Οι στόχοι των αυξανόμενων προκλήσεων της Αγκυρας

Το ερώτημα «λέτε να στήσουν κάποιο επεισόδιο οι Τούρκοι;» τίθεται ολοένα και πιο συχνά. Δικαιολογημένα γιατί οι απειλές είναι συνεχείς και κλιμακώνονται. Κανείς, πάντως, δεν μπορεί να το απαντήσει με βεβαιότητα. Μπορεί όμως να απαντήσει πια πολύ καθαρά στο πού στοχεύει η Τουρκία.

Στόχος πρώτος, να αναγκάσει την Ελλάδα να είναι η πρώτη που θα τραβήξει τη σκανδάλη. Θα πιέζει τα πράγματα όσο γίνεται με συνεχείς υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά και βραχονησίδες ή με κάποια προχωρημένη έρευνα κοντά στην Κρήτη. Οι Τούρκοι υπολογίζουν ότι θα αυξάνεται εσωτερικά η πίεση εδώ στην Αθήνα για κάποιου είδους αντίδραση στις τουρκικές προκλήσεις. Ειδικά μάλιστα καθώς θα μπαίνουμε στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου. Εκτιμούν δε πως όποιος τραβήξει πρώτος τη σκανδάλη θα χάσει το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών, το περίφημο blame game.

Στόχος δεύτερος, να συρθεί η Ελλάδα σε έναν διάλογο άνευ όρων και εφ’ όλης της ύλης. Προσέξτε όμως. Η ύλη έχει

Α. Τσίπρας: Ζει το όνειρό του

Όποιος άκουγε την ομιλία του Α. Τσίπρα στο κλείσιμο της συνεδρίασης της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, θα σιγοτραγουδούσε αυτό το αριστούργημα του Άκη Πάνου. «Βρε άστον τρελό στην τρέλα του/άστον στ΄όνειρό του/ τον κόσμο αυτόν σιχάθηκε κι έφτιαξε ένα δικό του.»

Όταν ο πραγματικός κόσμος δείχνει πως το κόμμα σου είναι 8 μονάδες πίσω από τον αντίπαλο σου στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, είναι πολύ λογικό να φτιάξεις έναν άλλον κόσμο στον οποίον εσύ θα νικάς. Έναν κόσμο που θα σου επιτρέπει να λες «το δύσκολο δε θα είναι να κερδίσουμε τις εκλογές…». Τους φανταστικούς κόσμους μας τους φτιάχνουμε όπως θέλουμε και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανένα. Το πολύ-πολύ να μας πουν τρελούς. Αυτό λέει και ο Άκης Πάνου.

Χθες στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ο Α. Τσίπρας ήταν απολαυστικός. Και τι δεν είπε. Μέχρι και την

Τους στοίχειωσε το Brexit

Ο λαϊκισμός, τα επικοινωνιακά τρικ από «χαρισματικούς» στο είδος ηγέτες, τα χονδροειδή ψέματα που μεταμορφώνουν το άσπρο (ή έστω το γκρι) σε μαύρο είναι... αξίες ανεκτίμητες μέσα στην Ιστορία και έχουν και θα έχουν, δυστυχώς, πάντα χώρο και ευήκοα ώτα, μέγιστο ακροατήριο. Ειδικά όταν ευνοούν οι συνθήκες μιας εποχής, μιας περιόδου κρίσης όπως ήταν για την Ελλάδα η δεκαετία 2009-2019.

Τότε άνθησαν όλα τα λαϊκιστικά ψεύδη, τότε... σκίστηκαν τα μνημόνια από την Αριστερά, αλλά και γεννήθηκαν ακροδεξιές εκδοχές, από τους «light» Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου μέχρι την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.
Σήμερα, μέσα στη μεγαλύτερη κρίση ακρίβειας των τελευταίων 40 ετών, η light Ακροδεξιά της Λεπέν ετοιμάζεται να κυβερνήσει το πολύ σε μια τετραετία στη Γαλλία, ενώ η Μελόνι ήδη κυβερνά στην Ιταλία.
Η αφορμή για την εισαγωγή είναι, όπως αντιλαμβάνεστε, οι εξελίξεις στη Βρετανία που προκαλούν θλίψη, απορίες και ανασφάλεια σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη Δύση, και ειδικά για την Ευρώπη.
Πώς μία από τις παλαιότερες και πιο εμβληματικές δημοκρατίες του κόσμου και ένα κόμμα όπως οι

“Μαγικές εικόνες” και “μαθητευόμενοι μάγοι”…

Του Θανάση Κ. 

Η πραγματικότητα γύρω μας – εσωτερική και διεθνής – έχει μετατραπεί σε αληθινή “μαγική εικόνα”! 

Αλλά βλέπουμε, αλλιώς τα ερμηνεύουν τα συστημικά ΜΜΕ, αλλιώς τα καταλαβαίνει η κοινή γνώμη, σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα οδηγούνται οι κοινωνίες, κι άλλα προκύπτουν στο τέλος. 

Αποτέλεσμα: Ποτέ δεν είχαμε περισσότερη ενημέρωση και ποτέ δεν καταλαβαίναμε λιγότερα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας!

Όπως οι μαγικές εικόνες που βλέπαμε όταν ήμασταν παιδιά… 

Το φαινόμενο αυτό είναι καθοριστικό για την τύχη των δημοκρατικών κοινωνιών μας, γιατί ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται κάθε φορά κι αυτό που κρύβεται από πίσω και αποκαλύπτεται αργότερα, υπάρχει χώρος να παρέμβει η μαζική χειραγώγηση των κοινωνιών. Σε κλίμακα που δεν έχει προηγούμενο. 

Να δούμε μερικά παραδείγματα:

Μισούν την Ελληνική Αστυνομία

 

Όλη η Αριστερά, συνολικά, μισεί την ΕΛΑΣ. Προβάλλει, χωρίς κανέναν ενδοιασμό και χωρίς το τεκμήριο της αθωότητας οτιδήποτε κυκλοφορεί σε βάρος των αστυνομικών οργάνων, ασχέτως αν μετά από λίγο, πολλές φορές, καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί. Και όταν ενεπλάκησαν αστυνομικοί σε παράνομες ενέργειες, επιλήφθηκε άμεσα η υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων. Εννοείται πως για τις επιτυχημένες δραστηριότητες της ΕΛΑΣ δε γίνεται κουβέντα. Κανένας έπαινος, ακόμα και όταν σώζονται ανθρώπινες ζωές ή όταν εξιχνιάζονται δύσκολες υποθέσεις.

Αυτό το μίσος της Αριστεράς δεν μπορεί πλέον να δικαιολογείται με ιστορικούς όρους. Δεν είναι πειστικό το επιχείρημα πως αυτό το μίσος κληρονομείται από την προηγούμενη γενιά αριστερών στην επόμενη, έχοντας τις ρίζες του σε ανώμαλες εποχές. Δεν μπορεί να εξηγηθεί με αυτόν τον τρόπο η μανία με την οποία επιτίθενται στους άνδρες των ΜΑΤ με τα στειλιάρια τους. Το μίσος με το οποίο τους χτυπάνε. Είναι γνωστή η φωτογραφία καρατέκα-στελέχους του ΚΚΕ που χτύπησε πισώπλατα πεσμένο άνδρα της ΕΛΑΣ. Φυσικά, ο δράστης παρόλο που ταυτοποιήθηκε, δε διώχθηκε ποτέ.

Και μετά, με περισσό θράσος, ζητάνε και τα ρέστα.

Προφανώς, όλη αυτή η Αριστερά θέλει μια

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

Διαβάστε τα Κυριακάτικα φύλλα.

Αυτή κι αν θα είναι συγκυβέρνηση

Διαμορφώθηκε και επικοινωνείται ήδη στους Έλληνες πολίτες η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη διακυβέρνηση μετά τις προσεχείς εκλογές με απλή αναλογική.

Ζητάει, από τώρα, ο Σύριζα από τους ψηφοφόρους να υπερψηφιστεί η προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το ΚΙΝΑΛ και το ΜΕΡΑ 25, με ψήφο ανοχής του ΚΚΕ. Η πρόταση αυτή θα είναι το κεντρικό διακύβευμα των προσεχών εκλογών, οποτεδήποτε γίνουν.
Στο κυβερνητικό προσκήνιο λοιπόν ο κ. Βαρουφάκης, ως αρχηγός κόμματος πλέον.

Ο πολυδιαφημισμένος «καθηγητής των Οικονομικών», με το ένα νι (αστείος και δείγμα του χαρακτήρα του ο τρόπος αυτός αυτοπροβολής με διαχωρισμό από τους πολλούς Γιάννηδες), ακούστηκε προχθές στην Αλεξανδρούπολη να λέει ανερυθρίαστα μπροστά στις κάμερες πως «βάζουμε τους νέους και τις νέες που υπηρετούν στο λιμενικό μας να πνίγουν ανθρώπους για να
αποτρέψουμε τις μεταναστευτικές αυτές ροές». Να αποδέχεται δηλαδή δημόσια και να αναπαράγει, ο ανθέλληνας, την τουρκική προπαγάνδα για το ιδιαίτερα λεπτό και κρίσιμο αυτό εθνικό θέμα, κατηγορώντας τους Έλληνες λιμενικούς για φόνους μεταναστών εκ προμελέτης και το Ελληνικό κράτος, την πατρίδα του που φιλοδοξεί να κυβερνήσει, για ηθελημένη παραβίαση της

διεθνούς έννομης τάξης και ηθική αυτουργία σε φόνους ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Αρχηγός Ελληνικού κόμματος και βουλευτής που ουσιαστικά διαπράττει αδίκημα εσχάτης προδοσίας, αποδίδοντας, στο βωμό της αντιπολίτευσης, στην κυβέρνηση της χώρας του όσα της καταμαρτυρούν ψευδέστατα οι εχθροί της. Ως εάν ο Ερντογάν είναι εχθρός της Νέας Δημοκρατίας.

Ισότιμος κυβερνητικός εταίρος και πιθανά δεύτερος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ως αρχηγός συνεργαζόμενου κόμματος – πρώτος προφανώς θα είναι ο κ. Ανδρουλάκης - προτείνει ο Σύριζα να είναι μετεκλογικά ο Γιάνης αν και: 

Οι «φοιτητές» με τα στειλιάρια και η… προοδευτική διακυβέρνηση!

Δεν φταίνε αυτοί. Φταίει η κυβέρνηση, που με τους δισταγμούς, τις δεύτερες σκέψεις σκοπιμότητας αλλά και τις μικροκομματικές ισορροπίες, τους έχει επιτρέψει να ξεσαλώνουν, να παραλογίζονται εν ονόματι... της δικής τους «λογικής», να κάνουν έξαλλη τη συντριπτική πλειοψηφία της υπόλοιπης κοινωνίας... Που θέλει μια... κανονική κανονικότητα, και όχι αναίτια «αντάρτικα του πεζοδρομίου»!
Έβλεπες στην τηλεόραση τις άγριες εικόνες από τις συγκρούσεις «φοιτητών» (με στειλιάρια στα χέρια, κόκκινες σημαίες σε κοντάρια που μετατρέπονται σε όπλα…) και της αστυνομίας, στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πλακάτ με εκτός τόπου και χρόνου (αλλά και αντικειμένου της διαδήλωσης-πορείας), μίσος… σε διατεταγμένη υπηρεσία στα πρόσωπα των «φοιτητών». Και όλη η περιοχή πνιγμένη στα δακρυγόνα των αστυνομικών που χρησιμοποίησαν για να αναχαιτίσουν τους… «εξεγερμένους».
Και γιατί «εξεγέρθηκαν»; Το διατράνωνε το κεντρικό τους σύνθημα:

«Σκάνδαλο Τσίπρα;»

Ο Α. Τσίπρας με τοποθέτηση του κατονόμασε τον ίδιο τον πρωθυπουργό ως υπεύθυνο για την επισύνδεση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη. Μέχρις εδώ δεν υπάρχει κάτι το ακραίο, καθώς πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις την αντικειμενική ευθύνη τη φέρει ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Αυτονόητα πράγματα.

Όμως ο Α. Τσίπρας πήγε και ένα βήμα παρακάτω. Μίλησε για σκάνδαλο Μητσοτάκη, υπονοώντας σαφώς πως αυτός διέταξε ή ήταν πλήρως ενήμερος για την επίμαχη επισύνδεση.

Διαβάζοντας αυτή τη δήλωση το μυαλό μου πήγε αυτόματα στον πρώην διοικητή της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτη, ο οποίος εν ψυχρώ παραδέχθηκε πως επί των ημερών του παρακολουθούνταν δύο κυβερνητικοί παράγοντες και γι΄αυτές τις παρακολουθήσεις ήταν ενήμερος και ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Συνεπώς, με την ίδια ευκολία που αυτός μιλά για

Ο Μάνος Βουλαρίνος γράφει για τον… πάκη

πάκης (ο)

 

1. αυτός που προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους, δημοσιοσχεσίτης «ο Προκόπης είναι η απόδειξη ότι άμα είσαι καλός πάκης μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά» 2. βοηθός υψηλόβαθμων αξιωματούχων «ο Καραμανλής έδωσε τον πάκη του στον Τσίπρα, πράγμα που σημαίνει ότι αν ο Μητσοτάκης θέλει πάκη πρέπει να βρει έναν δικό του» 3. αμέτοχος παρατηρητής, αδιάφορος θεατής «…και κάποια στιγμή άρχισαν να παρενοχλούν την κοπέλα του, αλλά εκείνος παρέμεινε πάκης»

Σπουδαία προσφορά στον… εαυτό του

Τον μάθαμε ως άνθρωπο του Καραμανλή, προστάτη άγιο όσων προσπαθούν να τρουπώσουν στο Δημόσιο και ατάραχο παρατηρητή βίαιων εκδηλώσεων, είτε αυτές αφορούν την επίθεση σε ένα στούντιο είτε το κάψιμο μιας πρωτεύουσας. Στη συνέχεια τον είδαμε να συμμετέχει στο παιχνίδι εξουσίας του συντρόφου Τσίπρα και να ανταμείβεται με τη θέση του Προέδρου της Δημοκτρατίας. Μετά απηύθυνε καμιά 50αριά αυστηρά μηνύματα στην Τουρκία, στάθηκε βουβός μπροστά στο δράμα των κατοίκων του Ματιού και έπεσε στα γόνατα σε μια λειτουργία στον Άγιο Μηνά στην Κρήτη. Κατόπιν όλων αυτών ήρθε η ώρα ο Πάκης ή πρόεδρος ΠιΠής (κατά κόσμον Προκόπης Παυλόπουλος) να γίνει και ακαδημαϊκός, έτσι ώστε να

Ούτε στους δρόμους, ούτε στις πάνω-κάτω πλατείες

Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά αυτή περίοδος που διανύουμε είναι ίσως η πιο ήρεμη της τελευταίας δεκαπενταετίας, όσον αφορά τις λεγόμενες «λαϊκές κινητοποιήσεις». Ούτε καθημερινές διαδηλώσεις έχουμε, ούτε κλεισμένους δρόμους στο κέντρο, ούτε φασαρίες, ούτε απεργίες. Βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας κίτρινα γιλέκα στην Γαλλία, πορείες εξαγριωμένων στην Ιταλία, απεργίες κλάδων στην Βρετανία, όταν όμως στρέφουμε το βλέμμα μας στην Αθήνα αντιλαμβανόμαστε μια αλλόκοτη κοινωνική ραστώνη. 

Περίεργο πράγμα για την οικονομική κρίση που μας χτυπάει σαν χταπόδι, αλλά  και για τα πάγια ελληνικά χούγια. Ακρίβεια, πληθωρισμός, μειωμένη αγοραστική δύναμη, πανάκριβη βενζίνη και πετρέλαιο κίνησης, ανυπόφορο πετρέλαιο θέρμανσης, εξωπραγματικοί λογαριασμοί ρεύματος, αυτά μας περικυκλώνουν. Κανονικά θα ‘πρεπε να ‘χουμε βγει από τα ρούχα μας, θα ΄πρεπε να έχουμε ξεχυθεί στους δρόμους και να τα ‘ χουμε κάνει λαμπόγυαλο.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ τραβάει τα μαλλιά του, δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται. Η ρητορική του μιλά για

Έχει άμυνες η δημοκρατία;

Κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο ένα απόσπασμα ομιλίας του τέως κοσμήτορος ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, που έγινε στο πλαίσιο εκδήλωσης για την υποστήριξη του δολοφόνου της «17 Νοέμβρη» Δ. Κουφοντίνα. Ο τέως κοσμήτωρ, με πλούσια «αντιφασιστική» – ακτιβιστική δράση, μέχρι και στη Γάζα πήγε, στην ομιλία του θεωρεί πως «ο Κουφοντίνας είναι από τη δική μας πλευρά», ενώ εγκαλεί τη συστημική Αριστερά γιατί έχει εγκαταλείψει τον, υπό προϋποθέσεις, ένοπλο αγώνα. Για να χρυσώσει το χάπι των αντιλήψεών του χρησιμοποιεί τη λέξη «αντιβία». Μάλιστα, θα πήγαινε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Καράκας, αλλά εμπόδισαν την επιβίβασή του στο αεροπλάνο, στην Κωνσταντινούπολη, οι ΗΠΑ. Δεν σχολιάζω το γεγονός της επιλογής του συγκεκριμένου πανεπιστημίου, γιατί μιλάει από μόνο του.

Το ερώτημα που τίθεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αν η φιλελεύθερη δημοκρατία διαθέτει άμυνες απέναντι σε όλους όσοι αγωνίζονται για την ανατροπή της ή ασπάζονται και προπαγανδίζουν την ένοπλη πάλη. Η απάντηση είναι πως, πέραν των προβλέψεων του Ποινικού Κώδικα, τα φιλελεύθερα πολιτεύματα δεν διαθέτουν και

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον βάλτο

Η εργαλειοθήκη αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ αναδύει πλέον αβάσταχτη αποφορά. Ακόμα και στις χειρότερες μέρες του 2012 ή του 2015, όταν τα στελέχη του κατηγορούσαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, ως γερμανοτσολιάδες και Πινοσέτ και χούντες, και έστηναν εικονικά ικριώματα, στο βάθος υπήρχε έστω ένα ψήγμα  ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης. 

Δινόταν μια πολύ σκληρή μάχη, στην οποία, μπορούσες να βρεις έστω μικρές αντιστοιχίες με προηγούμενες δεκαετίες όταν πχ ο Αν. Παπανδρέου ξιφουλκούσε κατά του Κ. Μητσοτάκη και εκείνος ανταπαντούσε. 

Σήμερα οι μέθοδοι, τα όπλα και η στρατηγική της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ξεφύγει έξω από το πλαίσιο ακόμα και του εκτσογλανισμού, τον οποίο τόσο εύστοχα πρόσθεσε ως όρο στο λεξιλόγιο της πολιτικής ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να

Αλέκσης ο τυμβωρύχος (σύμφωνα με τον σ. Κατρούγκαλο)

 Πώς σχολίασε ο Γιώργος Κατρούγκαλος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για το «νεκρό παιδάκι του Έβρου»

Όσοι με διαβάζετε και με ακούτε τακτικά ξέρετε ότι το να πω καλό λόγο για στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μου είναι πιο δύσκολο από το να κατονομάσει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ τους μεγαλομετόχους των εταιρειών ενέργειας που από το πρωί μέχρι το βράδυ καταγγέλλει. Δεν το κάνω από εμμονή αλλά επειδή στ’ αλήθεια σπανίως βρίσκω κάτι θετικό να πω. Πράγμα που σημαίνει ότι όταν βρίσκω δεν διστάζω να πλέξω το εγκώμιο των συντρόφων (ας πούμε, τους έχω επαινέσει και μάλιστα αρκετές φορές για το, ανυπολόγιστης σημασίας για την πρόοδο της χώρας, ξεβράκωμα της Αριστεράς και των συνθημάτων της που επετεύχθη χάρη στη διακυβέρνηση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς). Γι αυτό και δεν θα διστάσω να πλέξω το εγκώμιο του συντρόφου Κατρούγκαλου ο οποίος με σοκαριστική γενναιότητα τόλμησε κάτι που δεν θυμάμαι να έχει τολμήσει άλλος στο παρελθόν: εμμέσως, αλλά με σαφήνεια, χαρακτήρισε τον αρχηγό Αλέκση και πολλά άλλα στελέχη του κόμματός του «τυμβωρύχους».

Συγκεκριμένα, μιλώντας στην εκπομπή του Άρη του Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ 100.3, ο σύντροφος Κατρούγκαλος είπε

Δεξιοί και αριστεροί βιαστές

 Οι δημοσιογράφοι τρώμε πολύ ξύλο αυτές τις ημέρες με αφορμή το θέμα των παιδοβιαστών, που κατακλύζει την επικαιρότητα και βρωμίζει τις οθόνες και τις ψυχές μας.
Σε κάθε υπόθεση που συγκλονίζει την κοινή γνώμη, τα ΜΜΕ πληρώνουν συχνά το μάρμαρο. Οι δημοσιογράφοι είναι οι πιο εύκολοι «εχθροί», ρωτήστε και τον ΣΥΡΙΖΑ που το'χει πάρει σκοινί-κορδόνι δια πάσαν νόσο. Το είδαμε στην υπόθεση της Ρούλας Πισπιρίγκου που πολλοί σταύρωσαν τα μίντια. Επαναλαμβάνεται τώρα, στην υπόθεση του Κολωνού, που κάποιοι δηλώνουν αηδιασμένοι με την επιμονή των καναλιών να προβάλλουν ξανά και ξανά τα γεγονότα και τις αποτρόπαιες φάτσες. Ξεχνούν ότι η πραγματικότητα συχνά ξεπερνά σε φρίκη και την χειρότερη αναπαράστασή της από την ΤV.
Ως ένα βαθμό η κοινή γνώμη έχει δίκιο όταν στοχοποιεί τα μίντια για κατάχρηση, κάποιοι λαϊκίζουν στα ΜΜΕ σαν αυτόκλητοι εισαγγελείς. Ωστόσο, η αποκάλυψη, όσο απεχθής κι αν είναι, βοηθάει στην κατανόηση μιας εξίσου φρικιαστικής αλήθειας: ότι «κανονικοί άνθρωποι», δίπλα μας, μπορούν να διαπράξουν τα πιο αδιανόητα εγκλήματα σε βάρος ανήλικων παιδιών. Το να δείχνεις το

Μια απίστευτη ιστορία

Η υπόθεση µε τους δύο αστυνομικούς που κατηγορούνται ότι βίασαν μια δεκαεννιάχρονη εντός του αστυνομικού τμήματος Ομονοίας είναι πραγματικά απίστευτη, εξωφρενική.

Είναι απίστευτη όχι μόνο για την ωμότητα και την κτηνωδία της όλης πράξης, η οποία προφανώς μένει να αποδειχθεί στο δικαστήριο. Είναι απίστευτη ιστορία ακόμα και αν, τελικώς, η Δικαιοσύνη κρίνει ότι δεν πρόκειται για βιασμό.

Είναι απίστευτη και μόνο για το γεγονός ότι, εν υπηρεσία, δύο αστυνομικοί «ψαρεύουν» μια νεαρή κοπέλα και την προσκαλούν(!) στο αστυνομικό τμήμα. Πώς γίνεται άραγε, δύο νεαρά όργανα της τάξης να θεωρούν φυσικό να φέρουν ένα κορίτσι στο αστυνομικό τμήμα σαν να επρόκειτο για μπαρ ή για την γκαρσονιέρα τους; Τι ακριβώς σκέφτονταν; Σκέφτονταν;

Επαναλαμβάνουμε: ακόμα κι αν το κορίτσι δεν έχει υποστεί βία, το όλο περιστατικό είναι γκροτέσκο, σουρεαλιστικό, μοιάζει να ανήκει στη σφαίρα του παραλόγου. Η πληροφορία που θέλει το κορίτσι να