Τέσσερις κάλπες – και μια κηδεία!..

 Πώς η «λίστα Λαγκάρντ» απεδείχθη «δυσανάγνωστη» για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω πόσους θαυμαστές της Μάργκαρετ Θάτσερ διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ. Υποθέτω ελάχιστους. Ως εκ τούτου, μάλλον αποκλείεται να θυμάται ότι η «Σιδηρά Κυρία» συνήθιζε να δίνει μια απλή συμβουλή:

«Ποτέ μην μπαίνεις σε ένα δωμάτιο από το οποίο δεν ξέρεις πώς θα βγεις!».

Ηδη από τον Δεκέμβριο του 2008 ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια έφεση να ανοίγει μέτωπα και να αναδεικνύει συγκρούσεις που τελικά καταλήγουν εις βάρος του.  

Η υπεράσπιση των καταλήψεων, η αποδοχή της ανομίας ως θεμιτής κοινωνικής συμπεριφοράς, οι συμψηφισμοί μεταξύ τρομοκρατικής βίας και «βίας του μνημονίου», οι εκλεκτικές σχέσεις με ένα ακροαριστερό περιθώριο, οι επιθέσεις σε μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους και η εμπλοκή σε αντιδικίες επιχειρηματικών συμφερόντων είναι μια σειρά από δωμάτια στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε χαρωπά χωρίς να ξέρει πώς θα βρει την πόρτα της εξόδου.

Η «λίστα Λαγκάρντ» αποδεικνύεται άλλο ένα τέτοιο δωμάτιο.

Η αμηχανία της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην κοινοβουλευτική διαδικασία της Πέμπτης ήταν τόσο εμφανής ώστε επέτρεψε στον Ευ. Βενιζέλο να κερδίσει σχεδόν άκοπα και την ψηφοφορία και τις εντυπώσεις, παρά τη δυσχερή θέση στην οποία είχε αρχικά περιέλθει.

Χαρακτηριστικό της αμηχανίας είναι ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ απεμπόλησαν σχεδόν αυτοβούλως την ουσία της υπόθεσης και έδωσαν μια μάχη διαδικασίας.

Πόσες κάλπες θα μπουν, πώς θα είναι τα ψηφοδέλτια, πώς θα ψηφίσουν οι βουλευτές, αν η ψήφος είναι μυστική ή φανερή κ.ο.κ.

Ετσι, όταν ο Βενιζέλος έλυσε από την αρχή της συνεδρίασης τη διαδικαστική αντιδικία προτείνοντας τέσσερις κάλπες, ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε ξαφνικά χωρίς πραγματικό ρεπερτόριο.

Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι ο Αλ. Τσίπρας έδειξε να αιφνιδιάζεται από την επίθεση του Βενιζέλου, σε σημείο που «λησμόνησε» να στηρίξει ή να καλύψει ή έστω να δικαιολογήσει τους συνεργάτες του Ν. Παππά και Π. Σκουρλέτη, στους οποίους ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ απέδωσε προσωπική συμμετοχή στην (κατ' αυτόν) σκευωρία που εξύφανε ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του.

Ουσιαστικά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν απάντησε στις (βάσιμες ή αβάσιμες) αιτιάσεις του Βενιζέλου.    

Είναι προφανές όμως ότι αν επιβεβαιωθεί στην Προανακριτική η εμπλοκή του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ στον «χειρισμό» της λίστας, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κινδυνεύει να μετατραπεί από κατήγορο σε κατηγορούμενο.

Ηδη η επιλογή να στηριχθεί στη μαρτυρία Διώτη ανετράπη από τις εξελίξεις και η προσπάθεια αποστασιοποίησης από τον πρώην ειδικό γραμματέα του ΣΔΟΕ ήταν πλέον εμφανής και στη Βουλή.   

Τέσσερις κάλπες, λοιπόν, και μια κηδεία.

Σε σημείο που αναρωτιέται κανείς: γιατί άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε τόσο πολύ την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» όταν δεν ήθελε ή δεν μπορούσε ή δεν ήξερε πώς να τη φέρει εις πέρας;

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που επέλεξαν να αποστασιοποιηθούν από τις εχθροπραξίες αποδίδουν ευθύνες σε όσους πρωταγωνίστησαν σε αυτή την επιλογή, από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Δ. Παπαδημούλη ως τον Π. Σκουρλέτη. Μιλούν για «προσωπικά κίνητρα».

Η εξήγηση δεν είναι τόσο απλή.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στην ομιλία του έδειξε να θεωρεί ο ίδιος ότι η «λίστα Λαγκάρντ» αποτελεί περίπου την επιτομή της «κλεπτοκρατίας», της «διαπλεκόμενης ολιγαρχίας», της «τραπεζοκρατίας», της «μιντιαρχίας» κ.λπ. - οι εκφράσεις είναι δικές του…

«Κρύβει μέσα της σκάνδαλα προηγουμένων ετών» συμπέρανε - παρ' όλο που τίποτε τέτοιο δεν κατέστη δυνατόν να αποδειχθεί.

Ασφαλώς, η λειτουργία της προανακριτικής επιτροπής προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να ρεφάρει τις εντυπώσεις.

Αλλά είναι προφανές ότι τα ξημερώματα της Παρασκευής και σε μια υπόθεση που απειλούσε να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση η κυβερνητική πλειοψηφία κατάφερε να βγει όχι μόνο σώα αλλά και ενισχυμένη.  

Ως εκ τούτου, η έκβαση της υπόθεσης μοιάζει να δικαιώνει τελικά όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν εξαρχής ότι το κόμμα τους έχει μπροστά του μια ανοιχτή λεωφόρο κριτικής στην κυβέρνηση, που είναι η οικονομική πολιτική και η κοινωνική κατάσταση.

Και άρα δεν έχει κανένα λόγο να επενδύει πολιτικά σε σκοτεινές ή αμφιλεγόμενες υποθέσεις.       
Γ.Πρετεντέρης-ΤΟ ΒΗΜΑ