Εάν χαθεί το ατομικό ενδιαφέρον για τον τόπο μας θα χαθεί και το συλλογικό!

Αγαπητέ διαχειριστά σε χαιρετώ! Δυο σκέψεις επίτρεψε μου μόνο για το μεγαλοχωριό μας που επισκέφτηκα πρόσφατα. Αν και έρχομαι σχετικά συχνά δεν έχω πάντα καθημερινή εικόνα για την Πελασγία. Έχουν πει κατά καιρούς ότι εμείς που δεν μένουμε εκεί δεν έχουμε το «δικαίωμα» να μιλάμε για το χωριό διότι τραγουδάμε έξω από το χορό. Ωστόσο, έχω διαφορετική γνώμη διότι αυτός ο τόπος μας μεγάλωσε και τον πονάμε όσο το σπίτι μας. Αυτό από μόνο του μας δίνει το δικαίωμα να μιλάμε και μεις οι ξένοι που γεννηθήκαμε εκεί. Ειδάλλως το λόγο θα πάρουν, όπως ήδη το έχει κάνει κάποιος αλαφροΐσκιωτος, άσχετοι που αποκαλούν τους εαυτούς τους «επίσημα αγαπημένους» του χωριού και έχουν αυτοχρισθεί Μέγιστοι Κριτές. Τέλος πάντων, αυτούς αργά ή γρήγορα θα τους ξεράσει η ίδια η τοπική κοινωνία αν ξυπνήσει μέσα της η επιδίωξη του πραγματικού συλλογικού συμφέροντος.   Αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο μέσα στο χωριό. Από την πάλαι ποτέ βρύση Ραγάζου μέχρι το καφέ Κάστρο και από τα πολύ ψηλά μέχρι το Πηγαδάκι. Είναι αλήθεια ότι το χωριό μας ακόμα και μέσα στην τόση ανοιξιάτικη ομορφιά του το ένοιωσα άτονο, χωρίς ζωή, μόνο και εγκαταλελειμμένο από του ίδιους τους κατοίκους. Ένα συναίσθημα που δεν είχα ποτέ μέσα μου.    Η απουσία διοικητικών πλέον παραγόντων στο χωριό, πλην της εκπροσώπου Γκλέτσου και του ας πούμε αντιδημάρχου διαφόρων υποθέσεων, βάζει την ταφόπλακα στις ανάγκες των πολιτών για μία πολιτισμική – οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Τράπεζες κλείνουν, το ταχυδρομείο κι αυτό θα έρθει η σειρά του, οι υπηρεσίες έφυγαν και οι αδύναμες ενέργειες των δύο παραγόντων ενός προβληματικού απρόσωπου δήμου που η εκλογή της ηγεσίας του βασίστηκε στην ζεϊμπεκιά, στα μνημόσυνα και στα κλαρίνα, δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στην εγκατάλειψη ενός χωριού που η υπ-αναπτυξή του σίγουρα κατρακύλησε πριν το 1985. (Όλα τα πήραν… οι εικόνες των εκκλησιών μένουν…. κι αυτές θα τις πάρουν σιγά σιγά. Ακόμα και τις καμπάνες….). Χθες βράδυ η απουσία γενικής αστυνόμευσης στην προβληματική πλέον και στοχευμένη περιοχή, δημιούργησε επιπλέον προβλήματα. Ο άξιος αστυνομικός γνωστός στους Πελασγιώτες έκανε το καθήκον του αλλά μόνος τους, εκτός του ότι κινδυνεύει, δεν επαρκεί.     Επιπλέον, λογής λογής συνάνθρωποί μας εξαθλιωμένοι οικονομικοί μετάναστες με χαρτιά και χωρίς χαρτιά, κοσμογυρισμένοι Rom διαφορετικών εθνικοτήτων και προέλευσης μετά τα τέκνα αυτών διασκορπισμένα σε κάθε γειτονιά, παλιοί Αλβανοί και Βούλγαροι τακτοποιημένοι και οικονομικά πλέον ευκατάστατοι με ιδιόκτητες οικίες, έχουν συμπληρώσει μία εικόνα μιας νέας Πελασγίας αφημένη στην τύχη του αγνώστου. Σε μία κοινωνία, που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι ρατσιστική- ξενοφοβική, υπάρχουν όμως και τα νομικά όρια που κανείς μάλλον από αυτούς που κρατούν την τύχη του χωριού στα χέρια τους δεν έχει αξιοποιήσει έτσι ώστε να ελέγξει το ποσοστό των λαθρομεταναστών και να περιορίσει κάπως τις πληγές των κλοπών και των άνομων ενεργειών. Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι αν οι άνεργοι νέοι μας σηκωνόντουσαν από τις φραπεδοκαρέκλες τους και καταδέχονταν να κάνουν και καμιά ευκαιριακή δουλειά στα περιβόλια των γονιών τους, μέχρι να βρουν κάτι καλύτερο όπως λένε, και το εισόδημά τους θα ήταν καλύτερο αφού τα μεροκάματα πάνε αλλού, αλλά και θα ελέγχονταν ο παράνομος και δυσχερής αριθμός των παράνομα εγκατεστημένων οικονομικών μεταναστών. Δεν θέλω όμως να επεκταθώ άλλο σε αυτό διότι εύκολα γίνεσαι ρατσιστής για κάποιους και ας μην είσαι κατά διάνοια!    Ακόμα μέσα στις γειτονιές, κυρίως στα όρια και στον «πάτο» του χωριού, υπάρχουν μυρωδιές από ζώα που από οικόσιτα έγιναν κατοικίδια εν έτει 2011! Αμετανόητοι παλιοί καλλιεργητές κρέατος δεν έχουν κατανοήσει ότι ενοχλεί πια στον 21ο αιώνα τους συντοπίτες μας να υπάρχουν αυτοσχέδια μαντριά μέσα στο χωριό! Το ότι είναι θέμα υγείας το σκέφτεται κανένας; Από την άλλη, κλαμπάκια, μοντέρνες καφετέριες και χώροι συνεστιάσεων αλλά και μικρογκαλά και τηλεοπτικές εκδρομές από τους πρόσφατα εκλεγμένους ιθύνοντες, προσπαθούν να εξαφανίσουν τη δήθεν επαρχιωτίλα και να την μετασχηματίσουν σε αστική επαρχιωτίλα που συνδυάζει χωριό - πόλη αλλά και φτώχεια σε έργα, ιδέες και συναίσθημα. Θα μου πείτε χωριό είναι και τι περιμένεις να δεις; Ωστόσο θεωρώ ότι άλλο είναι παραδοσιακός οικισμός και άλλο υποπολιτισμός παραδοσιακού τύπου.    Εκτός από το… Κεντρικόν, τα τελευταία χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα στο χωριό. Μια στασιμότητα διακρίνει ηγεσία, ανθρώπους και έργα. Όλοι περιμένουν την κεντρική πολιτική σκηνή να δράσει. Αλλά πάντα από τους άλλους; Η Πελασγία έχει τόσα τοπικά προιόντα και δεν έχει ούτε ένα συνεταιριστικό πάγκο να μπορεί να πάρει κάποιος κάτι. Αυτά είναι λόγια των περαστικών και όχι δικά μου. Εμ… αφού όποτε πάνε να φτιάξουν συνεταιρισμό σκοτώνονται για τα κόμματα και τις ατασθαλίες.     Η Πελασγία με το βαρύ όνομα δεν υπάρχει πια όπως τη ξέραμε! Δεν υπάρχουν παιδιά να παίξουν, να γελάσουν, να κάνουν κάτι για τον τόπο τους. Ανακάλυψαν τον εύκολο δρόμο του internet και των χρημάτων και έγιναν κι αυτά μίζερα και αμίλητα. Χωρίς σκοπό και μέλλον! Εμείς φταίμε γι’ αυτό! Τοπική κοινωνία, ηγεσία, εκπαίδευση με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Ίχνος πολιτισμού. Δεν τους προσφέρουμε τίποτα για να ζήσουν με αξιοπρέπεια και θαυμασμό για το μικρό χωριουδάκι τους! Δεν υπάρχουν μεγάλοι με όραμα και δυναμισμό. Τσακώνονται ακόμα με κωμικοτραγικό τρόπο αν στον Λαζόπουλο πήγαν με τον Γκλέτσο ή όχι. Χαζοκομματικές μικροαντιπαραθέσεις που ακόμα και σήμερα διχάζουν μια μικρή τοπική κοινωνία αντιγράφοντας την κεντρική εξουσία. Αλλά τι να περιμένεις όταν εκπρόσωποι της τελευταίας πίνουν χρόνια τώρα με τον αραχτό μισθό του δημοσίου τον απαραίτητο καφέ της κεντρικής πλατείας κριτικάροντας τους άλλους που ανήκουν αλλού. Αποκαθηλώθηκαν όλα με τον οικονομικό και τοπικό μαρασμό που και οι ίδιοι συνηγόρησαν.   Το καλοκαίρι έρχεται και τίποτα πια δεν θυμίζει την Πελασγία της ξενοιασιάς. Μόνο για καμιά δεκαριά μέρες! Ακόμα και ο δρόμος προς την θάλασσα θα γίνεται το 2011 με σπασμένα αμορτισέρ, με σκουπίδια και με ίχνος φωτισμού όπως πέρυσι. Οι «σηκωμένες μπάρες» δεν λύνουν μόνες τους το πρόβλημα.   Ας τολμήσουμε όλοι να κάνουμε κάτι! Η οικονομική κρίση διώχνει τον κόσμο από τα αστικά κέντρα. Πολλοί πια σκέφτονται την μετεγκατάστασή τους στην Πελασγία. Ένας τόπος ευλογημένος, χωρίς ίχνος σοβαρής αγροτουριστικής αλλά και συνεταιριστικής εκμετάλλευσης, (μάλλον δεν γνωρίζουν οι κάτοικοι τι γίνεται σε άλλα χωριά του νομού Φθιώτιδας και Φωκίδας κλπ) με δύο σοβαρές και βιώσιμες επιχειρήσεις, κοντά στη Λαμία και στον Βόλο, με αναξιοποίητη θάλασσα, με ανθρώπους με κουλτούρα και πολιτισμό, με νέους επιστήμονες που διάλεξαν να περάσουν εκεί τη ζωή τους προσφέροντας τις γνώσεις τους. Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι στα πλαίσια της νέας κοινωνικής οικονομίας και ας είναι ο δρόμος δύσκολος. Ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθεια είναι οι μόνοι μας εχθροί που έχουμε μπροστά μας αλλά και ο κακός μας εαυτός! Η ηγεσία της δημοτικής αρχής είναι ήδη προβληματική αφού ο Καλλικράτης είναι από μόνος του προβληματικός. Οι τοπικές κοινωνίες χρειάζονται συνεργασίες και όχι κομματικούς ή λαϊκά αμόρφωτους καθοδηγητές. Μας μαραζώνουν οι άλλοι ας μην μαραζώνουμε και μεις. Δεν μας ενδιαφέρει η Στυλίδα και ο Γκλέτσος. Αυτοί μπήκαν τώρα στη ζωή μας και δεν πρόκειται να ενδιαφερθούν όσο εμείς για το τόπο μας.   Μην βιαστείτε να με λιθοβολήσετε! Λίγες σκέψεις μόνο έκανα. Σίγουρα υπάρχουν ακόμα περισσότερες για το χωριό! Απλά θέλησα να θίξω δυο τρία που κάνουν εντύπωση και όχι μόνο σε μένα.  Ας προσέξουμε το εξής: Εάν χαθεί το ατομικό ενδιαφέρον για τον τόπο μας θα χαθεί και το συλλογικό!  Ένας συμπατριώτης σας