Να τους πάρεις στα σοβαρά ή στην πλάκα;

Ο αλβανικής καταγωγής Ρούτσι, αν κατάλαβα καλά, κάλεσε τις μάζες σε γενική απεργία στις 27 και 28 Φεβρουαρίου για να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Θέλει να πετύχει εκεί που απέτυχε η μάνα των Τεμπών μαζί με τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Άλλος ένας λαϊκός ηγέτης βγαλμένος μέσα από την απεργία πείνας που δεν δικαιώθηκε. Γιατί δεν δικαιώθηκε; Διότι ο απεργός στην πορεία, όταν ικανοποιήθηκε το αίτημά του, το ξέχασε. Τώρα ηγείται της λαϊκής εξέγερσης. Θα μου πείτε πως από τη στιγμή που η Νέα Αριστερά δεν μπορεί να σηκώσει αυτή το βάρος του αγώνα της ανατροπής Μητσοτάκη και ο Δούκας των Αθηνών θέλει πρώτα να ανατρέψει τον Ανδρουλάκη, κάποιος πρέπει να ξεσηκώσει τα πλήθη. Και ο Ρούτσι μπαίνει μπροστά. 

Οφείλω να ομολογήσω πως με έθλιψε το κλίμα που επικράτησε στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Ενώ ήταν έτοιμοι να σαλτάρουν στην εξουσία, μετά την πανηγυρική δικαίωση της φλοτίλα, αίφνης παρουσιάστηκε ρήξη στις σχέσεις Χαρίτση - Σακελλαρίδη. Το Χρηματιστήριο άρχισε να καταρρέει, οι πρεσβείες σήμαναν συναγερμό, ενώ ένας παλιός σύντροφος μου είπε εμπιστευτικά πως δεν είναι τυχαίο ότι οι ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού. Τελικά, πληροφορήθηκα πως την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η σύγκρουση των δύο αντρών με την παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων. Όμως το ερώτημα παραμένει: πώς θα πάει μπροστά το επαναστατικό κίνημα με μια Νέα Αριστερά στα πρόθυρα της διάσπασης; 

Μετά τις εκλογές του 2023 είχα γράψει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα

Η δοξαστική ημερομηνία του ΣΥΡΙΖΑ που κατέληξε Βατερλώ

 

26 Ιανουαρίου σήμερα και πριν έντεκα χρόνια, καθώς χάραζε η νέα μέρα, πολλοί νόμιζαν ότι χάραζε και μια νέα ελπιδοφόρα εποχή. Η πρώτη φορά Αριστερά στην κυβέρνηση.

Η Αυγή έγραφε για «Νίκη ορόσημο για την Ελλάδα» και ο Ριζοσπάστης «Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ - Αλλάζει η κυβέρνηση, όχι η πολιτική». Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «Σκληρή τιμωρία από τη μεσαία τάξη» (σ.σ. σε κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου), και οι υπόλοιπες μιλούσαν για νέα εποχή, φράση ουδέτερη κατ’ ουσίαν, αφού νέα εποχή ούτως ή άλλως ερχόταν, με άγνωστο πρόσημο.

Και η νέα εποχή ήρθε. Πρώτη κίνηση του νέου πρωθυπουργού η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο, και οι γενναίες δηλώσεις πως η Ελλάδα αλλάζει σελίδα και έρχεται τέλος στη λιτότητα (αμ… το είδαμε!).

Στο κατόπι, επειδή στην αξιοποίηση και οικειοποίηση των συμβολισμών ο Αλέξης ήταν ειδήμων, την ίδια ημέρα επισκέφθηκε το Μνημείο των Εκτελεσμένων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου κατέθεσε λουλούδια.

Γιατί οι περίπου 600 που εκτελέστηκαν συνολικά σε διαφορετικές ημερομηνίες στον χώρο - κυρίως κομμουνιστές - έδωσαν τη ζωή τους για να γίνει ο Αλέξης πρωθυπουργός, ο δημοκράτης Πάνος Καμμένος συγκυβερνήτης.

Και ο Γιάνης με το ένα «ν» να αναλάβει ρόλο πρωτοπαλίκαρου για να αποτινάξει τη βαριά σκλαβιά από τη μπότα των δανειστών, που με κατακτητικό μένος ήθελαν να μας σώσουν και δεν μας άφηναν να ψωμολυσσάμε όπως η Αργεντινή της χρεοκοπίας, ή να τρώμε ζωοτροφή σαν τους Βενεζουελάνους, όπως ο ίδιος ο Μαδούρο είπε στο μήνυμά του προς τον Τσίπρα, μετά το τραγικό δημοψήφισμα.

Έκτοτε παρήλθον χρόνοι πολλοί και η

Από τα σύννεφα!

Ένα σοβαρό δίλημμα τίθεται στον ελληνικό λαό. Τι να προτιμήσει; Τη Μονή της Αγίας Θέκλας, κάπου στη Συρία, ή τη Μονή της Παναγίας Σαϊντανάγιας που είναι πιο κοντά στη Δαμασκό;

Ομολογώ ότι δεν έχω τι να εισηγηθώ. Αγνοώ παντελώς και τη μία και την άλλη, δεν γνωρίζω σε τι συνίσταται η δραστηριότητά τους και η οποία άλλωστε μου είναι βαθιά αδιάφορη.

Ακόμη περισσότερο στα αραμαϊκά!

Όπως και η περίπτωση Καρυστιανού. Ομολογώ ότι δεν είχα την παραμικρή ψευδαίσθηση από την αρχή.

Για να πω την αμαρτία μου γελούσα με όσους τη φαντάζονταν πρωθυπουργό (Ν. Κοτζιάς, Ε. Ακρίτα) ή Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Λ. Λαζόπουλος και άλλοι) ή και τα δύο (αν και δεν άκουσα κανέναν να το προτείνει, πάλι καλά).

Και φυσικά θέλω να παραδεχτώ πως εντυπωσιάστηκα με τη συγκίνηση και τον σεβασμό που προκαλούσε σε τόσες εύσχημες ή κακόσχημες «πρωινατζούδες» και «μεσημεριανές» της ελληνικής τηλεόρασης είτε είχαν περάσει από το σχολείο του ΣΥΡΙΖΑ, είτε όχι.

Σε αυτό ίσως βοήθησε ότι δεν έδωσα την παραμικρή βάση στις απέραντες τερατολογίες που διακινήθηκαν για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, τη χρήση τους για κάθε λογής σκοπιμότητες, ούτε συμμερίστηκα την έκρηξη ακατάσχετης ευσυγκινησίας πολλών περισσότερο ή λιγότερο αφελών.

Από την αρχή μέχρι τέλους ήταν μια φούσκα τυλιγμένη σε ένα παραμύθι.

Χρειάστηκε μια συνέντευξη με δηλώσεις κατά των αμβλώσεων και άλλο ένα πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία για

Τώρα της φταίει η Λάρισα

Η κυρία Καρυστιανού δήλωσε πως θα προτιμούσε η δίκη να γίνει σε άλλη πόλη και όχι στη Λάρισα. Τελικά αυτό που επιθυμεί είναι να μη γίνει τώρα η δίκη. Γιατί; Διότι μέσα από τη δικογραφία θα επιβεβαιωθούν όσοι ελάχιστοι, σε χαλεπούς καιρούς, υποστήριζαν πως ποτέ τόσοι λίγοι δεν εξαπάτησαν τόσους πολλούς.

Μέσα από το υλικό θα αποκαλυφθούν οι κατεργάρηδες που, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία, επιχείρησαν ένα τραγικό δυστύχημα να το εμφανίσουν ως έγκλημα. Μέσα στη δικαστική αίθουσα θα φανεί πως δεν υπήρξε παράνομο υλικό και δεν υπήρξε και συγκάλυψη. 

Γιατί λοιπόν να θέλει η κυρία Καρυστιανού να διεξαχθεί η δίκη όπως έχει προγραμματιστεί; 

Να ενημερώσω τον αναγνώστη πως στη Λάρισα έχει διαμορφωθεί ένας ειδικός χώρος για 200 περίπου δικηγόρους και εκατοντάδες δημοσιογράφους, συν βεβαίως και τους συγγενείς των θυμάτων. Είναι προφανές πως αν η θέση της κυρίας Καρυστιανού για αλλαγή της έδρας γινόταν δεκτή θα

Με την Καρυστιανού ή με τον Τσίπρα;

Η χώρα θα βρεθεί σύντομα μπροστά σε σημαντικά διλήμματα, τα οποία και θα χρειαστούν μια εθνικά υπεύθυνη πολιτική στάση. Ακόμη κι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης κερδίσει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, θα χρειαστεί να έχει συνομιλητές στην αντιπολίτευση. Ό,τι ποσοστό κι αν συγκεντρώσει. Κι είναι τελείως άλλο πράγμα να συνομιλεί κανείς με τον… Αρχάγγελο και άλλο να συνομιλεί με ένα πολιτικό σύστημα που θα είναι σε θέση να αντιληφθεί πόσο μεγάλες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Με την Καρυστιανού ή με τον Τσίπρα; Σίγουρα όχι με την Καρυστιανού. Και σίγουρα όχι με τον Τσίπρα του 2015! Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι έχει αλλάξει, ότι έχει αφήσει πίσω του τις αυταπάτες και ότι έχει μπει στο μονοπάτι του… δημοκρατικού καπιταλισμού. Θέλουμε να τον πιστέψουμε.

Η αλήθεια είναι ότι με δεδομένη τη στάση του ΠΑΣΟΚ, δεν φαίνεται άλλος που να είναι σε θέση να «συζητήσει» μακριά και πέρα από τα μικροκομματικά του συμφέροντα. Το ΠΑΣΟΚ έχει εισέλθει σε έναν κύκλο εσωστρέφειας και τα ηγετικά του στελέχη πιστεύουν ότι το αντιδεξιό σύνδρομο είναι ο τρόπος για να

Οι εκτρώσεις ήταν μόνο η αρχή

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού θα είναι ένα ακροδεξιό κόμμα με σαφή αναφορά στην Ορθοδοξία. Η επιλογή του θέματος των αμβλώσεων δεν ήταν τυχαία. Η υιοθέτηση της υπερδεξιάς ατζέντας του Τράμπ είναι επιλογή. Η Μαρία Καρυστιανού σπεύδει να καλύψει το κενό που υπάρχει στην άκρα δεξιά στην Ελλάδα. Υπάρχουν αρκετά κόμματα και ένα σοβαρό ακροατήριο που τα ακολουθεί. Εκείνο που λείπει είναι ο ηγέτης που θα τα ενώσει. Η Μαρία Καρυστιανού φιλοδοξεί να γίνει η Λεπέν της Ελλάδας, με την ευγενική χορηγία των εν Ελλάδι φίλων της Μόσχας.

Κάποιοι λένε ότι θα «ξεφουσκώσει» γρήγορα. Πιστεύουμε ότι δεν έχουν μετρήσει σωστά τα πράγματα. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι ο στρατηγικός στόχος της Μαρίας Καρυστιανού ήταν η δημιουργία κόμματος. Οι μόνοι που δεν το έβλεπαν ήταν όσοι πίστευαν ότι οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη θα έριχναν τον Μητσοτάκη. Τόσο καταλάβαιναν οι «ηγέτες» της αντιπολίτευσης, τόσα έκαναν.

Θέλησαν να την χρησιμοποιήσουν και να πάνε παρακάτω. Μόνο που στο τέλος τους χρησιμοποίησε η ίδια. Η Μαρία Καρυστιανού εκμεταλλεύτηκε στην εντέλεια την αφέλεια της αντιπολίτευσης. Η Μαρία Καρυστιανού φτιάχτηκε από

Ισπανοί

Μεγάλη αναστάτωση οι Ισπανοί. Εκεί που αναρωτιόντουσαν τι θα γίνει με τη Ρεάλ Μαδρίτης που έχει τα χάλια της, πήγαν και συγκρούστηκαν δυο τρένα έξω από το Ανταμούθ στην περιοχή της Κόρδοβας.

Κάπου σαράντα οι νεκροί και δεν έχει τελειώσει η καταμέτρηση.

Είναι ακόμη ασαφές αν η τραγωδία οφείλεται σε μεταφορά λαθραίου ισπανικού ξυλολίου, από τι δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα κι αν εξαφανίστηκαν βαγόνια, όπως συνέβη παλαιότερα σε άλλα σιδηροδρομικά δυστυχήματα.

Ο αρμόδιος υπουργός παραδέχτηκε ότι τα αίτια του δυστυχήματος παραμένουν ακόμη «άγνωστα», παρόλο που μοιάζουν «εξαιρετικά παράξενες» οι συνθήκες της σύγκρουσης.

Η ισπανική τηλεόραση προγραμμάτιζε ήδη εκπομπή όπου οι εμπειρογνώμονες Λακαφώσης και Κοκοτσάκης κλήθηκαν επειγόντως να επιληφθούν της διερεύνησης.

Υποθέτω άλλωστε πως το ΠΑΣΟΚ Ισπανίας θα κατέθετε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης και θα τα μαθαίναμε όλα. Μόνο που εκεί πρωθυπουργός είναι ο σύντροφος Σάντσεθ, συνεπώς άλλοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά.

Μικρό το πρόβλημα. Τόσοι νεκροί αποκλείεται να μην έχουν γονείς και συγγενείς που θα

Αρπάτε την τώρα

Έτσι, έτσι. Πρώτα κάντε την ηρωίδα κι ύστερα ρωτήστε την τι ιδεολογία διακονεί και ποια πολιτική άποψη έχει για τα βασικά θέματα που μας ταλανίζουν. Πρώτα κατεβείτε στις πλατείες μόλις σας καλέσει κραδαίνοντας τα πλακάτ με τα συνθήματα της κι ύστερα αναρωτηθείτε τι καπνό φουμάρει εκείνη που σας κάλεσε. Μπράβο σας, πολύ έξυπνη τακτική πατριώτες. Πρώτα καρφιτσώστε το φωτοστέφανο της ηθικής υπεροχής στην κορυφή του κεφαλιού της, ύστερα κοιταχτείτε εμβρόντητοι αναμεταξύ σας όταν την ακούσετε να επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο όσα έλεγε ο Καντιώτης πριν πενήντα χρόνια. Μόνο που είναι ήδη αργά. Το θέμα των αμβλώσεων επανήλθε. Άντε τώρα να ξαναθυμηθείτε τα επιχειρήματα που είχατε πριν μισό αιώνα για να αντιπαρατεθείτε.

Έρχονται κι άλλα από την μάνα των Τεμπών. Η ατζέντα Τραμπ δεν σταματά στην κατάργηση της νομιμότητας των αμβλώσεων. Έχει και επαναφορά της θανατικής ποινής. Έχει και φυλάκιση όλων ανεξαιρέτως των ξένων, δίχως να υπάρχει διαχωρισμός πρόσφυγα και μετανάστη. Περιμένετε και θα δείτε την Καρυστιανού να τα θέτει ένα-ένα. Εξάλλου, και τώρα δεν είπε ευθύς εξ αρχής για

Μυρίζει πρόβλημα...

Να συμφωνήσουμε ότι από τα μνημόνια και μετά, το ύφος και το στυλ τουλάχιστον του δημόσιου λόγου εντός κι εκτός Βουλής έχει πέσει στα τάρταρα, θα έλεγα ότι μπορεί και να είμαστε μία βαθμίδα πριν από την Ταϊβάν, στην οποία κάθε τόσο πέφτει ξύλο.

Ξεκινήσαμε από τη Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, που ήταν σχεδόν μια ολόκληρη Κοινοβουλευτική Ομάδα από τραμπούκους και μπράβους της νύχτας, συνεχίσαμε με το «εσείς στα 4» του Πάνου Καμμένου, ασχέτως αν ο ίδιος με τον Αλέξη κυβέρνησαν μια χαρά με αυτά που αποκαλούσαν «στα 4» τους υπολοίπους. Σήμερα φτάσαμε στον Βαρουφάκη να περιγράφει αποθεωτικά την εμπειρία του από τη φούντα και τα έκσταση («χόρευα σαν τρελός», είπε) και κάποιον τυχάρπαστο ελεγχόμενο από τη Δικαιοσύνη «αγρότη» ονόματι Ανεστίδη, να καθυβρίζει μπροστά σε δέκα δημοσιογράφους με ανοιχτές κάμερες τον πρωθυπουργό της χώρας. Πολλά τέτοια έχουμε ακόμα, τον Βελόπουλο που είπε «κακιά» τον Καιρίδη, τον Καιρίδη που έβρισε τη μονίμως υβρίζουσα τους πάντες Κωνσταντοπούλου, τον Κυρανάκη που είπε στην Πέρκα να μην τσιρίζει κι εκείνη του απάντησε ότι είναι φασίστας κ.λπ.
Αυτά είναι ενδεικτικά της «πολιτικής ντεκαντάνς» που ζούμε αρκετά χρόνια τώρα και είναι μια τάση που δυστυχώς απλώνεται παντού. Στα σχολεία τα παιδιά δεν παίζουν καμιά κλωτσιά στο ποδόσφαιρο («μπάλα και ξυλίκι», που έλεγε ένα παλιό τραγούδι), αλλά μαχαιρώνονται, στα γήπεδα επίσης κυκλοφορούν μαστουρωμένοι τραμπούκοι και όλα αυτά

Τι σόι άνθρωποι είναι;

Δε ζητώ να χειροκροτήσουν τον Μητσοτάκη ή τον Δένδια ή την κυβέρνηση για τη φρεγάτα «Κίμων». Το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν, ως Έλληνες πατριώτες, θα ήταν να χαρούν διότι ενισχύθηκε η εθνική άμυνα της πατρίδας μας. Μαζί με τα Ραφάλ, τα αναβαθμισμένα F-16, τα γερμανικά υποβρύχια και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα που έχει προμηθευθεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, έχει αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο.

Όμως, αντί να εκδηλώσουν αυτή την ανυπόκριτη χαρά, άρχισαν τα μεμψίμοιρα σχόλια για την παραδοσιακή, για το Ναυτικό μας, υποδοχή του «Κίμωνα». Και δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία των αριστερών. Αυτοί είναι «εκπαιδευμένοι» να μετατρέπουν αυτομάτως τις αμυντικές δαπάνες σε νοσοκομεία, σχολεία, συντάξεις κλπ. Αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν το γεγονός ότι για να υπάρξουν νοσοκομεία, σχολεία και συντάξεις πρέπει πρωτίστως να υπάρχει η Ελλάδα. Και η Ελλάδα χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις θα ήταν χώρα περιορισμένης κυριαρχίας. Αλλά για την πλειοψηφία των αριστερών αυτά είναι ψιλά γράμματα. Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που

Θεσμοί

Δύο ακλόνητοι θεσμοί της ανθρωπότητας βρίσκονται στο πρόθυρο του κουβά.

• Η παπαδοκρατία (τουλάχιστον στο μοντέλο του Ιράν) που κινδυνεύει σε λίγο να την κλαίνε οι ρέγκες.
• Το ΚΚΕ που τα έχει κάνει μούτι με τους αγρότες και δεν ξέρει πώς να μαζέψει τα «αγωνιστικά μπλόκα».

Αλλά έτσι είναι η ζωή. «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια» θα έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος.

Όταν θέλεις να εκβιάζεις ή να κουμαντάρεις μια χώρα κινδυνεύεις να σε πάρει από κάτω και στο τέλος να σε πάρουν σηκωτό.

Βεβαίως και η παπαδοκρατία στο Ισλάμ και το ΚΚΕ στα μπλόκα είναι σκληρά καρύδια. Δεν θα βάλουν τα κλάματα. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι η πολλή μαγκιά σκοτώνει κι όχι μόνο τους άλλους.

Αν και προσωπικά εκείνο που με ενθουσιάζει είναι η αγωνία. Πάρτε μολύβι και χαρτί.

Εκεί, στις αρχές του φθινόπωρου, είχαμε μεγάλη φασαρία που θα πήγαιναν να μιλήσουν οι Καραμανλής – Σαμαράς επειδή ανησυχούσαν.

Κανείς δεν έμαθε γιατί ανησυχούσαν αλλά πάει το φθινόπωρο, πέρασε η παρέλαση, πάει κι η φασαρία.

Μπήκε ο Νοέμβριος. Κι ετοιμαστήκαμε να επιβιβαστούμε ενθουσιασμένοι με τον Τσίπρα για την «Ιθάκη». Αλλοι στον

Ιράν: Μια πετυχημένη συνταγή προς δικτάτορες

Αν δολοφονήσετε όλους τους αντιφρονούντες, όλους τους διαδηλωτές, σώζετε το καθεστώς σας. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τους δικτατορίσκους. Ένας δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του εφαρμόζει τη συνταγή των μουλάδων. Τι χρειάζεται για αυτό; Να έχεις φροντίσει να διαθέτεις ένα άριστα εξοπλισμένο σώμα φανατισμένων φρουρών που δε θα διστάσουν να πυροβολήσουν στο ψαχνό. Όποιον πάρει ο Χάρος, στην κυριολεξία. Σε λίγο καιρό τα πάντα θα έχουν ξεχαστεί και η κανονικότητα θα έχει επανέλθει πατώντας επάνω σε χιλιάδες πτώματα, αλλά ποιος ασχολείται τώρα με ό,τι συνέβη στο παρελθόν. Μάλιστα, όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, το θεοκρατικό καθεστώς θα επιβάλλει ακόμα πιο σκληρή καταπίεση για να εξασφαλίσει τη μεσοπρόθεσμη συνοχή και την επιβίωσή του. Έτσι πορεύεται 47 ολόκληρα χρόνια. 

Ήδη στις ΗΠΑ, κύκλοι των Ρεπουμπλικάνων, απογοητευμένοι, παρομοιάζουν τον Ντόναλντ Τραμπ με τον Τζίμι Κάρτερ, όταν διέρρευσε η πληροφορία πως μέσω Πακιστάν και Ρωσίας ενημέρωσε τους αγιατολάδες ότι δεν πρόκειται να κινηθεί στρατιωτικά εναντίον τους. Για τους νεότερους αναγνώστες, επί Κάρτερ, οι ΗΠΑ έχασαν έναν πιστό σύμμαχο, το Ιράν του Σάχη και στη συνέχεια ενεπλάκησαν στην επιχείρηση απελευθέρωσης των ομήρων της

Κακή αρχή έκαναν, Τσίπρας και Καρυστιανού

Πόσο της δίνει της Καρυστιανού η Interview; Την βγάζει δεύτερη με 14,5%, με τον  Τσίπρα να είναι στο 10% και το ΠΑΣΟΚ ανάμεσα τους στο 10,5%, σωστά; Μέσα στην πραγματικότητα είναι η δημοσκόπηση, να είστε βέβαιοι. Εκεί κινούνται τα δυο νεότευκτα κομματικά σκαριά του πολιτικού μας πελάγους, αυτή είναι η αφετηρία τους. Η οποία είναι πάντα πολύ καλύτερη από το ποσοστό στο οποίο κάθεται τελικά η πραγματική εκλογική μπίλια. Η εμπειρία λέει πως όταν πρωτοεμφανίζεται ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα, παίρνει το ψηλότερο δημοσκοπικό ποσοστό που μπορεί να χτυπήσει κι ύστερα αρχίζει να παλεύει με την πτώση προς τα κάτω. 

Άρα η Καρυστιανού ξεκινά με οροφή το 14,5% και ο Τσίπρας με το 10%. Προς τα κάτω μπορούν εύκολα να πάνε αμφότεροι, προς τα πάνω είναι μάλλον απίθανο. Διότι εδώ που τα λέμε, το τελευταίο εξάμηνο έχουμε υποστεί κανονική πλύση εγκεφάλου για αυτά τα δυο καινούρια κόμματα. Μπουκώσαμε επί ένα εξάμηνο με την «Ιθάκη» του Αλέξη, ήρθε καπάκι και η υπερπληροφόρηση για το επερχόμενο κόμμα Καρυστιανού. Ε ναι, αλλά όταν μετά από τέτοια επικοινωνιακή χιονοστιβάδα χτυπάνε οροφή στο 14,5% και στο 10%, τι θα πάθουν όταν πάψουν να είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας;

Μεταξύ μας τώρα, το ποσοστό αυτό είναι καταστροφή μόνο για

Κουρελού

Δεν υποτιμώ την απελπισία πολιτικών ονείρων που σβήνουν και φιλοδοξιών που χάνονται. Είναι αποκαρδιωτικό αλλά δυστυχώς τα έχει αυτά η ζωή.

«Μονόδρομος για την πολιτική αλλαγή είναι η νίκη της δημοκρατικής παράταξης» όπως ξεκαθάρισε άλλωστε κι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ στην περιφερειακή συνδιάσκεψη της Δυτικής Μακεδονίας.

Λογικό. Επιβεβαιώνοντας έτσι και τη σοφία των παππούδων μας που έλεγαν ότι στη ζωή είναι καλύτερα να κερδίζεις παρά να χάνεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι η ιδέα είναι ολόσωστη. Στο «πώς» του μονόδρομου κολλάμε λίγο.

Ευτυχώς και μπροστά στον όλεθρο του κομματικού κατακερματισμού, ο επανεμφανιζόμενος από το παρελθόν Παπαδημούλης βρήκε τη λύση. Να ενωθούν όλοι μαζί από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά, τον Φάμελλο έως τον Τσίπρα και τον Κασσελάκη με τον Τάιλερ έως την Καρυστιανού με τη γερόντισσα για να νικήσουν.

Είναι το λεγόμενο «σύστημα κουρελού».

Δεν είναι κακή ιδέα. Είχε άλλωστε αποδώσει το διάστημα 2012-2015 όταν εφαρμόστηκε η λογική πως όσα πιο πολλά κουρέλια μαζέψεις, τόσες περισσότερες κυβερνήσεις μπορείς να φτιάξεις.

Μόνο που η ιδέα Παπαδημούλη κολλάει περίπου εκεί που κολλάει και ο συλλογισμός του Ανδρουλάκη. Στο «πώς».

Δηλαδή στο «πώς» θα φτιάξεις την κουρελού.

Στους ομιλούντες θέλω να θυμίσω το

Μαρία Καρυστιανού, η αποκαθήλωση

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, σύντομα όλο και λιγότεροι συμπολίτες μας θα πιστεύουν πως η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να σταθεί πολιτικά.

Κατ' αρχάς, αν επαληθευτoύν τα πρόσωπα στο team της Καρυστιανού [μάντεις, αστρολόγοι, αντιεμβολιαστές, θρησκόληπτοι, φερτά υλικά άλλων κομμάτων], τότε θα μιλάμε για κωμωδία, όχι για «κίνημα κάθαρσης». «Ό,τι είναι άστεγο πολιτικά και στο περιθώριο, γλείφουν τη Μαρία μπας και τους πάρει στο κόμμα. Πολιτικοί απαρχαιωμένοι και πεταμένοι στο περιθώριο από τα πρώην κόμματά τους. Αυτό είναι το καινούργιο και το άφθαρτο και η κάθαρση;» αποκάλυψε πρόσφατα και ο Πλακιάς σε ανάρτησή του [9/1].
Η ίδια η Καρυστιανού «υπόσχεται» φυλάκιση πολιτικών που ευθύνονται για τα Τέμπη και δήμευση περιουσιών. «Πάμε για κάτι μεγάλο», στόχος να είμαστε «πρώτο κόμμα», διαβεβαιώνει, θυμίζοντας έτσι τον άτυχο Κασσελάκη, ο οποίος, μετά την απόλυσή του από τον στρατό, τον Μάρτιο του 2024, δήλωνε: «Είμαι έτοιμος να γίνω πρωθυπουργός»! Επιπλέον, Καρυστιανού και Κασσελάκης μοιράζονται το ίδιο αφήγημα: μια πολιτική χωρίς πολιτικούς. Κινούνται στη λογική ότι όλο το πολιτικό σύστημα είναι «για πέταμα», ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί, από ένα κίνημα αγνό, άσπιλο και ηθικά άμεμπτο. Μια πολύ επικίνδυνη ρητορική που

«Είναι κάθαρμα, αλλά δικό μας κάθαρμα»

Με αυτή την «αρχή» πορεύτηκε ο κόσμος από τον Ψυχρό πόλεμο ως τις μέρες μας. Τις μεγάλες δυνάμεις τις ενδιέφερε πρωτίστως η συνοχή των ζωνών ευθύνης τους, αδιαφορώντας για τον τρόπο που θα γινόταν αυτό. Έτσι, βρέθηκαν δικτάτορες και σκοτεινές, αδίστακτες προσωπικότητες επικεφαλής κρατών που ανήκαν στους δύο συνασπισμούς. Όμως, υπήρχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν έναν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, στην ακραία έκφρασή του, αλλά ήταν ταγμένοι σε αυτόν. Και ο Παπαδόπουλος και ο Πινοσέτ ήταν αντικομμουνιστές και πιστοί στον ελεύθερο κόσμο, όπως αυτοί, με το μυαλό τους, τον ερμήνευαν. Δεν ήταν δικτάτορες παντός καιρού και ελευθέρας βοσκής. 

Το ίδιο και οι ηγέτες των κομμουνιστικών καθεστώτων. Πρέσβευαν μια ιδεολογία, είχαν ένα όραμα. Και χάθηκαν, όταν έσβησε και το όραμά τους. Με απλά λόγια όλοι αυτοί ήταν καθάρματα, αλλά ανήκαν σε έναν κόσμο στον οποίον πίστευαν. Εκτελούσαν μια αποστολή. Αυτό με τίποτα δεν τους παρέχει ελαφρυντικά για τα όσα διέπραξαν, όμως αποτυπώνει μια κατάσταση. 

Σήμερα τι βλέπουμε. Δεν υπάρχουν «δικά μας καθάρματα», αλλά σκέτα καθάρματα, αργυρώνητα, ασπόνδυλα, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ισχυρούς. Και για αυτό δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά οι ισχυροί του πλανήτη. Έτσι γίναμε μάρτυρες των παρακάτω πρόσφατων φαινομένων: