Γραμμή Μαζινό κατά ΣΥΡΙΖΑ

Στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν ότι μπορούν να διακριθούν στις αυτοδιοικητικές εκλογές με «γνήσιους ΠΑΣΟΚικούς συνδυασμούς»

Στη Χαριλάου Τρικούπη, εκτός από την κατάρτιση των ψηφοδελτίων για της εθνικές εκλογές, το εκλογικό επιτελείο του Νίκου Ανδρουλάκη προετοιμάζει και τους συνδυασμούς του κόμματος για τις αυτοδιοικητικές και περιφερειακές εκλογές, που θα διεξαχθούν το φθινόπωρο του 2023.

Ένας από τους λόγους που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει δρομολογήσει την τακτοποίηση της συγκεκριμένης εκκρεμότητας είναι επειδή θέλει να εξουδετερώσει εγκαίρως τις επιθετικές ενέργειες που εξαπολύει σε βάρος του κόμματός του ο ΣΥΡΙΖΑ με το να βολιδοσκοπεί πράσινους «αυτοδιοικητικούς». Ο κ. Ανδρουλάκης έχει αντιληφθεί πως στελέχη της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως αυτοί που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τα προηγούμενα χρόνια αυτομόλησαν στην Αριστερά, επιχειρούν εδώ και αρκετούς μήνες να ρίξουν γέφυρες επικοινωνίας σε πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ από τον χώρο της αυτοδιοίκησης, τάζοντάς τους ότι θα έχουν την «υποστήριξη» της Κουμουνδούρου στις κάλπες ή και επισήμως το χρίσμα της.

Ουκ ολίγοι «πολιτευτές» του ΠΑΣΟΚ από

Εφιάλτες από το παρελθόν

Χειρότερη εξέλιξη δεν υπάρχει σαν κι αυτή. Εννοώ τα πρόσφατα γεγονότα που προέκυψαν το τελευταίο διάστημα τόσο με τις απειλές του ταχατσάρου πασών των Ρωσιών Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο και με τις εκτιμήσεις και τις προειδοποιήσεις αξιωματούχων των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Δύο οι βασικές και ανατριχιαστικές προειδοποιήσεις. Η πρώτη του Πούτιν όπου οι απειλές για ρίψη πυρηνικών, συνοδεύεται και με το «δεδικασμένο», όπως είπε «της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι». Σα να λέει «αφού το κάνατε εσείς πριν από τόσα χρόνια, γιατί να μην το κάνω κι εγώ;»
Η δεύτερη από την Αγκελα Μέρκελ που περίπου προειδοποίησε για την σοβαρότητα των απειλών, λέγοντας περίπου «μη νομίζετε ότι ο Πούτιν κάνει πλάκα, το εννοεί και θα το κάνει».

Μια κατάσταση που θυμίζει δύο ιστορικές περιόδους. Η πρώτη, όταν η Αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία προσάρτησε, φυσικά δια της βίας, τα εδάφη Βοσνίας Ερζεγοβίνης. Με προφανή σκοπό μια γενικευμένη αναμέτρηση στη γηραιά Ηπειρο. Όπως και έγινε. Προκαλώντας ένα μακελειό που μέχρι τότε δεν είχε συμβεί στο παρελθόν.
Η δεύτερη με τη συμφωνία του Μονάχου, όταν προς

Το μήνυμα Ερντογάν προς το «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ

Όσο περίεργο και αν ακούγεται, οι τελευταίες κινήσεις και δηλώσεις του Ερντογάν απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά στο αμερικανικό «βαθύ κράτος». Στους Αμερικανούς αξιωματούχους, δηλαδή, που στελεχώνουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Πεντάγωνο και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Τι τους λέει ο Τούρκος πρόεδρος; Οτι «με αυτά που κάνατε αυξάνετε την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και θα οδηγήσετε σε μια κρίση που θα σκάσει στο δικό σας κεφάλι».

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά ευήκοα ώτα στην Ουάσιγκτον. Κάθε κίνηση αναβάθμισης ή διεύρυνσης της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα έχει συναντήσει την παθιασμένη αντίδραση σημαντικού μέρους της αμερικανικής γραφειοκρατίας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Η πρώτη κρίσιμη μάχη δόθηκε για

Ανίσχυρη αντιπολίτευση ξιφομαχεί μέσω Ευρώπης

Μοιάζει σαν η αντιπολίτευση να είναι περιχαρακωμένη μέσα σε ένα αδιαπέραστο τείχος, που δεν μπορεί να δημιουργήσει ρωγμές, να το διασπάσει και να διεισδύσει στην περιοχή του αντιπάλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει καθηλωμένος υστερώντας από 7 έως και 10 μονάδες πίσω από τη ΝΔ, ενώ το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να επανεμπνεύσει την ορμητική, ενθουσιώδη ατμόσφαιρα που το συνόδευε καθ' όλη τη 40ετή μεταπολιτευτική του πορεία.

Στην αδυναμία τους αυτή στρέφουν οφθαλμόν ελπίδας προς την Ευρώπη, προκειμένου μέσα από φίλια ή θεσμικά κανάλια να θρυμματίσουν την εικόνα της κυβέρνησης. Να την φιλοτεχνήσουν ως ακροδεξιά και ανελεύθερη, μια κυβέρνηση που προσομοιάζει σε εκείνες του Ούγγρου Ορμπάν και του Πολωνού Μοραβιέτσκι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δια μέσου καναλιών στρατευμένων δικαιωματιστών, κατόρθωσε να πείσει ότι η χώρα μας, στην οποία ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, είναι καμιά

Ο Ερντογάν ξεσαλώνει κι εμείς πάθαμε λίγο… “Γκρέτα”!

Του Θανάση Κ. 

Τα ελληνοτουρκικά έρχονται ξανά – και δραματικά – στο προσκήνιο.

Και μάλιστα σε συνθήκες, εντεινόμενης διεθνούς γεωπολιτικής αστάθειας. Και κάτι παραπάνω από «αστάθειας»: Συνεχούς Αποσταθεροποίησης…

* Μια πρώτη παρατήρηση: Όσοι τώρα καταλαβαίνουν ότι μια «επιθετική κίνηση» της Τουρκίας κατά της Ελλάδας βρίσκεται πλέον στην «ημερήσια διάταξη», απλώς άργησαν λιγάκι…

Η Τουρκία το ετοιμάζει εδώ και καιρό…

Όταν η ηγεσία μιας χώρας δημιουργεί συνεχώς στην κοινή γνώμη της χώρας της την αίσθηση ότι οι γείτονές (δηλαδή οι Έλληνες) την “προκαλούν” και την έχουν “κατάφωρα αδικήσει”, αυτό θεωρείται όχι “προοίμιο” κλιμάκωσης, αλλά ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ καθεαυτή! 

Γιατί από ένα σημείο και πέρα αυτο-τροφοδοτείται και δεν μπορεί να σταματήσει πια. 

Αυτό το σημείο το έχει ξεπεράσει προ πολλού η τουρκική ηγεσία. 

* Δεύτερη παρατήρηση: Η επίσημη απάντηση της Ελλάδας είναι, μέχρι στιγμής, μάλλον ανεπαρκής. (για να το πω “ευγενικά”). 

— Η επιμονή στο «διάλογο» είναι λάθος!

— Και οι «κόκκινες γραμμές» στην ελληνική κυριαρχία – και μόνο – είναι εντελώς λάθος!

Όταν κάποιος ευθέως σε απειλεί καθημερινά, όταν σύμπασα η Τουρκική ηγεσία απειλεί κάθε μέρα “θα έρθουμε νύχτα” – και η αντιπολίτευσή της την επικρίνει που δεν το έχει ΗΔΗ κάνει – η βασική απάντησή σου ΔΕΝ μπορεί να είναι: 

— Έλα να κάνουμε διάλογο!

Κι ύστερα η «παραβίαση» της εθνικής κυριαρχίας ΔΕΝ είναι… «κόκκινη γραμμή»! Έλεος πια…

Αλήθεια, ποιος προστατεύει τους κλέφτες;

Η ερώτηση του τίτλου δεν είναι ρητορική. Είναι ουσιαστική. Θα διερωτηθείτε: Είναι δυνατόν να προστατεύονται οι κλέφτες; Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας γίνεται. Ελάτε να δούμε ένα ρεπορτάζ από την «Καθημερινή» της 9 Σεπτεμβρίου 2022. Αντιγράφω:

«Πρόστιμο-μαμούθ 1 εκατ. ευρώ σε εστιατόριο του Κολωνακίου

Δεν εξέδιδε κανονικές, αλλά προσωρινές αποδείξεις

Γνωστό εστιατόριο στο Κολωνάκι έπεσε στα δίχτυα της ΑΑΔΕ, αφού επί τέσσερα χρόνια, στις αποδείξεις που έκοβε, το παράνομο λογισμικό, το οποίο είχε εγκαταστήσει, έκανε αυτόματα έκπτωση από 90% έως και 99% στα ποσά που περνούσαν τελικά στη μνήμη της ταμειακής μηχανής. Το εν λόγω εστιατόριο στο Κολωνάκι έχει υποκαταστήματα και σε Μοναστηράκι, Γλυφάδα, Νέα Ερυθραία, Χαλάνδρι, Νέα Σμύρνη και Πάρο. Οι ελεγκτές βρέθηκαν εκεί, μετά από καταγγελίες ότι

Η «μεγάλη παραίτηση» των Αριστερών

 

Ένα μεγάλο μέρος των Αριστερών απλώς εκτονώνεται χωρίς να δρα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι που είναι η Αριστερά;

Μα, θα μου πείτε, δεν βλέπουμε τόσες αριστερές και τόσους αριστερούς να ποστάρουν μανιωδώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Να αναπαράγουν άρθρα, memes και σχόλια;

Να εμπλέκονται σε διαδικτυακούς καυγάδες;

Ναι, αλλά το ερώτημα είναι πού αλλού βλέπετε τον κόσμο της Αριστεράς;

Τον συναντάτε στη γειτονιά σας να σας τραβάει από το μανίκι για να κινητοποιηθείτε για κάποιο πρόβλημα;

Τον βλέπετε στη δουλειά σας να πρωτοστατεί για να φτιαχτούν ξανά συνδικάτα εκεί όπου δεν υπάρχουν;

Τον βλέπετε να δοκιμάζει να οργανώσει κινήματα;

Τον κόσμο της Αριστεράς, δυστυχώς, τον συναντάτε κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Με εξαιρέσεις, δεν αντιλέγω, αλλά

«Ο αδύναμος και απερχόμενος πρωθυπουργός»

Έτσι αποκάλεσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Αλέξης Τσίπρας σε μια τοποθέτησή του για τις απειλές της Τουρκίας. Βάζω στην άκρη το γεγονός πως όταν απαντάς σε μια απειλή για την εθνική μας ασφάλεια, φροντίζεις ο λόγος σου να είναι ενωτικός και όχι διχαστικός. Κανονικά, σε τέτοιας φύσεως ζητήματα, οι κομματικές αντιπαλότητες μπαίνουν στην άκρη. Βέβαια, μια τέτοια απαίτηση από τον Α. Τσίπρα είναι πολυτέλεια στο βαθμό που φροντίζει, απευθυνόμενος στα πιο ακραία και φανατισμένα τμήματα του ακροατηρίου του, να είναι πάντα επιθετικός και τοξικός. Ακόμα και όταν μιλά για τα εθνικά θέματα.

Αλλά πέραν τούτου που ουδένα εξέπληξε, εγείρονται με αυτή την αποστροφή της δήλωσης του ερωτηματικά στο κατά πόσον έχει επαφή με την πραγματικότητα. Δηλαδή στο κατά πόσον ξέρει τι τού γίνεται ή απλώς «δουλεύει» τους φίλους του. Κοινώς, τους «περνά ψιλό γαζί».

Γιατί όταν αποκαλείς έναν πολιτικό  -του οποίου το κόμμα προηγείται σταθερά 8 μονάδες- «απερχόμενο και αδύναμο», είναι προφανές πως ένα από τα δύο συμβαίνει:

Το πρωτοσέλιδο της σέντρας

 

Το άβατο των Φοιτητικών Εστιών

Η υπόθεση της Φοιτητικής Εστίας στου Ζωγράφου – όπου η Αστυνομία συνέλαβε μαφιόζους που ζούσαν εκεί με τα χρήματα των φορολογουμένων – και οι αντιδράσεις κάποιων στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης δικαιώνουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, τις οποίες αρνείται να πιστέψει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ένα κόμμα που εμφανίζεται να χαρακτηρίζει «γιουρούσι» μία τέτοια αστυνομική επιχείρηση και να ανησυχεί για τους πυροβολισμούς εναντίον πολίτη – του μαφιόζου, δηλαδή, που επιτέθηκε στην αστυνομικό κραδαίνοντας ένα κατσαβίδι – δύσκολα θα πείσει την πλειοψηφία ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Το περίεργο στην αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι στην υπόθεση υπήρχαν αρκετά στοιχεία που θα δικαιολογούσαν «σκληρή αντιπολίτευση»: το κυριότερο είναι ότι οι αρμόδιοι – όχι μόνον η Αστυνομία – άργησαν πάρα πολύ να αντιδράσουν στα όσα συνέβαιναν στην Εστία. Αλλά φαίνεται ότι για την αξιωματική αντιπολίτευση το πρόβλημα ήταν ότι έστω και καθυστερημένα, η Αστυνομία έκανε τη δουλειά της.

Επομένως, ποιο είναι τι μήνυμα; Ότι αν οι ψηφοφόροι

Κρίνονται και οι δημοσιογράφοι, έτσι δεν είναι;

Παρακολούθησα τη συνέντευξη του τέως Πρωθυπουργού και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα στους Γιώργο Παπαδάκη και Μαρία Αναστασοπούλου. Ηθελε γερά νεύρα. Όχι όσον αφορά την παρουσία του Αλ. Τσίπρα. Συγχωρέστε με αλλά βαριέμαι και να επιχειρηματολογώ εναντίον του, αναλύοντας όσα είπε. Είναι διαχρονικά για μελέτη του θράσους, ο συνεργάτης του Πάνου —«ο στρατός εγγυάται την ασφάλεια στο εσωτερικό της χώρας»— Καμμένου να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στον λαό για συνεργασία Μητσοτάκη – Βελόπουλου, κάτι που έχει αποκλείσει ο Μητσοτάκης. Ο πολιτικός που σε όποια ερώτηση τον στριμώχνει δίνει πάντα την απάντηση: «εμείς έχουμε γι΄αυτά κριθεί». Αρα, όλα καλά, όλα οκ!… Και πάμε γι’ άλλα ως παρθενογεννημένοι.

Εντέλει ο Αλέξης Τσίπρας είναι ιδανικός για ψηφοφόρους που οικειοθελώς στερούνται μνήμης και στοιχειώδους αυτοεκτίμησης. Τι λοιπόν μένει να πούμε;

Στις συνεντεύξεις όμως κρίνονται και οι δημοσιογράφοι. Έτσι δεν είναι; Αυτό λοιπόν που

Τα γήπεδα και οι αριστερές ιδεοληψίες

Επιτέλους εγκαινιάστηκε το καινούργιο γήπεδο της ΑΕΚ, κάτι που δίνει χαρά σε όλους εμάς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Δε χρειάζεται να είσαι Αεκτζής για να χαρείς ένα στολίδι. Αρκεί να μην είσαι φανατικός ή ιδεοληπτικός. Ως γνωστόν το γήπεδο «Νίκος Γκούμας» το γκρέμισε το 2003 η τότε διοίκηση της ΑΕΚ πιστεύοντας πως μέσα στη γενικότερη ατμόσφαιρα των Ολυμπιακών Αγώνων, με διαδικασίες εξπρές, θα αποπερατωνόταν και οι νέες εγκαταστάσεις. Ήταν η εποχή που ο Ολυμπιακός, με ταχύτατους ρυθμούς, ολοκλήρωνε το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».

Δυστυχώς πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια. Ούτε το μετρό της Θεσσαλονίκης να ήταν.

Αιτία της μεγάλης αυτής καθυστέρησης ήταν η χρηματοδότηση του έργου, οι αγωνιστικές και διοικητικές περιπέτειες της ΠΑΕ ΑΕΚ, αλλά κυρίως τα εμπόδια που έβαζε, επικαλούμενος διάφορα προσχήματα, ο αριστερός δήμαρχος της Νέας Φιλαδέλφειας. Ποια μπορεί να ήταν τα

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

Διαβάστε τα σημερινά φύλλα εδώ.

Ευτυχώς εμείς έχουμε «νοσήσει» από λαϊκισμό

Δεξιόστροφος λαϊκισμός με έντονο Ευρωσκεπτικισμό επιτίθεται και απειλεί την Ενωμένη Ευρώπη. Στην Ιταλία σήμερα, την Πολωνία χθες, την Ουγγαρία προχθές, ακόμα και στην Αγγλία του Brexit. Οι λαοί αναζητούν λάθος διέξοδο στην πρωτοφανή ενεργειακή και οικονομική κρίση που ενέσκηψε και πλήττει ιδιαίτερα την Ευρώπη.

Προηγηθήκαμε ως χώρα και σε αυτό. Ζήσαμε, σχετικά πρόσφατα, μια παρένθεση λαϊκισμού και οπισθοδρόμησης. Η παρένθεση που έδειξε και ανέδειξε στους πολίτες το αληθές πρόσωπο και τις καταστροφικές συνέπειες του λαϊκισμού, δεξιού και αριστερού. Την ανικανότητά του να διαχειρισθεί τις κρίσεις, την επικινδυνότητά του.
Πρώτοι εμείς απ’ όλη την Ευρώπη, μέχρι και σχετικά πρόσφατα, αντιμετωπίσαμε οικονομική κρίση απρόσμενα μεγάλης έντασης και διάρκειας. Η κρίση αυτή υπήρξε η αιτία της πρώιμης για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα επικράτησης στον τόπο μας των δυνάμεων του λαϊκισμού, δεξιού κι αριστερού, που κυβέρνησαν τη χώρα σε αγαστή συνεργασία – μια ακόμα πρωτοπορία μας.

Το ξεπεράσαμε δύσκολα, όχι όμως ανώδυνα, ποτέ δεν είναι ανώδυνες οι τερατογενέσεις. Το ξεπεράσαμε και

Μανώλης Γλέζος: Μνημόσυνα

Θα πάει ή δεν θα πάει; Κι αν πάει και τον παγιδεύσει ο άλλος με μια χειραψία, που μετά θα μοιραστεί ως συμβολικό στιγμιότυπο; Ποιος προσέρχεται έτσι απροστάτευτος, χωρίς πρωτόκολλο, σε τέτοιο επικοινωνιακό ναρκοπέδιο;

Το μνημόσυνο για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Μανώλη Γλέζου στο Ευρωκοινοβούλιο δεν εξαντλήθηκε στη μνήμη του τιμώμενου αγωνιστή. Στην πολιτική του οδύσσεια, ο εκλιπών είχε αγκυροβολήσει όχι μόνο στην Αριστερά και στο ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής· είχε προλάβει κιόλας να περιβάλει με την αίγλη του μύθου του τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και, κατόπιν, την post-kolotoumba διάσπασή του. Αυτό το πλουραλιστικό διάνυσμα αποτυπωνόταν και στη μαγκωμένη συνύπαρξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο επιμνημόσυνο πάνελ των Βρυξελλών. Η μόνη χαρίεσσα νότα στην παγωμένη ατμόσφαιρα ήταν το ετεροχρονισμένο μαύρισμα του συμπαρακαθήμενου Δημήτρη Παπαδημούλη.

Η αυτοσχέδια σκηνοθεσία της εκδήλωσης κατάφερε τελικά να αποτυπώσει τη σχέση ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ:

Καμιά υποχώρηση, κανένας συμβιβασμός

Οι απειλές του Πούτιν πως μια επίθεση κατά των εδαφών που έχουν προσαρτηθεί στη Ρωσία θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας, αποτελεί μια κλιμάκωση τόσο της απειλής όσο και του πολέμου, καθώς πλέον υπάρχει η προοπτική χρήσης πυρηνικών όπλων. Ο Πούτιν επιχειρεί έναν αντιπερισπασμό για την επιτυχή αντεπίθεση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, για το φιάσκο της επιστράτευσης και για τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ρώσων στο εξωτερικό, για να μη πάνε να πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που δεν τον θεωρούν δικό τους.

Η Ευρώπη θα τεθεί για δεύτερη φορά μπροστά σε ένα δίλημμα. Την πρώτη φορά οι πολιτικές ηγεσίες της έπρεπε να βάλουν στη ζυγαριά από τη μια μεριά την προάσπιση των αξιών του πολιτισμένου κόσμου και από την άλλη τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της εξάρτησής της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Και πήραν τη σωστή απόφαση. Μέχρι στιγμής οι φωνές που ζητούν ένα συμβιβασμό με τη Ρωσία του Πούτιν είναι περιθωριακές, αν και σε αυτές θα πρέπει να προσθέσουμε προσφάτως και αυτήν της Άνγκελας Μέρκελ.

Τώρα για δεύτερη φορά θα πρέπει η Ευρώπη να