Το Δικαστήριο έκρινε τον πρώην υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, ένοχο για δύο υποθέσεις παραβάσεις καθήκοντος.
Eιδικότερα η καταδίκη του ήταν κατά πλειοψηφία, για τις καταγγελίες σε βάρος του απο την εισαγγελέα Ελένη Ράικου που αφορούσε σε πιέσεις που της άσκησε για ενοχοποίηση πολιτικών στην υπόθεση της Novartis.
Eπίσης κρίθηκε ένοχος για τις καταγγελίες του εισαγγελέα Παν. Αθανασίου ότι δέχθηκε πιέσεις για υπόθεση του πρώην επικεφαλής της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλη Σάλα.
Παράλληλα, τον κήρυξαν
Ένα νέο 2008, όταν η Αθήνα και άλλες πόλεις καταστρέφονταν στο όνομα μια δήθεν αντίδρασης για τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, “αναπολεί” ο Νίκος Φίλης με αφορμή τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη όπου μεταξύ των θυμάτων βρίσκονται πολλοί φοιτητές και νέα παιδιά.
Μιλώντας για “πτώματα” και όχι για νεκρούς, για να δώσει την απαραίτητη έμφαση, ο Νίκος Φίλης δήλωσε οι νέοι κατάλαβαν πως το
Α.: «Μόλις φτάσεις, πάρε με» – Ν.: «Αμάν, ρε μάνα» / Ζ.: «Να έχεις στο νου σου τη βαλίτσα σου. Κλέβουν» – Κ.: «Μη μου κλέψουν τον χαλβά;» / Ρ.: «Να δω τι θα τα κάνω τόσα ντολμαδάκια!» – Θ.: «Να κεράσεις και τους φίλους σου» / Λ.: «Μου λείπεις ήδη» – Χ.: «Και μένα, ποντικάκι μου» / Λ.: «Σ’ αγαπάω!» – Β.: «Με τσάτισες όμως με τις μαλακίες σου» / Σ.: «Ξεκίνησε το τρένο ή ακόμα;» – Β.: «Σου είπα, μη με ξαναρωτήσεις. Θα με περάσουν για μαλάκα. Μόνο εγώ θα σε παίρνω» / Π.: «Στείλε μου καμία από τις φωτογραφίες που βγάλαμε» – Σ.: «Στέλνω στο Viber»/ Χ.: «Εντάξει με τη θέση;» – Θ.: «Κομπλέ» / Π.: «Θερίζει η γρίπη. Είναι γεμάτο το βαγόνι;» – Ν.: «Ναι, καλά! Τώρα θα κολλήσω» / Η.: «Ξέχασες τον φορτιστή σου» – Τ.: «Κράτα τον, σε λίγες μέρες θα ξανάρθω» / Θ.: «Με το που φτάσεις, ΜΗΝΥΜΑ» – Λ.: «Γελάω με τα κεφαλαία σου. Δεν βαρέθηκες να ανησυχείς;» / Γ. «Μάνα κοιμήσου, θα αργήσω να φτάσω»…
«Παιδί μου, γιατί δεν απαντάς;» / «Παιδί μου, πού είστε;» / «Μαρίνα μου, απάντησε» / «Νίκο μου, απάντησε» / «Παιδί μου» / «Παιδί μου»…
Δυσθεώρητη η απώλεια κι εμείς μυρμήγκια. Θα δώσει μάχη η ψυχή. Θα λιώσει, θα
Πριν καν προλάβει η πατρίδα να θάψει τα αδικοχαμένα της παιδιά, πριν καν κρυώσουν τα πυρακτωμένα σίδερα της μέγγενης του θανάτου στην κοιλάδα των Τεμπών κι ενώ όλη η κοινωνία βουβή και οργισμένη παρακολουθεί τον απερίγραπτο πόνο των συγγενών, των οικείων, των φίλων, των συμφοιτητών και συναδέλφων των θυμάτων, ξεπρόβαλαν ξανά οι πολιτικές ύαινες, τα γνωστά πτωματοφάγα παράσιτα, προσπαθώντας για άλλη μια φορά, να καβαλήσουν το κύμα της δίκαιης αγανάκτησης και να το εκμεταλλευτούν για ιδιοτελείς σκοπούς.
Με ύπουλο τρόπο, προσπαθούν οι πονηροί πολιτευτές να αποκομίσουν κέρδη από την ανθρώπινη οδύνη. Δειλά στην αρχή, με περισσή αναίδεια στη συνέχεια, βγήκαν στις τηλεοράσεις και κουνούν το δάχτυλο του ηθικά αμερόληπτου ελεγκτή.
Το έχουμε ξαναδεί αυτό το χιλιοπαιγμένο έργο, τον Δεκέμβριο του 2008, όταν κάηκε και πλιατσικολογήθηκε το κέντρο της Αθήνας, όταν πέθαναν από αναθυμιάσεις κάτι φοιτητές, όταν σκοτώθηκε ένας νεαρός πηδώντας από
Δεν ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα του… Πολάκη!
Όχι μόνο γιατί μου είναι αντιπαθής. Όχι απλώς γιατί είναι θλιβερό τέτοια άτομα να αναδεικνύονται από το πολιτικό star system.
Δυστυχώς υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν.
Και ο Πολάκης, από μιαν άποψη, δεν είναι καν ο χειρότερος…
Είναι ακόμα πιο θλιβερό πως τέτοια “καμώματα”, τέτοιων “δημοσίων
προσώπων”, κερδίζουν τόση δημοσιότητα όταν τόσα άλλα σημαντικά
συμβαίνουν γύρω μας και δεν τα προσέχει κανείς. (Για παράδειγμα έχετε
δει πόσο έχει φουσκώσει ξαφνικά το έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο; Ξέρετε πού οδηγεί αυτό; Έχετε ακούσει κανένα να το σχολιάζει; Ούτε και πρόκειται…)
Θα μου πείτε βέβαια, ότι η δημοσιότητα προσελκύεται από θέματα που έχουν… “αίμα και σπέρμα“! ‘Η έστω μια “τζούρα” από τζούφιο φραστικό τσαμπουκά ανάκατο με ολίγη ξεθυμασμένη βαρβατίλα! Τέτοιο κατάντημα…
Αν ανατρέξετε δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια πριν, η πολιτική μας ζωή πάλι ανέμπνευστη και παρακμιακή ήταν! Αλλά τέτοια χάλια ΔΕΝ είχε.
Όσο πάμε και χειρότερα….
«Ήταν η κακιά η στιγμή», φέρεται να δήλωσε χθες ο μοιραίος σταθμάρχης. Πόσες φορές έχουν κρυφτεί η ανεπάρκεια και η γύμνια του ευρύτερου ελληνικού κράτους πίσω από ανάλογες φράσεις; Αλλοτε τα ρίχνουμε σε κάποια απροσδόκητη «στραβή» και άλλοτε αναφωνούμε «μα, αυτή είναι η Ελλάδα».
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που άκουσα έναν αξιωματικό να εξηγεί γιατί το κράτος δεν είχε συλλάβει τη «17 Νοέμβρη». «Θέμα τύχης», εξήγησε και όταν ρωτήθηκε τι εννοεί, έδωσε ένα παράδειγμα: «Ε, να, όταν τους είχαμε όλους στα Σεπόλια, δεν κάναμε ζώνη γύρω τους και ξέφυγαν. Θέμα τύχης, η κακιά η στιγμή». Και στο Μάτι έφταιγε η «κακιά η ώρα». Και, και, και…
«Σκάστε σήμερα όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες…», έγραψε σε δραματικό τόνο στα κοινωνικά δίκτυα, θεία του μοναδικού επιβάτη από το πρώτο βαγόνι που βγήκε σώος μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Βαθιά φωνή ανθρώπινης απόγνωσης αλλά οι πολιτικοί δεν πρόκειται να σκάσουν. Ως άτεχνος θορυβώδης «χορός της τραγωδίας», θα εντάξουν το δράμα των αδικοχαμένων στην προεκλογική ρητορική τους.
Ήδη στο Twitter έσκασε μύτη το hashtag «ΝΔ-δολοφόνοι», εργαλειοποιώντας κομματικά την ανείπωτη τραγωδία, τα αίτια της οποίας εκτείνονται στο χρόνο, σε ένα κράτος διαχρονικά κακοποιό και τυχάρπαστο. Ο Τσίπρας την ίδια ώρα ανεβάζει στο tit tok συζήτηση με έναν συνδικαλιστή των μηχανοδηγών. Δουλειά του είναι.
Όλως… τυχαίως όμως, ο συνδικαλιστής συνομιλητής του Προέδρου, ονόματι Γενιδούνιας (ο οποίος πήρε αμπάριζα τα ηλεκτρονικά Μέσα μετά το δυστύχημα), είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ! Δεν είναι μεμπτό, αλλά προωθεί μια πολιτική ατζέντα. Και νομίζουμε ότι
Ευθύς εξ αρχής να πω ότι μάλλον δε θα μπορέσω να γράψω σήμερα ένα πλήρες κείμενο όπως όλα τα καθημερινά μου. Γιατί σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Έχει ξεχαστεί και ο Πολάκης και οι υποκλοπές και οι εκλογές, τα πάντα. Ο πόνος είναι πανελλήνιος, όχι τόσο για το μέγεθος της τραγωδίας ούτε για τα αίτια στα οποία οφείλεται.
Αλλά γιατί θα είναι μια τραγωδία που θα σέρνεται για πολλές μέρες μέχρι να καταμετρηθούν επακριβώς τα θύματα και να ταυτοποιηθούν μέχρις ενός. Μέχρι τότε δεκάδες οικογένειες, αν και θα διαισθάνονται τι απέγιναν τελικά οι άνθρωποί τους, παρ' όλα αυτά θα βρίσκονται σε μια διαρκή αγωνία, θα τρέφουν μια απεγνωσμένη ελπίδα πως το κακό δεν θα έχει συμβεί. Θα επιβεβαιώνεται το γνωμικό «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».
Είναι ποιοτικά διαφορετικό να γνωρίζεις ευθύς εξ αρχής πως ο άνθρωπός σου δε ζει μετά από ένα δυστύχημα και άλλο να μην ξέρεις, επί πολλές ημέρες, αν ζει ή αν πέθανε. Κι εμείς βρισκόμαστε σε
Eίναι άκαιρο και άκυρο να αρχίσει η πολιτική αντιπαράθεση με αφορμή το δυστύχημα στα Τέμπη. Κατά βάση, αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι κανείς δεν νομιμοποιείται να παίξει τον ρόλο του κήνσορα.
Όμως την ίδια στιγμή αναρωτιέται κάποιος και πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο.
Πότε οφείλει κανείς να έχει διαπιστώσει όλα αυτά που διαπιστώνονται έπειτα από τραγικά περιστατικά; Όπως τα προηγούμενα δυστυχήματα στα Τέμπη, το ναυάγιο του Σάμινα και τόσα άλλα πολλά; Φταίει κανείς για κάτι, δεν φταίει κανείς για τίποτα, ή τελικά η παρακμή, η νωθρότητα, η χαλαρότητα και η παραίτηση έχουν γίνει το μέτρο όλων των διαδικασιών και λειτουργιών, σε όλα τα πεδία;
Πόσο μπορεί κανείς να κρύβεται πίσω από το ανθρώπινο λάθος (που πάντα –ή σχεδόν πάντα– υπάρχει) και πόσο θέλει κανείς για να
Το εσωκομματικό άλλοθι που έψαχνε καιρό ο Αλέξης Τσίπρας και τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο πρόσωπο του Παύλου Πολάκη, στον οποίο –όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις– θα χρεώσουν την εκλογική ήττα του κόμματος στις κάλπες της 9ης Απριλίου.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, για να σώσει το κεφάλι του και την καρέκλα του, θα τα ρίξει όλα στον Παύλο Πολάκη για να γλιτώσει από τον εσωκομματικό εμφύλιο που θα ξεκινήσει μετά τις κάλπες, ειδικά της δεύτερης Κυριακής.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ το έχει επεξεργαστεί προσεκτικά ο Αλέξης Τσίπρας για την επομένη των εκλογών. Η απρεπής συμπεριφορά του Παύλου Πολάκη εξυπηρετεί τα εσωκομματικά σχέδια του Αλέξη Τσίπρα, γι’ αυτό και τον διαγράφει με συνοπτικές διαδικασίες. Μη νομίζετε ότι ξαφνικά ο Αλέξης Τσίπρας ενοχλήθηκε από τη συμπεριφορά του Παύλου Πολάκη. Δεν ενοχλήθηκε καθόλου. Απλώς βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να τον πετάξει εκτός κόμματος για να του φορτώσει την ήττα μετά τις εκλογές.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ η μια πλευρά. Η πλευρά του
Σκηνή πρώτη. 19 Νοεμβρίου 1999. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον επισκέπτεται επίσημα την Ελλάδα. Το Secret Service δεν θέλει την επίσκεψη γιατί θεωρεί τη χώρα μας επικίνδυνη και διατυπώνει επίσημα την εκτίμηση ότι δεν μπορεί να διασφαλίσει την προστασία του προέδρου. Ο Κλίντον έρχεται και καθώς φτάνει στο Προεδρικό Μέγαρο η Αθήνα έχει γεμίσει καπνούς και χημικά, καθώς στους δρόμους εκτυλίσσονται σκληρές συγκρούσεις της αστυνομίας με τους διαδηλωτές. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένας σχετικά άγνωστος τότε νεολαίος, ο Αλέξης Τσίπρας που ήταν γραμματέας της νεολαίας του Συνασπισμού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος εκφωνεί έναν ιστορικό λόγο για τα ελληνικά εθνικά ζητήματα, ο οποίος εκτόξευσε τη δημοφιλία του εδώ, αλλά σόκαρε τους προσκεκλημένους του οι οποίοι περίμεναν, καθισμένοι στο μεγάλο τραπέζι σε σχήμα Π του Μεγάρου, κάποιες φιλοφρονήσεις.
Σκηνή δεύτερη. Αργά το βράδυ, μετά το επίσημο δείπνο, μια παρέα Αμερικανών αξιωματούχων πίνει ένα ποτό στην ταράτσα του ξενοδοχείου InterContinental. Ανάμεσά τους ο Τόνι Μπλίνκεν, σημερινός υπουργός Εξωτερικών και τότε υπεύθυνος για την Ελλάδα και την περιοχή στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες, κεντρικό θέμα συζήτησης ήταν τα επεισόδια αλλά και ο
Όσο και να αλλάξει το πλήρωμα, την τελική ευθύνη για το καράβι την έχει ο καπετάνιος. Αυτός επιλέγει το πλήρωμα. Αυτός δίνει τις εντολές. Αυτός μελετάει τους χάρτες. Αυτός χαράσσει την πορεία. Αυτός φροντίζει για τις προμήθειες. Αυτός επιλέγει τον εξοπλισμό. Αυτός επιλέγει τις θάλασσες. Αυτός πιστώνεται τις νίκες και χρεώνεται τις ήττες.
Το πλήρωμα το οποίο είχε ο Αλέξης Τσίπρας για το καράβι του Σύριζα, ήδη από την εποχή των αγανακτισμένων ήταν ετερόκλητο. Οι εκπρόσωποι του βαθέως κόκκινου του ΚΚΕ με πρώτο - πρώτο τον αποτυχόντα υποψήφιο Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ Γιάννη Δραγασάκη, οι εκπρόσωποι της ροζ Αριστεράς του ΚΚΕ (εσωτερικού), οι εκπρόσωποι μαοϊκών και τροτσκιστικών ομάδων και συνιστωσών, τα βαριά ονόματα το παλαιού τριτοδρομικού ΠΑΣΟΚ και κάποιοι εκπρόσωποι κινημάτων διαμαρτυρίας εμπλουτισμένοι με φαντασιόπληκτους της κάτω Πλατείας Συντάγματος, αποτέλεσαν τους μούτσους, τους ναύκληρους, τους αξιωματικούς και τα πρωτοπαλίκαρα του καπετάνιου.
Και το περίεργο είναι ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του συριζαϊκού καραβιού, ο καπετάνιος θεωρεί
Στους 32 ανέρχονται οι νεκροί και σε 85 οι τραυματίες, εκ των οποίων οι 53 νοσηλεύονται, με βάση το νεότερο απολογισμό από την μετωπική σύγκρουση των δύο τρένων, μιας εμπορικής και μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας, έξω από τη Λάρισα, λίγο πριν τις σήραγγες στα Τέμπη. Στα δύο τρένα επέβαιναν 350 επιβάτες. Στο σημείο επιχειρούν ισχυρές δυνάμεις του ΕΚΑΒ, της Πυροσβεστικής και του Στρατού.
Το τραγικό δυστύχημα φαίνεται να οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος, καθώς τα δύο τρένα βρέθηκαν στην ίδια γραμμή με συνέπεια η επιβατική αμαξοστοιχία που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη να συγκρούεται μετωπικά και με ταχύτητα 80 χιλιομέτρων την ώρα, με εμπορική αμαξοστοιχία.
Ο εκπρόσωπος Τύπου της Πυροσβεστικής Βασίλης Βαθρακογιάννης γνωστοποίησε ότι μέχρι τις 6:30 το πρωί και με βάση τα στοιχεία που έχει το Πυροσβεστικό Σώμα είχαν ανασυρθεί 32 νεκροί, ενώ συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι επιχειρήσεις αναζήτησης και απεγκλωβισμού επιβατών που διεξάγεται κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης των δύο τρένων. Ο μεγαλύτερος αριθμός των επιβαινόντων έχει μεταφερθεί σε ασφαλή σημεία», πρόσθεσε.
Συγκεκριμένα έχουν εστιάσει στα πρώτα δύο βαγόνια τα οποία έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Η επιχείρηση των πυροσβεστών στα συγκεκριμένα βαγόνια γίνεται με τη βοήθεια 4 ειδικών γερανοφόρων οχημάτων που θα ανασηκώσουν τους συρμούς
Επίσης, σε επιφυλακή έχουν τεθεί και τα νοσοκομεία Παπανικολάου και Γεννηματάς Θεσσαλονίκης που διαθέτουν ειδική μονάδα για εγκαυματίες. Για τον ίδιο λόγο έχουν τεθεί σε επιφυλακή και τα
