Η Ζωή δεν είναι… «ατύχημα». Είναι σύμπτωμα εχθροπαθούς τμήματος του λαού

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι «Ελεεινό υποκείμενο, άθλιο υποκείμενο, φαύλος, φερέφωνο του πρωθυπουργού, υπερασπιστής επικίνδυνων εργοδοσιών, ακροδεξιός, φασιστοειδές, κότα». Ο Μακάριος Λαζαρίδης, είναι «γυμνοσάλιαγκας, λέσι, υποκείμενο, βρωμιάρης. Αυτή είναι φρασεολογία Βουλής!

Της Μαρίας Συρεγγέλα της… προφύλαξε το καλσόν: «Σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν» - που αν τα έλεγε κάποιος από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ θα είχε βουίξει το σύμπαν από τις καταγγελίες της Αριστεράς και των αριστερών δικαιωματιστών στα σόσιαλ μίντια, περί απροκάλυπτου σεξισμού.

Τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια συζήτησης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, είχε χαρακτηρίσει τον Γεωργιάδη «Χίτλερ και αρχιψεύταρο», επειδή ο Αδωνις είχε μιλήσει για «κλοπή» της βουλευτικής έδρας στην Α’ Αθήνας από τον σύντροφό της Διαμαντή Καραναστάση.

Στις 29 Ιανουαρίου η Ζωή μετέβη στις 23:51 το βράδυ στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον του για συκοφαντική εξύβριση και δυσφήμιση, για όσα είχε πει εναντίον της τον… Οκτώβριο! Κατά την καταγγελία του Άδωνι πήγε με περιβολή ύπνου (robe de chambre).

Παράλληλα η Ζωή δημοσιοποίησε μήνυμα στα

Γιατί δεν αρέσουν;

Ίσως είναι ακόμη νωρίς. Αλλά όσο νωρίς κι αν είναι, η καλή μέρα δείχνει από το πρωί.

Τα πολυτραγουδισμένα «νέα κόμματα» δεν συναρπάζουν τα πλήθη. Και μιλάμε για τα «νέα» διότι ούτε τα παλιά ενθουσιάζουν ιδιαίτερα, να είμαστε ειλικρινείς.

Κι επειδή ακριβώς οι πολιτικοί δεν συναρπάζουν τον κόσμο, το πολιτικό σκηνικό μένει αμετάβλητο. Τόσο 

Ο χορός των δημοσκοπήσεων κινείται στον ίδιο ρυθμό: η τελευταία δίνει 31,9% στη ΝΔ και 14% στο δεύτερο ΠΑΣΟΚ (Interview, 10/2). Οι υπόλοιποι είναι για κλάματα.

Εχουμε δηλαδή ένα κόμμα που κυριαρχεί ίσως λιγότερο σε σχέση με το παρελθόν και πολλούς άλλους που υποδύονται τα κόμματα σε μια αίθουσα χωρίς ακροατήριο. Το προφανές είναι ότι δεν αρέσουν.

Και κάτι ακόμη χειρότερο. Δεν ενδιαφέρουν.

Στο ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος ακούγεται περισσότερο από τον Ανδρουλάκη κι ίσως να ακουγόταν ακόμη περισσότερο αν είχε πιο ξεκάθαρο τι θέλει να πει.

Ακόμη κι η αντιπολιτευτική ατζέντα εξελίσσεται με βαθιά χασμουρητά.

Οι υποκλοπές εκδικάζονται σε

Ο Άγιος και οι καρδούλες

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Κάρτες, λουλούδια, αρκουδάκια, σοκολάτες ανταλλάσσονται παγκοσμίως για να δηλώσουν τα συναισθήματα των ερωτευμένων ζευγαριών. Έχει, όμως, αναρωτηθεί ποτέ κανείς ποιος άραγε ήταν αυτός ο Άγιος και γιατί αντί να γιορτάζεται ο ίδιος, γιορτάζεται η κατάσταση της ανθρώπινης ερωτικής ζωής;

Υπάρχουν πολλές εκδοχές για την ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου. Οι ιστορικοί βρίσκονται σε διαφωνία. Επίσης, η γραμμή μεταξύ της ιστορικής εγκυρότητας και της εμπορικής σκοπιμότητας των ιστοριών αυτών, είναι πολύ λεπτή. 

Κατά την αρχαιότητα, αλλά και κατά τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου, πραγματοποιούνταν τα «Lupercalia» («Λουπερκάλια»). Τα Lupercalia, ήταν μια γιορτή προς τιμήν του Lupercus, ο οποίος ήταν προστάτης των βοσκών και θεός της γονιμότητας. 

Κατά την διάρκεια της γιορτής του, οι Ρωμαίοι έπιναν κρασί και μεθούσαν. Έβγαζαν τα ρούχα τους και αφού φορούσαν δέρματα ζώων, επιδίδονταν στο χορό, στο τραγούδι και στο…ζευγάρωμα. Ήταν μια ποιμενική γιορτή. Οι ευγενείς μάλλον δεν έβγαιναν πολύ από τα σπίτια τους εκείνες τις μέρες, μη τυχόν πετύχουν κανέναν που γιόρταζε στον δρόμο.

Σε εκείνη την γιορτή, συμμετείχαν και άνδρες και γυναίκες. Ίσως μετά από κάποιου είδους κλήρωση, δημιουργούνταν ζευγάρια, τα οποία περνούσαν την γιορτή μαζί. Με αυτή τη γιορτή, επίσης,

Κάνε το όπως ο Μητσοτάκης

Μια ειλικρινής ερώτηση: Θα ήθελε ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Σαμαράς να έχουν πάει στην Άγκυρα και να έχουν θέσει τα εθνικά θέματα με τον τρόπο που τα έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Κάτι κουμπαριές θυμάμαι. Ούτε ο κ. Σαμαράς, ούτε ο κ. Καραμανλής έθεσαν στον Τούρκο Πρόεδρο το θέμα της απειλής πολέμου από την Τουρκία. Οι «παλαιότεροι» δεν αποδείχτηκαν «σοφότεροι» του κ. Μητσοτάκη. Αποδείχτηκαν, όμως, επιπόλαιοι, καθώς έφαγαν αμάσητες «πληροφορίες» που αποδείχτηκαν αναληθείς και επιζήμιες για τη χώρα.

Υπήρξαν κάποιοι που θέλησαν να ακυρώσουν το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο. Ποιος θα είχε όφελος από ένα τέτοιο ναυάγιο. Σίγουρα όχι η Ελλάδα. Η Ελλάδα, όπως αποδείχτηκε και από το ταξίδι, έχει κάθε λόγο να συζητά και να προσπαθεί να διατηρήσει μια κατάσταση ηρεμίας στις σχέσεις των δύο χωρών.

Υπογράψαμε κάποιες συμφωνίες. Μετά από μία τέτοια συνάντηση πάντα υπογράφονται συμφωνίες. Άλλες προχωράνε, άλλες όχι. Ποιος θυμάται σήμερα τις 25 συμφωνίες που υπέγραψε ο κ. Σαμαράς στην Κωνσταντινούπολη το 2013; Κανείς! Όπως και δεν θυμάται κάποιος τον κ. Σαμαρά να θέτει θέμα για την απειλή πολέμου από

Τα βλέπει ο Πρωθυπουργός ;

 Η παραίτηση της βουλευτού Ελένης Καραγεωργοπούλου από την Πλεύση ελευθερίας έκρυβε και ένα μυστικό. Σύμφωνα με την παραιτηθείσα βουλευτή η Πρόεδρος της Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν την άφηνε να καταθέτει ερωτήσεις στον Δένδια.

Εύκολα συμπεραίνουμε ότι λέει αλήθεια αν θυμηθούμε το επεισόδιο Δένδια-Καιρίδη σε συνεδρίαση επιτροπής στη Βουλή όπου ο Δένδιας απροκάλυπτα και άστοχα πήρε το μέρος της Κωνσταντοπούλου .

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά  που πήρε θέση ο Δένδιας υπέρ της Ζωής , είχε διαφοροποιηθεί και για την υπόθεση Ρούτσι.

 Όλοι μπορούμε να αναρωτηθούμε τι είδους συμμαχία είναι αυτή την στιγμή που στην Βουλή η Κωσταντοπούλου βρίζει με σκαιότητα τον πρωθυπουργό και άλλα μέλη της κυβέρνησης.

Κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν και πρώτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Συμπληγάδες

 

Η σημερινή συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Αγκυρα είναι ένα καλό βήμα. Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως με τους Τούρκους είναι καλύτερα να μιλάμε παρά να μη μιλιόμαστε.

Δύο στοιχεία.

Πρώτον, οι πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν έδωσαν την εντύπωση πως οι Τούρκοι μπορούν να μετακινηθούν στο θέμα των χωρικών υδάτων από το casus belli.

Αν συμβεί, θα είναι έξυπνο από την πλευρά τους. Η απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας αποτελεί το βασικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.

Κι αν η τουρκική πλευρά δείξει ευελιξία στο ζήτημα των χωρικών υδάτων, τότε μπορεί να ανοίξει ακόμη και η συζήτηση για τη «μοναδική διαφορά» που αναγνωρίζει η Ελλάδα. Τις θαλάσσιες ζώνες.

Δεύτερον, ανεξάρτητα από τη μετακίνηση της Τουρκίας φαίνεται πως και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τα «ήρεμα νερά» στις σχέσεις τους.

Καλώς ή κακώς έχουν μάθει να ζουν με τις διαφορές τους. Και δεν θα πάθουν κανένα κακό, αν συνεχίσουν να ζουν μαζί τους.

Η Τουρκία άλλωστε έχει απλώσει τραχανά στη Μέση Ανατολή και μάλλον θα της είναι πολύ δύσκολο να

Αυτό το Κέντρο ποιος θα το πάρει;

Σε μια εποχή αποπολιτικοποίησης με τον λαϊκίστικο αντισυστημισμό που τείνει να γίνει λαίλαπα κυοφορώντας μελλοντικούς κινδύνους, οι εσαεί αλλά και οι επίδοξοι συστημικοί, συγκλίνουν προς το Κέντρο, παρότι αυτό ως πολιτικός χώρος συρρικνώνεται.

Ίσως γιατί παρά την συρρίκνωσή του, αποτελεί την κρίσιμη μάζα που καθορίζει τη δυνατότητα ή την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης.

Ο φιλόδοξος αλεξιπτωτιστής Στέφανος Κασσελάκης, που θα κατατρόπωνε τον Μητσοτάκη, βολοδέρνει κάτω από το κατώφλι εισόδου στη Βουλή. Ως λύση πρότεινε τη μετονομασία του «Κινήματος Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο». Η νέα ονομασία έγινε αποδεκτή από το συνέδριο και αναμένεται να επικυρωθεί από τα…πολυάριθμα μέλη του κόμματος με δημοψήφισμα.

Κατά τον Στέφανο «ήρθε η ώρα για ένα άλμα που θα μετατρέψει την πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το Γκάζι σε μια νέα δημοκρατική παράταξη, αντάξια των ευρωπαϊκών προτύπων, η οποία δεν θα αποτελεί κίνημα διαμαρτυρίας αλλά μια νέα δύναμη εξουσίας».

Υποτίθεται το νέο όνομα θα σηματοδοτήσει την

Περί εγκληματιών

Είναι τουλάχιστον άχαρο να υπονοούν κάποιοι ότι οι λιμενικοί ξεκίνησαν την βραδινή περιπολία τους με πρόθεση ή έστω ενδόμυχη διάθεση να πνίξουν μετανάστες. Οι λιμενικοί δεν είναι Χρυσαυγίτες που έβγαιναν για πογκρόμ στα σοκάκια της Αθήνας, με τις φαλτσέτες στην κωλότσεπη. Προσωπικά γνωρίζω κάμποσα παιδιά που υπηρετούν στο λιμενικό, αγόρια και κοπέλες, και θεωρώ αδιανόητο να βιαιοπραγήσουν απέναντι σε ανήμπορο άνθρωπο, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι έχουν λάβει τέτοιες διαταγές από την πολιτική τους ηγεσία.

Διότι είδα μια αλλόκοτη αντίφαση σε πολλές από τις ανακοινώσεις κομμάτων και προσώπων της αντιπολίτευσης, κυρίως της αριστερίζουσας. Ενώ ρίχνουν στους υπουργούς βαρύτατες ευθύνες αυτουργίας για το συμβάν, ξεκαθαρίζουν παράλληλα ότι δεν μιλούν για τους λιμενικούς «που κάνουν ευσυνειδήτως το καθήκον τους». Συγγνώμη, αλλά όταν έχουμε νεκρούς και τραυματίες, ο διαχωρισμός αυτός δεν στέκει. Δεν γίνεται να υπονοείται ότι είναι περίπου εγκληματίας ο υπουργός που δίνει την διαταγή δολοφονίας, αλλά άμωμοι επαγγελματίες εκείνοι που κάνουν πράξη την υπουργική εντολή.

Αν υπάρχει συνειδητή εγκληματική ενέργεια, τότε και οι λιμενικοί που βρίσκονταν στο σκάφος είναι εξίσου φονιάδες μ’ αυτούς που τους διέταξαν. Αν οι μετανάστες δολοφονήθηκαν στον

Με τον Λαβρόφ ή με την Ελλάδα;

Ρητορικό το ερώτημα καθώς οι φίλοι του «ξανθού γένους» δεν θα έχουν κανένα ενδοιασμό. Όλως τυχαίως η συντριπτική πλειοψηφία τους ανήκει στην αυτοαποκαλούμενη «πατριωτική» Δεξιά, η οποία επίσης έχει και τουρκοφαγικά αισθήματα.* Φυσικά, ουδείς εξ αυτών διερωτάται γιατί ο Λαβρόφ και η Ζαχάροβα δεν επιτίθενται στην Τουρκία που προμηθεύει την Ουκρανία με δρόνους και γιατί επέλεξε να κάνει αυτή την επίθεση στην Ελλάδα. 

Δε χρειάζεται να αντικρούσουμε τα όσα υποκριτικά είπε για τον ελληνισμό της Ουκρανίας, τον οποίον ο ρωσικός στρατός ισοπέδωσε στη Μαριούπολη. Ούτε την επίκληση των καλών σχέσεων Ελλάδας - Ρωσίας κατά το παρελθόν. Η Ρωσία ανέκαθεν στα μεγάλα ζητήματα βρέθηκε απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Μόνον οι ανιστόρητοι δεν το γνωρίζουν οι οποίοι σβήνουν τον πόνο τους, τώρα τελευταία, στις αίθουσες των κινηματογράφων. 

Η χθεσινή επίθεση, διόλου τυχαία, γίνεται μια εβδομάδα πριν από τη συνάντηση, ανωτάτου επιπέδου, στην Άγκυρα μεταξύ Μητσοτάκη - Ερντογάν. Θέλει να στείλει ένα δημόσιο μήνυμα πως η Ρωσία βάζει στο στόχαστρό της τον πρωθυπουργό προσωπικά, επιδιώκοντας να αποδυναμώσει τη θέση του. Θα φανεί αν αυτό το μήνυμα έχει και παραλήπτες στο εσωτερικό της πατρίδας μας, χωρίς να θέλω να

Πατριώτες

Ο τοπικός μητροπολίτης τον αποκάλεσε εκπρόσωπο ενός «έντιμου πατριωτισμού». Ο ίδιος αποφάνθηκε πως «ο πατριωτισμός ενώνει και δεν διαιρεί».

Πριν αποκαλέσει τον τοπικό βουλευτή και πρώην πρωθυπουργό «γνήσιο πατριώτη» και «ασυμβίβαστο αγωνιστή» για τα εθνικά δίκαια (ομιλίες μητροπολίτη Χρυσόστομου και Κ. Καραμανλή, Καλαμάτα, 2/2).

Ομολογώ ότι τόσους πατριώτες μαζεμένους στην Καλαμάτα είχαμε να δούμε από τότε που οι Μαυρομιχαλαίοι κατέβασαν τους Μανιάτες λίγο πριν από την Επανάσταση.

Επειδή όμως θέλω να πιστεύω ότι εκτός από πατριώτης είμαι και καλός άνθρωπος θα δώσω ένα δίκιο στον νέο δημότη Καλαμάτας Κώστα Καραμανλή.

Όταν λέει «ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε κυριολεκτικά ή μεταφορικά» δεν κάνει απλώς ρεβεράντζα στον Σαμαρά. Διατυπώνει ένα παράπονο που δεν τον ακούν παρά την εμπειρία του.

Να πω ότι έχει άδικο; Δεν έχει. Όλους πρέπει να τους ακούμε διότι αυτό επιτάσσει η δημοκρατία – όπου πάντως ειδική κατηγορία «έμπειρος» δεν προβλέπεται.

Καμία αντίρρηση όμως να τους ακούμε.

Αρκεί κι ο έμπειρος με την εμπειρία του να αντιλαμβάνεται ότι

ΚΚΕ: Ποιοι κρύβονται πίσω από το 0,5%;

Είναι γνωστόν ότι ο κ. Δημήτρης Κουτσούμπας επανεκλέχτηκε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ με το θριαμβευτικό 99,5%. Όμως, εμάς τους φίλους του Κόμματος, μας προβληματίζει αυτό το 0,5% το οποίο διαφώνησε με την κεντρική γραμμή. Είναι δυνατόν να υπάρχουν ταξικοί εχθροί στο συνέδριο του ΚΚΕ; Αυτό το 0,5% πώς διέλαθε της προσοχής των οργάνων επαγρύπνησης; Μήπως έχουν χαλαρώσει τα μέτρα και η CIA και η Ιντέλιτζενς Σέρβις έχουν βάλει τους ανθρώπους τους μέσα στο Τιμημένο ΚΚΕ;

Αμείλικτα ερωτήματα που θέτουμε όλοι εμείς που θαυμάζαμε ανέκαθεν την ομοψυχία και το σταθερό, αταλάντευτο επαναστατικό – ταξικό φρόνημα του Κόμματος. Η ύπαρξη αυτού του 0,5% αποτελεί ένα ανησυχητικό φαινόμενο και δείγμα ενός μπουρζουάδικου πλουραλισμού που δε συνάδει με τις αρχές του λενινισμού – σταλινισμού. Ελπίζουμε να βρεθούν οι πράκτορες του εχθρού και με συνοπτικές διαδικασίες να διαγραφούν, σαν μια ελάχιστη ποινή. Σε άλλες πιο «γόνιμες» εποχές δεν θα αμφιβάλλαμε για την τύχη τους. 

Στα λίγο πιο σοβαρά τώρα. 

Το ΚΚΕ με το 22ο Συνέδριό του απέδειξε πως εξακολουθεί να υποστηρίζει τον αυτοεγκλεισμό του σε μια ιδεολογική και πολιτική υγειονομική ζώνη για να μην μολυνθεί από τα μικρόβια του ρεβιζιονισμού και της ταξικής συνεργασίας. Ζει σε ένα προστατευμένο οικοσύστημα, σε έναν υδροβιότοπο, κάτι σαν την

Γιατί αυτά που συμβαίνουν είναι πρωτοφανή

Το πρώτο μάθημα σε όλες τις σχολές δημοσιογραφίας είναι πώς ξεχωρίζει κανείς μια είδηση που έχει ενδιαφέρον από μία που δεν έχει. Αν ένας σκύλος δαγκώσει έναν άνθρωπο, το ενδιαφέρον είναι μικρό. Αν όμως ο τίτλος λέει πως ένας άνθρωπος δάγκωσε σκύλο, τότε πρόκειται για είδηση – γιατί το απρόσμενο τραβά την προσοχή.

Από αυτή τη σκοπιά, το γεγονός ότι έγκριτα μέσα ενημέρωσης της Γερμανίας συμβουλεύουν την κυβέρνησή τους να μιμηθεί την Ελλάδα - μια χώρα που πριν από δέκα χρόνια πολλοί Γερμανοί θεωρούσαν «λαθρεπιβάτη» της Ευρωζώνης και περίπου απατεώνα ζητιάνο - είναι είδηση πρώτης γραμμής.

Πριν από λίγες ημέρες, το έγκριτο γερμανικό περιοδικό Focus συμβούλευε την υπουργό Εργασίας Μπέρμπελ Μπας ότι, αν θέλει να μεταρρυθμίσει το γερμανικό κράτος πρόνοιας, ένα καλό σημείο εκκίνησης θα ήταν να μελετήσει τα μέτρα της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.

«Αποδοτικότητα αντί για μη στοχευμένα μέτρα, ψηφιοποίηση αντί για γραφειοκρατία» είναι οι λέξεις - κλειδιά που συνοψίζουν, σύμφωνα με το περιοδικό, τα πλεονεκτήματα του ελληνικού κοινωνικού συστήματος. Σε διαδικτυακό άρθρο με σκωπτικό τίτλο «Κυρία Μπας, για τη μεταρρύθμιση του κοινωνικού κράτους πρέπει να αντιγράψετε τους “χρεοκοπημένους Έλληνες”», το Focus Online σημειώνει ότι η σημερινή αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και η αύξηση των κοινωνικών επιδομάτων οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη συνεπή διαδικασία ψηφιοποίησης, η οποία έβαλε τέλος στο γραφειοκρατικό τέρας που βασάνιζε τους πολίτες μέχρι και τη δεκαετία του 2010.

Στην Ελλάδα, η διαδικασία υποβολής αιτήσεων έχει

Η Ζωή στο Αστυνομικό Τμήμα, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα

 

Την Τετάρτη, στις 12 παρά 10 τη νύχτα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πέρασε το κατώφλι του Αστυνομικού Τμήματος Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση κατά του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. Προφανώς, ο έκπληκτος αστυφύλακας που έκανε βάρδια μέσα στη μαύρη νύχτα, θα νόμισε ότι κάτι πολύ έκτακτο και δραματικό είχε συμβεί λίγο νωρίτερα, για να δει μπροστά στο γραφείο του μια πολιτική αρχηγό να μπουκάρει με τη μήνυση ανά χείρας. Κάποιο βίαιο επεισόδιο ανάμεσα στους δύο, κάποια βαριά λεκτική αντιπαράθεση τους ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων. Απ’ αυτά που στέλνουν τα εκνευρισμένα ή δαρμένα θύματα στα Αστυνομικά Τμήματα μεταμεσονυκτίως, για να υποβάλουν μηνύσεις και να στείλουν στο αυτόφωρο τους αδικητές, τους υβριστές ή τους κακοποιητές τους.

Αμ δε. Πού να φανταζόταν ο αστυνομικούλης, ότι επρόκειτο για μήνυση που αφορούσε μια ομιλία του υπουργού από το βήμα της Βουλής ακριβώς προ 3 μηνών παρακαλώ (!). Στην ομιλία εκείνη, στις 29 Οκτωβρίου του 2025, ο Γεωργιάδης αναφερόμενος στην πολιτική εκμετάλλευση των Τεμπών, είχε χαρακτηρίσει την Κωνσταντοπούλου «απαίσια γυναίκα». Προφανώς αυτό, κατά την γνώμη της αρχηγού της Πλεύσης Ελευθερίας σήκωνε μήνυση και μάλιστα μια μάλλον ανορθόδοξη ώρα. Θα πείτε, «απαγορεύονται οι μηνύσεις 10 λεπτά πριν τα μεσάνυκτα»; Καθόλου. Τα Αστυνομικά Τμήματα είναι ανοικτά όλο τον χρόνο και δέχονται καταγγελίες όλο το εικοσιτετράωρο.

Απλώς αναρωτιέμαι. Τι εξωθεί έναν άνθρωπο να

Το αίνιγμα του ΠαΣοΚ

 

Η εικόνα είναι απλή. Το ΠΑΣΟΚ είναι δύο κόμματα, ίσως και περισσότερα, σε κοινή συσκευασία. Με μια ηγεσία που πασχίζει εύκολα ή δύσκολα να κρατάει όλα τα κομμάτια μαζί.

Εως εδώ, κατανοητό. Το βλέπουμε και το ζούμε.

Μόνο που ταυτοχρόνως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι το μοναδικό κόμμα της δημοκρατικής Ευρώπης που ασχολείται με το τι θα κάνει μετά τις επόμενες εκλογές που είναι σε έναν χρόνο και βάλε από σήμερα.

Υποθέτω πως μόλις το λύσει θα ασχοληθεί με το τι θα κάνει μετά και τις μεθεπόμενες.

Ετσι, μπορεί να μην ξέρουμε πότε θα γίνουν ακριβώς οι εκλογές, ποιοι θα κατέβουν και με ποιους, τι θα πάρουν και πώς θα μοιραστούν οι έδρες, πώς θα είναι η χώρα και ο κόσμος στα μέσα του 2027 (!) αλλά το ΠΑΣΟΚ ξεκαθαρίζει ότι κάνει «μονομέτωπο αγώνα» επειδή «ο κόσμος δεν αντέχει άλλο ΝΔ» (εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ, 25/1) και είναι ανοιχτό «σε όσους πιστεύουν ότι η ΝΔ πρέπει να γίνει παρελθόν» (Ν. Ανδρουλάκης, Open, 26/1).

Εν τω μεταξύ, τελευταία δημοσκόπηση έδινε 32,3% στη ΝΔ που δεν αντέχει ο κόσμος και 15,2% στο δεύτερο ΠΑΣΟΚ, δεκαεπτά μονάδες διαφορά στην εκτίμηση ψήφου (Interview, 27/1), ενώ άλλη δημοσκόπηση έδινε το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση με 12,7% και 16,5% μονάδες πίσω από τη ΝΔ (MRB, 29/1).

Δεν ξέρω πόσοι «δεν αντέχουν άλλο ΝΔ», ούτε τι θα

Πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων από την αριστερά

Κάποιες «συλλογικότητες» απαίτησαν και πέτυχαν να «εξαφανίσουν» τον Σάκη Μουμτζή από εκδήλωση στον Βόλο για το Ολοκαύτωμα. Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, τον διέγραψε με μια υπογραφή. Ο λόγος; Επειδή ο Σάκης Μουμτζής δεν αναγνωρίζει τον ρόλο του ΕΑΜ. Καταλάβατε; Για να μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια εκδήλωση, θα πρέπει να έχουμε τη σύμφωνη γνώμη των πολιτικών επιτρόπων της αριστεράς. Χρειαζόμαστε… πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. ΕΑΜ – ΕΛΑΣ- Αντίσταση. Να το εμπεδώσουμε!

Το ίδιο θα λέγαμε αν κάποιος δημόσιος φορέας, η Περιφέρεια είναι κράτος, απέκλειε έναν αριστερό ομιλητή από μία εκδήλωση.  Αυτά είναι στοιχειώδη πράγματα, αλλά φαίνεται ότι δεν αγγίζουν τους συμπολίτες μας που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί».

Είναι απορίας άξιο γιατί τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας δεν λειτούργησαν. Δεν κινήθηκαν καν. Δεν ρώτησαν. Η υπόθεση του Βόλου είναι μια καθαρή επίδειξη αντισημιτισμού. Το καλύπτει, άραγε, ο αντιρατσιστικός νόμος; Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη ένιωσε την ανάγκη να κινηθεί και να διερευνήσει τι έχει συμβεί; Πιθανότατα και να το έχει κάνει, δεν θέλω να την αδικήσω. Αισθάνομαι, όμως, την ανάγκη να εκφράσω τον φόβο μου για τα αλλεπάλληλα κρούσματα αντισημιτισμού και για το γεγονός ότι αυτά έχουν περάσει ατιμώρητα. Θα θυμάστε το περιστατικό που «συλλογικότητες» έσπασαν μαγαζί στην Αθήνα γιατί…

Η Μαρία Καρυστιανού και η σύμβουλος της αιματηρής επανάστασης

Η τιμωρός με την ρομφαία έχει αρχίσει να χάνει την λαμπερή θωριά της. Αποθαρρύνθηκαν και οι συμπαραστάτες της. Οι πολιτικοί κομισάριοι που πίστεψαν ότι θα την χρησιμοποιήσουν ως αγκιτάτορα και ψηφοθηρικό μαγνήτη, προκειμένου να έλξει το κοινό των αγανακτισμένων, που από τον καρό των πλατειών έχε γίνει στυλ πολιτικής έκφρασης.

Ο παρωχημένος κόσμος με έφεση στην θρησκοληψία, τον μυστικισμό και τη μεταφυσική, που είχε αναδυθεί από τις αποκαλύψεις του Νίκου Καραχάλιου (με τη γερόντισσα από την Συρία που μιλούσε τη γλώσσα του Ιησού, την αραμαϊκή, και την αστρολόγο με τα πτυχία από το Χάρβαρντ, ένα πανεπιστήμιο κατ’ εξοχήν ορθολογικών επιστημών), έχει συνέχεια.

Η κουρτίνα σηκώνεται και αναδεικνύονται νέες αναχρονιστικές περσόνες. Η σύμβουλος της νέας αρχηγού επί οικονομικών θεμάτων Μαρία Νεγρεπόντη- Δελιβάνη, πρώην πρύτανης του πανεπιστημίου Μακεδονίας και θιασώτης της επιστροφής στη δραχμή, ευχήθηκε να γίνει στη χώρα μια αιματηρή επανάσταση: «Η λύση για την Ελλάδα είναι η επανάσταση, η οποία θα είναι αιματηρή οπωσδήποτε».

Επιστράτευσε την ιστορική πείρα ως δικαιολογία, λέγοντας «οποιαδήποτε επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι και