Η δεύτερη ευκαιρία

Νωρίς το απόγευμα τώρα που γράφω και οι προοπτικές δεν είναι ρόδινες. Οι πληροφορίες φέρουν ως απίθανο το ενδεχόμενο να τα βρούμε έως το βράδυ με τους εταίρους. Ο σκόπελος των «κόκκινων» δανείων και των πλειστηριασμών δεν παρακάμπτεται. Και πέρα από την προοπτική της υποχώρησης, το μόνο που μας μένει είναι η «πολιτική λύση». Μόνο που αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, σε διαφορετικές εκδοχές και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, αλλά ποτέ δεν είχε happy end.
Τώρα στην κυβέρνηση ελπίζουν ότι μπορεί να έχει. Και δεν είναι αβάσιμη η ελπίδα τους. Τουλάχιστον δεν είναι αβάσιμο το επιχείρημα που προβάλλουν. Το Προσφυγικό είναι καλό χαρτί. Κι όταν σε
δεσμεύουν να προσφέρεις στέγη σε δεκάδες χιλιάδες απελπισμένους που βλέπουν την Ευρώπη σαν τη μοναδική ελπίδα τους για επιβίωση, δικαιούσαι ν’ αντιτείνεις πως δεν είναι δυνατό την ίδια ώρα ν’ αποδεχθείς διαδικασίες οι οποίες θα έχουν ως αποτέλεσμα να χάσουν τα σπίτια τους χιλιάδες Ελληνες που βρέθηκαν λόγω της κρίσης σε αντικειμενική αδυναμία να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια.
Αν και κατά πόσο θ’ αποδώσει το επιχείρημα, η Μέρκελ και ο Ολάντ το ξέρουν. Αλλά ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν αποδεχθούν οι εταίροι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να δοθεί πολιτική λύση στη διαφωνία μας με το κουαρτέτο, καλό θα είναι να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα και να νομίσουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε σίριαλ.
Δεν είναι αδικαιολόγητη μια τέτοια ανησυχία. Με την ελπίδα της πολιτικής λύσης, που ενίοτε προβαλλόταν και ως βεβαιότητα, σπαταλήσαμε, αν θυμάστε, το πεντάμηνο της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα. Τότε που τη μια μέρα μας παραμύθιαζαν από το πρωθυπουργικό γραφείο ότι «άρχισε να γράφεται η συμφωνία», την επομένη μας διαβεβαίωναν ότι «πάμε για πολιτική λύση, σίγουρα πράγματα» και την τρίτη έπεφτε ως σφαλιάρα η ομολογία ότι «δυστυχώς η αναμενόμενη σύγκλιση δεν επιτεύχθηκε».
Αυτά δεν τα αντέχει ξανά ο τόπος. Οποιοδήποτε νέο πισωγύρισμα θα ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Και τέτοια εξουσιοδότηση δεν την έχει ο Τσίπρας. Η δεύτερη ευκαιρία δεν του δόθηκε για να ολοκληρώσει το ολέθριο έργο της πρώτης, αλλά για ν’ αποδείξει ότι κάτι κατάλαβε και κάτι έμαθε.
Ερ. Μπαρτζινόπουλος-Έθνος