. Aυτή είναι βέβαια η επιδίωξη του, το ξέρει κι η Κουτσή Μαρία. Τα περί εξουσίας το ’27 είναι μπουρδολογίες που πρέπει να λέγονται κι ας μην τις πιστεύει ούτε η Περιστέρα.

Ο Ανδρουλάκης να τα βλέπει. Όπως πάει το πράγμα, από τους τρεις (Μητσοτάκη, Τσίπρα και αυτόν), μόνο ο Νίκος θα είναι σπίτι του την δεκαετία του ’30, οι άλλοι δυο θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο πολιτικό παιχνίδι. Ο ένας ως πρωθυπουργός (αυτοδύναμος ή συμμαχικός) κι ο άλλος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο ο Νίκος θα τους κοιτάζει εκ του μακρόθεν και άπραγος, έχοντας μάλιστα κληροδοτήσει στον διάδοχό του ένα κόμμα σε κακή κατάσταση.

Διότι η παγίωση της πεποίθησης ότι βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη είναι ο Τσίπρας, θα οδηγήσει ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ κι ένα άλλο κομμάτι στην ΝΔ. Πάνω από τους μισούς σημερινούς ΠΑΣΟΚους, μη βλέποντας προοπτική εξουσίας με το κόμμα τους, θα λακίσουν. Όσοι είναι σκληροί αντιδεξιοί θα