Γιατί δεν παίζει η συγκυβέρνηση

Όσο θα φτάνουμε κοντά στις εκλογές, τόσο θα τίθεται, είτε τεχνητά από τα κόμματα για να αυξήσουν την επιρροή τους, είτε απλώς ρεαλιστικά, το ερώτημα τι θα συμβεί στη χώρα αν και τη δεύτερη Κυριακή δεν υπάρχει αυτοδυναμία με τον υφιστάμενο εκλογικό νόμο.

Να υπενθυμίσω ότι για να κάνει το πρώτο κόμμα κυβέρνηση, θα πρέπει να κινείται σε ποσοστά πάνω από 37% και σε κάποιες περιπτώσεις -που θα μπουν εντός Βουλής εφτά κόμματα- ίσως και +39%. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και με τόσο υψηλά ποσοστά, το πρώτο κόμμα μπορεί να σχηματίζει μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία με 151-153 βουλευτές.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις και για να μην… ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα, στην Ευρώπη τουλάχιστον το θέμα είναι λυμένο. Αν κοιτάξει κανείς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκτός από την Κύπρο, την Ουγγαρία, την Πορτογαλία και τη Μάλτα (στη Γαλλία κυβερνά μη μονοκομματικός Πρόεδρος), όλες οι άλλες είναι πολυκομματικές και στηρίζονται από δύο έως και έξι κόμματα.
Το ερώτημα, λοιπόν, που ευλόγως τίθεται είναι γιατί στην Ελλάδα τα πράγματα γίνονται από δύσκολα έως δραματικά όποτε οι πολιτικές δυνάμεις έχουν

«Σφαγή» μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

 

Το γκροτέσκο αρμόζει στην πολιτική και δη στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, διανθισμένη πάντα με υπερβολή που καταλήγει γελοιογραφική, ειδικά όταν όλα γίνονται φύρδην μίγδην, χωρίς πολιτική και ιδεολογική συνέπεια. Ο Τσίπρας ως ατρόμητος καπετάνιος εισήλθε στο στάδιο της Πάτρας για να μιλήσει, υπό τους ήχους του εγερτηρίου ύμνου… του ΕΑΜ!

Ουδεμία κριτική ως προς αυτό, εφόσον πιστεύει ότι είναι συνέχεια… των βουνίσιων καπεταναίων. Όμως ανεξάρτητα από την πολική θέση οποιουδήποτε ημών, ο ύμνος και τα γεγονότα που συμβολίζει, έχουν ειδικό ιστορικό βάρος. Δεν τα βάζεις στο μίξερ με τσιτάτα του «Γέρου της Δημοκρατίας» Γεωργίου Παπανδρέου. Αν το κάνεις είσαι ή ανιστόρητος ή ανακόλουθος.

Γιατί ήταν ο «Γέρος» που τον Οκτώβρη του 44 στην ομιλία του στην απελευθερωμένη Αθήνα, απαντώντας στο παραληρών πλήθος που ζητούσε «Λαοκρατία», απάντησε «Θα κάμωμεν και λαοκρατία. Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν». Στη συνέχεια τα γεγονότα, που δεν αφορούν το παρόν κείμενο, συνετέλεσαν στο να τον αποκαλέσουν οι Αριστεροί «Παπατζή».

Δεν κολλάνε αυτά μεταξύ τους, αλλά ο καλός

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

 

Διαβάστε τα σημερινά φύλλα εδώ.

Αυτό που όλοι απεύχονται – κι όμως, το φέρνουν πιο κοντά!

Του Θανάση Κ. 

 

Τελικά πόσο “πιθανό” είναι να ξεσπάσει σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας τους επόμενους μήνες;

Ο Πρωθυπουργός διαβεβαίωσε από το Νταβός πώς κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Αναλυτής του ΕΛΙΑΜΕΠ είπε κάτι παρόμοιο προχθές. 

Άρα…

Τώρα είναι που πρέπει να προσέχουμε περισσότερο!

Όταν οι περισσότεροι πια το πιθανολογούν, 

όλοι (εντός κι εκτός της χώρας) ανησυχούν και κάποιοι αρχίζουν να “καθησυχάζουν” 

– και στο μεταξύ έχουμε πλέον καθημερινές τριβές με την Τουρκία ή απειλές εκ μέρους της – 

τότε ο αληθινός κίνδυνος μεγαλώνει…

ΔΕΝ πρόκειται να “στοιχηματίσω” ότι θα γίνει ή ότι δεν θα γίνει σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας. 

Στις γραμμές που ακολουθούν απλώς θα δούμε:

πού ακριβώς οφείλεται η ένταση μεταξύ των δύο χωρών, γιατί κλιμακώνεται συνεχώς και γιατί ΔΕΝ πρόκειται να “εκτονωθεί” ανώδυνα, εύκολα ή γρήγορα…

* Πρώτον, η Τουρκία δεν “παραλογίζεται”! Απλά εφαρμόζει μιαν ΑΛΛΗ Πολιτική, απ’ αυτήν που φανταζόμαστε εμείς…

Έχει επιλέξει τον “Ευρασιατισμό”, δηλαδή τη στρατηγική της “ευθυγράμμιση” (alignment) με τις μεγάλες δυνάμεις της Ασίας, κυρίως με τη Ρωσία και την Κίνα. 

Έχει ήδη αυτοπροταθεί για συμμετοχή στο “Σύμφωνο της Σαγκάης”! Και της απάντησε η Ρωσία, ότι αυτό για να συμβεί, πρέπει η ίδια να πάψει να είναι μέλος του ΝΑΤΟ…

Ε, όχι και εργατικό ατύχημα

Αυτό το άρθρο έπρεπε να το είχα γράψει προχθές. Όμως διαβάζοντας για την πτώση του F-4 πως «κι όμως δεν είναι παρά ένα εργατικό ατύχημα που συνιστά τραγωδία όχι ανείπωτη, αλλά πολλαπλώς ειπωμένη αφού συμβαίνει συχνότατα…», κατάλαβα ότι η οργή και η αγανάκτηση γι’ αυτή την άποψη θα επηρέαζαν την ευπρέπεια του λόγου μου. Και η οργή και η αγανάκτηση με κυρίευαν όλο και πιο πολύ γιατί αυτά δεν τα υποστήριζε κάποιο ανώνυμο τρολ του Διαδικτύου ούτε κάποια περιθωριακή ιστοσελίδα, αλλά το Left.gr που είναι η επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της ιδεολογίας τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τι σημαίνει καθήκον προς την πατρίδα. Νομίζουν πως οι πιλότοι που πετούν με 800 χιλιόμετρα την ώρα στα 100 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, κάνουν την ίδια δουλειά με τον εργατοτεχνίτη σε ένα εργοστάσιο.

Δεν τους περνάει από το μυαλό πως

Με… Βαρεμένους δύσκολα συγκροτείται «προοδευτική συμμαχία»

«Τον προκάλεσε με τον λαϊκισμό της!». Πιο γελοία δικαιολογία δεν μπορούσε να διατυπωθεί από όσους έσπευσαν να «ξεπλύνουν» την άθλια συμπεριφορά του βουλευτή Γιώργου Βαρεμένου κατά της συναδέλφου του Άννας Καραμανλή, από τα χέρια της οποίας άρπαξε βίαια στη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής τη φωτοτυπία που κρατούσε και έδειχνε τον Αλέξη Τσίπρα να πηγαίνει στο θέατρο λίγες ώρες αφότου κατέπεσε το πολεμικό αεροσκάφος με τους δύο αξιωματικούς.

Είναι χωρίς την παραμικρή αμφιβολία η ίδια δικαιολογία που χρησιμοποιούν οι κάθε είδους βιαστές που τόσο οι ίδιοι όσο και εκείνοι που θέλουν να τους βρουν ελαφρυντικά ισχυρίζονται ότι η εμφάνιση των θυμάτων ήταν τέτοια που προκάλεσε τον θύτη. Παρά ταύτα, δεν ξέρω αν ήταν ή όχι σεξιστική η συμπεριφορά του απίθανου αυτού πολιτικού άνδρα, όπως αρκετοί υποστήριξαν, ούτε έχει σημασία η έμφυλη διάσταση του ζητήματος. Το ίδιο θα ίσχυε αν επιτίθετο σε έναν άνδρα που θεωρούσε ότι ήταν του χεριού του και μπορούσε να του επιβληθεί.
Τα πράγματα στην προκειμένη περίπτωση είναι σίγουρα πολύ χειρότερα. Διότι, αν λάβει κανείς υπόψη του τα δεδομένα που συνθέτουν το ακραίο επεισόδιο στο οποίο πρωταγωνίστησε ο πρώην δημοσιογράφος, που εκλέγεται βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αιτωλοακαρνανία, δεν δυσκολεύεται να συμπεράνει ότι πρόκειται για μια κίνηση με απολύτως φασιστικό υπόβαθρο. Μια κίνηση που δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από την ανάλογη συμπεριφορά που είχε επιδείξει προ ενδεκαετίας ο διαβόητος Ηλίας Κασιδιάρης όταν πέταξε νερό στην Ρένα Δούρου και χειροδίκησε κατά της Λιάνας Κανέλλη επειδή τάχατες τον είχαν…

Πόπη Τσαπανίδου, αυτό το κάτι

 Η άφιξη της Πόπης Τσαπανίδου στον ΣΥΡΙΖΑ συνέπεσε με δύο αρνητικά γεγονότα.
Το πρώτο ήταν ο καβγάς με τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον οποίο η Κουμουνδούρου χαρακτήρισε «εκβιαζόμενο» από τις υποκλοπές. Απαράδεκτο και χυδαίο το υπονοούμενο. Επιπλέον, κανείς δεν κατάλαβε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τα 'βαλε με κάποιον με τον οποίο υποτίθεται ότι σχεδιαζόταν παρασκηνιακά κάποια μετεκλογική συνεργασία.
Το δεύτερο ήταν η εντολή Τσίπρα να αποσύρει το κόμμα του από τις ψηφοφορίες της Βουλής. Μια ακραία κίνηση που συνοδεύτηκε από ένα εξίσου ακραίο επιχείρημα: επειδή η δημοκρατία κινδυνεύει (!), ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει τον θεσμικό παροξυσμό. Σου λέει, εδώ τα πιστεύουν σοβαροί συνταγματολόγοι, εμείς να μην τα κάνουμε πράξη;
Κάτι ανεξήγητο συνέβη, λοιπόν, και μέσα σε λίγα 24ωρα η αξιωματική αντιπολίτευση απασφάλισε: έκλεισε την πόρτα της συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ και εγκατέλειψε τον στίβο της θεσμικής και ελεγχόμενης αντιπαράθεσης στο Κοινοβούλιο. Αδιανόητο για ένα μεγάλο κόμμα να

Κι αν ο Τσίπρας χάσει τον Ανένδοτο;

 

Μιλώντας στο Περιστέρι ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε με σαφήνεια το δίλημμα: «Δημοκρατία ή Νέα Δημοκρατία». Καλό. Πιασάρικο. Και τόσο εύληπτο που ο κομματικός οπαδός το τυλίγει για το σπίτι ή το καφενείο.

Και έτσι θα πάμε μέχρι τις εκλογές. Ο Τσίπρας θα διακηρύσσει με κάθε ευκαιρία ότι το κυβερνών κόμμα υπονομεύει τη Δημοκρατία και έχει οδηγήσει τη χώρα σε εκτροπή. Ανένδοτος. Το ερώτημα είναι τι θα πει έτσι και η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις εκλογές. Διότι τότε τα πράγματα θα σοβαρεύσουν επικίνδυνα. Αν ένα κόμμα που υπονομεύει τη Δημοκρατία επικρατήσει στις κάλπες, τότε κατά τη λογική του Τσίπρα, υπάρχουν μόνο δύο εκδοχές. Είτε ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων συμμετέχει συνειδητά στην εκτροπή του πολιτεύματος, είτε η ΝΔ θα έχει κλέψει τις εκλογές.

• 
  
  Δημοσκόπηση Marc: Στις 7,5 μονάδες η διαφορά ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ
  Πατήστε εδώ

Βέβαια αυτά που λέγονται πριν από την κάλπη είναι σαν τα λόγια που ακούγονται στο σεξ:

Σύντροφοι, ο γιαλός ποτέ δεν είναι στραβός

Έκαναν πρόταση δυσπιστίας και έχασαν και στην ψηφοφορία και στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή. Επιτέθηκαν στον Ανδρουλάκη και διέρρηξαν τις σχέσεις τους με τον μελλοντικό κυβερνητικό εταίρο. Δήλωσαν πως δε θα συμμετάσχουν στις ψηφοφορίες που θα διεξαχθούν στο Κοινοβούλιο και γέλασε ο κάθε πικραμένος. Έστησαν ένα ολόκληρο σκηνικό, με πολλούς πρωταγωνιστές, για να πείσουν τους πολίτες πως κινδυνεύουν οι ελευθερίες τους και ήρθε η έκθεση του Economist για την ποιότητα της Δημοκρατίας και η Ελλάδα το 2022 από την 39η  θέση που βρισκόταν το 2019, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ανέβηκε στην 25η, επί 167 κρατών. 

Ό,τι πιάνουν, το χαντακώνουν. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ζουν στον δικό τους κόσμο και μετρούν τον κανονικό κόσμο με τα δικά τους μέτρα. Έχουν παντελή αδυναμία να αναλύσουν την πραγματικότητα, γιατί αυτοί έχουν κατασκευάσει μια

Σταματήστε, επιτέλους!

H βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άννα Καραμανλή θεώρησε ότι είναι καλή ιδέα να βγει στην τηλεόραση και να αμφισβητήσει με θράσος τον πατριωτισμό του κ.Τσίπρα επειδή το βράδυ της ημέρας του τραγικού δυστυχήματος στην Πολεμική Αεροπορία που στοίχισε τη ζωή σε δύο αξιωματικούς της, πήγε σε μια συναυλία. Για να πείσει τους τηλεθεατές για το...έγκλημα του κ.Τσίπρα κράδαινε μπροστά στην κάμερα μια φωτογραφία που τον απεικόνιζε να προσέρχεται στην εκδήλωση.

Φαίνεται ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Βαρεμένος που καθόταν δίπλα της, στο ίδιο πάνελ, θεώρησε ότι η απρέπεια αυτή δεν ήταν αρκετή οπότε σκέφτηκε να εκχυδαΐσει περαιτέρω το θέαμα ασκώντας βία στη συνομιλήτριά του η οποία το βρήκε κωμικό και ξέσπασε σε χαιρέκακα χάχανα.  

Φτάνει, πλέον. Φτάνει.

Ακόμα δεν έχει οριστεί η ημερομηνία των εκλογών και

«Μάξιμος Σαράφης» με τ’ όνομα

Δηλαδή; «Τι έγινε, ρε παιδιά;» όπως απορούσε στους τηλεοπτικούς «Απαράδεκτους» ο Σπύρος Παπαδόπουλος. «Μάξιμος Σαράφης» με τ’ όνομα! Θυμάμαι καρέ καρέ εκείνη τη νύχτα. Τι σκηνοθεσία, Δία μου! Τύφλα να ’χουν τα θρίλερ. Νύχτα, μαύρη νύχτα, οπωσδήποτε νύχτα, οι προβολείς σημάδευαν ανατριχιαστικά, τα φλας αναβόσβηναν, η φιγούρα του Παπαγγελόπουλου ιδανική και βιαστική, λες και όλα παίζονταν στο δευτερόλεπτο, οι δημοσιογράφοι έπεσαν καταπάνω του και οι λέξεις όπως βγήκαν από το στόμα του, σου σήκωναν την τρίχα κάγκελο! «Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως ελληνικού κράτους». Πάγωσε ο τόπος.

«Τι έγινε, ρε παιδιά;». «Μάξιμος Σαράφης» με τ’ όνομα, χωρίς το όνομα. Ο προστατευόμενος μάρτυρας. Με τον συγκεκριμένο έγινε η συνδιαλλαγή της αλήθειας. Ο Φιλίστωρ Δεστεμπασίδης. Σε νεότερο κεφάλαιο ιστορίας, ο Μεσσίας φωτός αληθείας, ο συνεργάτης, προφυλακιστέος μετά την απολογία του, φερόμενος ως «εγκέφαλος» απάτης με δήθεν άμεσες και εύκολες δανειοδοτήσεις από

Εκλογές: Η βιασύνη του Τσίπρα να πάει σαν... αρνί για γύρισμα το Πάσχα

Ο Τσίπρας προσπαθεί να κερδίσει κοινό από τους ακραίους επιλέγοντας τον επικίνδυνο δρόμο της ύβρεως προς τις δημοκρατικές διαδικασίες και το Κοινοβούλιο.

Η αποχή από το κοινοβουλευτικό έργο αποτελεί ομολογία ήττας στις επικείμενες εκλογές, μετά και το... κάζο που έπαθε στη συζήτηση επί της προτάσεως δυσπιστίας που κατέθεσε κατά της κυβέρνησης. Ουδείς θα πάρει στα σοβαρά έναν πολιτικό, ο οποίος προβαίνει σε τέτοιες ακτιβιστικές... ανοησίες.

Κανείς δεν μπορεί να τον εμπιστευτεί και κανείς δεν θα αφήσει άλλο κόμμα να συνεργαστεί μαζί του, προκαλώντας νέο πονοκέφαλο στην Ευρώπη και κάνοντας τον Ερντογάν να τρίβει τα χέρια του. Η Ελλάδα είναι σύνορο και

Ένας τύπος με μια σημαία, στην μέση της πλατείας

Αν δεν κρατάει ένα μπουρλότο στο χέρι νιώθει ότι δεν κάνει πολιτική. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως είναι έτσι από χαρακτήρα, ίσως διδάχθηκε μ’ αυτό τον τρόπο την πολιτική απ’ τα μικράτα του ή ενδέχεται να τον εντυπωσίασε τόσο πολύ η πολεμική περίοδος 2010-15 που είναι αδύνατο να την ξεπεράσει και να πάρει άλλο μονοπάτι. Γεγονός πάντως είναι ότι ο Αλέξης νιώθει μέσα στην πολιτική όξυνση, όπως νιώθει το ψάρι μέσα στο νερό. 

Κι αυτά που ανακοίνωσε την Τρίτη, είναι η επιτομή της πολιτικής οξύτητας. Άρνηση νομιμοποίησης της κυβέρνησης, λευκή απεργία στην Βουλή, ανένδοτο αγώνα στους δρόμους και στις πλατείες με τον λαό. Δηλαδή τι παραπάνω θα έκανε αν στην χώρα είχε επιβληθεί στυγνή δικτατορία; Από την άλλη, του αναγνωρίζω ότι εδώ που έφτασε (με δική του ευθύνη) την κατάσταση, δεν είχε πλέον κανέναν άλλον δρόμο μπροστά του πλην του παρακινδυνευμένου που ακολουθεί. 

Αφού επί τριάμισι χρόνια δεν έκανε αυτά που έπρεπε και κατέληξε δυο μήνες προ των εκλογών με μια αρνητική διαφορά έξι-επτά μονάδων, άλλη λύση της

Επικίνδυνος είναι πλέον ο Τσίπρας γιατί γνωρίζει οτι θα χάσει τις εκλογές

Εμφανώς απογοητευμένος από τα κακά μαντάτα που του φέρνουν οι δικοί του δημοσκόποι, όλη μέρα σκέφτεται τι πρέπει να κάνει για να μην υπάρχει κανονικότητα στον τόπο.

Όποιος περίμενε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, στην πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή, θα τελειώσει το θέατρο που παίζει, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσει τις απόψεις του. Εμφανώς απογοητευμένος από τα νέα που του φέρνουν οι δικοί του δημοσκόποι με τους οποίους συνεργάζεται, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτεται όλη μέρα τι να κάνει για να μην υπάρχει κανονικότητα στον τόπο.

ΜΟΛΙΣ μας ενημέρωσαν ότι θα παραχωρήσει έκτακτη συνέντευξη Τύπου, αμέσως καταλάβαμε ότι κάτι ετοιμάζει πάλι. Και φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα με τον… σύντροφο Αλέξη, επιβεβαιωθήκαμε απόλυτα, αφού προσπάθησε να θέσει υπό αμφισβήτηση την κοινοβουλευτική δημοκρατία επιδιώκοντας θεσμική εκτροπή που στόχο έχει την αποσταθεροποίηση της χώρας και του πολιτικού συστήματος.

ΓΙΑΤΙ αυτό το νόημα έχει η απόφασή του να αποσύρει τον ΣΥΡΙΖΑ από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και τις ψηφοφορίες, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα πως η πλειοψηφία μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης δεν μπορεί να νομοθετεί στη Βουλή.

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ πρόκειται για μεγάλο λάθος του Αλέξη Τσίπρα. Δυσαρεστεί τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους και τον μεσαίο χώρο που

Ο «Ανένδοτος» του Τσίπρα, οι βαριές κουβέντες για εκτροπή και η κρίση στις κάλπες

Ο Αλέξης Τσίπρας κήρυξε τον δικό του «Ανένδοτο». Πόσο μοιάζει η εποχή μας με αυτή του 1965;

Τα Ιουλιανά του 1965, πέραν της κυβέρνησης των αποστατών, θα μείνουν στην Ιστορία και για τον δεύτερο «Ανένδοτο» που κήρυξε ο «Γέρος της Δημοκρατίας», αλλά και για το δημοκρατικό ξέσπασμα του λαού απέναντι στην δοτή κυβέρνηση της Αυλής. Στον Αθανασιάδη – Νόβα και στην πρώτη κυβέρνηση των αποστατών.

Η κάθοδος του Γεωργίου Παπανδρέου από το Καστρί στο κέντρο της Αθήνας, η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα στη διαδήλωση της 21ης Ιουλίου, η κηδεία του δύο μέρες μετά, καθώς και η πανεργατική πολιτική απεργία στις 27 του μήνα, ανέδειξαν μια δυναμική μοναδική για τη δημοκρατική παράταξη.

Όλοι μαζί, με μπροστάρη τον «Γέρο» ξεκίνησαν τον «Ανένδοτο» κατά μιας κυβέρνησης που ούτε δημοκρατική νομιμοποίηση είχε, κι εν πολλοίς ήταν… έκπτωτη.

Κοντεύουν να περάσουν 60 χρόνια από τότε και βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα, να κηρύσσει

Η ελπίδα για το ΠΑΣΟΚ εφιάλτης για τον ΣΥΡΙΖΑ

Πόσο πιθανή είναι μία κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ από την πρώτη Κυριακή; Τόσο που να τρομάζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ των … ίσων αποστάσεων ή αλλιώς της σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ, μετρήθηκε και βρέθηκε (το ΠΑΣΟΚ) να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Για το ΠΑΣΟΚ η επιστροφή στη γραμμή της σύμπλευσης με τις δυνάμεις του «ναι» είναι επιλογή επιβίωσης.

Το σενάριο που τρομάζει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που θα θέσει σε αμφιβολία τη στρατηγική που χάραξε η Κουμουνδούρου αμέσως μετά την ήττα των εκλογών. Αμφισβήτηση που θα φέρει αυτόματα και θέμα ηγεσίας. Είναι ο απόλυτος εφιάλτης του Αλέξη Τσίπρα!

Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε στην επιφάνεια ως η αντισυστημική λύση στο πρόβλημα της χρεοκοπίας της Ελλάδας. Μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα αναδύθηκε μαζί και όλη η τοξικότητα που προκάλεσε η ονείρωξη των χαμένων του εμφυλίου να πάρουν τη ρεβάνς. Την πίεση απ΄ όλο αυτό το