Ένα μεγάλο ταμπού της Μεταπολίτευσης έσπασε

Ένα από τα μεγάλα ταμπού της Μεταπολίτευσης ήταν ο στρατός. Το τίμημα που πλήρωσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά και η χώρα, για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήταν τεράστιο. Τα πρώτα χρόνια, νεαροί αξιωματικοί ή σπουδαστές σε στρατιωτικές σχολές φοβούνταν να φορέσουν στολή. Συχνά τους λοιδορούσαν σαν να έφταιγαν εκείνοι για τους επίορκους πραξικοπηματίες και τα εγκλήματά τους. Επειδή είμαστε μια βαθιά μεσογειακή χώρα, η αντίδραση απέναντι στη «στρατοκρατορία» έφτασε στο άλλο άκρο. Μπήκε ο συνδικαλισμός στη μέση, η έννοια της πειθαρχίας γελοιοποιήθηκε και η άνοδος στην ιεραρχία περνούσε αναγκαστικά μέσα από κομματικά γραφεία. Ήταν, προφανώς, ανάγκη να μπει ο στρατός «στη θέση του», να περιοριστεί στον αυστηρά καθορισμένο θεσμικό του ρόλο.

Φτάσαμε όμως στο άλλο άκρο. Πρωθυπουργοί ή υπουργοί ρωτούσαν ενίοτε αν υπάρχει σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τη χώρα το οποίο προέβλεπε τον ενεργό ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων, πέρα από όσα επέβαλλε η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ. Η αφορμή ήταν σενάρια ακραίων καταστροφών ή σοβαρών επεισοδίων από παράνομους μετανάστες σε κάποιο νησί. Η συνήθης απάντηση ήταν ότι

Η «σφαγή» της παλιάς φρουράς

Πρώτα ήταν ο Αλαβάνος, ακολούθησαν οι Λαφαζάνης, Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου και τώρα σειρά έχει ο Τσακαλώτος, ο Δραγασάκης και τα άλλα παιδιά της μαρξιστικής Αριστεράς, που στέκονται εμπόδιο στη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι άλλο, εντελώς αποϊδεολογικοποιημένο. Σε κάτι που δε θα έχει ουδεμία σχέση με αυτό που όλοι γνωρίζουμε πως είναι η Αριστερά, γιατί η Αριστερά έχει αρχές και ιδεολογικούς άξονες. Αυτό το μόρφωμα που πάει να δημιουργηθεί δε θα έχει αρχές και ιδεολογία. Το αποκαλούν μετα - πολιτική, αλλά και η μετα - πολιτική, όποια ερμηνεία και να δώσουμε σε αυτήν, είναι βαθύτατα πολιτική. Δεν υπάρχει μετα - πολιτική ιδεολογικά ουδέτερη. 

Άλλωστε, αυτοί που προωθούν αυτόν τον «χρυσοποίκιλτο φιόγκο» έχουν πολιτικές στοχεύσεις. Όπως άστοχα υποστηρίζεται, αυτός ο κύριος δεν αναδείχθηκε μέσα από την κοινωνία των πολιτών. Δεν ήταν το αποτέλεσμα της δημοκρατικής λειτουργίας που σπάει στεγανά και ανοίγει δρόμους στους απλούς πολίτες που αναζητούν την ανέλιξή τους με τις δικές τους δυνάμεις, μέσα από κοινωνικές διεργασίες βάσης. Φυτεύτηκε από το εξωτερικό, αφού πρώτα προπονήθηκε εντατικά από ικανούς «προπονητές» που παρακολουθούν και καθοδηγούν κάθε του βήμα. Είναι βαθύτατα αφελής όποιος πιστεύει πως όλος αυτός ο επικοινωνιακός ορυμαγδός των τελευταίων 20 ημερών ήταν δημιούργημα ενός «φιόγκου». 

Και ο Τσίπρας; Ο ρόλος του είναι επικουρικός και εκ του παρασκηνίου. Σήμερα σε

Άγνωστοι έστησαν ενέδρα και έσπασαν τα τζάμια στο αυτοκίνητο του Δημάρχου Λαμίας

Θύμα επίθεσης έπεσε λίγο πριν τη 1:00 τα ξημερώματα ο Δήμαρχος Λαμιέων κ. Θύμιος Καραΐσκος την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του, μετά το τέλος τηλεοπτικής εκπομπής.

Άγνωστοι είχαν στήσει ενέδρα σε διασταύρωση του περιφερειακού δρόμου λίγο πριν το σπίτι του Δημάρχου και του επιτέθηκαν σπάζοντας πρώτα το τζάμι του συνοδηγού και μετά το παρμπρίζ του αυτοκινήτου.
Ο Δήμαρχος Λαμίας σε κατάσταση σοκ, μεταφέρθηκε για προληπτικούς λόγους στο νοσοκομείο της Λαμίας.

Τόσο στο νοσοκομείο όσο και στο σημείο που έγινε η επίθεση βρέθηκαν δεκάδες δημοτικοί σύμβουλοι αλλά και πολίτες της

Αρκετά με τα πειράματα

Το τηλέφωνο ήταν από παλιό παράγοντα της Στυλίδας εμπλεκόμενο και στα πολιτικά και στα δημοτικά πράγμα
τα και μου είπε κάτι πολύ καθαρό.... Κάπου έγραψες λέει ότι ο Δήμος πάει τη
δεύτερη Κυριακή... Δεν έχω να σου πω κάτι διαφορετικό, να σου πω μόνο να ελέγξεις τις πηγές σου.... Αρκετά λέει με
τα πειράματα, δεν θα χάνουμε το χρόνο μας... Ξέρεις εγώ δεξιός είμαι αλλά να τελειώνουμε, να τελειώνουμε, ο Αποστόλου θα βγει την πρώτη Κυριακή....Απλά το μεταφέρω. Πού να ξέρω εγώ τι
γίνεται; Δεν υπάρχει και κάποιο γκάλοπ στην περιοχή για να πατήσουμε κάπου...
Σε ένα γάμο ήμουνα στη Γλύφα το Σάββατο το βράδυ και εκεί μου έλεγαν πως τελειώνει η δημαρχία με τον Αποστόλου... Όταν χθες προσπάθησα να

ΣΥΡΙΖΑ: Η εκφυλισμένη Αριστερά

Απρόσμενη ήταν η συμμετοχή για τη νυσταλέα εσωκομματική προεκλογική διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφισαν 146.635 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 40.000 ήταν νέα μέλη. Στο 90,13% των ψήφων ο Στέφανος Κασσελάκης έλαβε το  45,47% ενώ η Έφη Αχτσιόγλου περιορίστηκε  στο 36,21%. Ο Νίκος  Παππάς  έλαβε το 8,64%, ο Ευκλείδης  Τσακαλώτος το  8,04% και ο Στέφανος Τζουμάκας το 1,28% 

Προσάναμμα της αθρόας και μη αναμενόμενης προσέλευσης, αποτέλεσε η υποψηφιότητα του Στέφανου Κασσελάκη. Ενας τύπος που ήρθε σαν ουρανοκατέβατο εξωτικό πουλί, και με τα επικοινωνιακά του προσόντα, κατέλαβε ξαφνικά τη δημόσια σφαίρα, κυριαρχώντας σε ένα κοινό που παρότι κομματικό, δεν είναι ομοιογενές.

Μεταξύ των ψηφοφόρων του υπάρχουν οι πληγωμένοι οπαδοί  του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που είχαν στ’ αλήθεια πιστέψει  ότι οι δημοσκοπήσεις  ήταν πληρωμένες και κατευθυνόμενες. Θεωρούσαν αδιανόητο το γεγονός ότι ενώ το κόμμα βρισκόταν στην αγρανάπαυση της αντιπολίτευσης (και άρα αδιάβροχο από πολιτικό κόστος), να υστερεί έναντι της κυβέρνησης, τα θεμέλια της οποίας διάβρωναν οι έξωθεν  ατυχίες και οι αστοχίες της  κυβερνητικής διαχείρισης.  

Ακόμη και το γεγονός ότι σε παλιό άρθρο του στον Εθνικό Κήρυκα, είχε παραλληλίσει τον Τσίπρα με τον Τραμπ, πέρασε αδιάφορο από τους φανατικούς groupies του  Αλέξη!

Άλλο τμήμα των ψηφοφόρων είναι η νέα γενιά. Εθισμένη στα social  media και την ελαφρότητα της τηλεοπτικής οθόνης, είναι έτοιμη να

Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ και τα σενάρια της επόμενης ημέρας

Ξημερώνει μια δύσκολη, μια κομβική μέρα για το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η μέρα που τα μέλη του ψηφίζουν για νέο Πρόεδρο, περίπου τρεις μήνες μετά τη συντριπτική ήττα που υπέστησαν στις βουλευτικές εκλογές και τη συρρίκνωση κατά 40% των δυνάμεών του. Όλη η προεκλογική περίοδος έφερε στην επιφάνεια με δραματικό τρόπο τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ, την απογοήτευση των μελών του, την αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας, τη δομική κατάρρευσή του και την όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από κάθε προοπτική επανόδου στην εξουσία.

Αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η φανερή απελπισία δυνάμεων και η αγωνία τους να βρουν τον αντι-Μητσοτάκη άνοιξε τον δρόμο στον Σ. Κασσελάκη, ο οποίος σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται πια να διεκδικεί στα ίσα την προεδρία. Μια άριστα στημένη επικοινωνιακή καμπάνια κατάφερε να φέρει την Πολιτική στα μέτρα της επικοινωνίας, δημιούργησε ένα καλά σκηνοθετημένο υποψήφιο Πρόεδρο, άνοιξε τον δρόμο στην απολίτικη επέλαση.

Αν η Έ. Αχτσιόγλου εκλεγεί πρόεδρος και ειδικά στον πρώτο γύρο θα επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη που κυριαρχούσε σ' όλο αυτό το διάστημα, αφού πέραν των δημοσκοπήσεων υπήρχε μια ευρεία συμμαχία στελεχών υπέρ της υποψηφιότητάς της που

Τα Κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

 

Διαβάστε τα σημερινά φύλλα εδώ.

Κανείς δεν κάνει για αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ – «Πάρτε τα ζβάρνα όλα κάψτε τα»

Λίγο πριν την εκλογική διαδικασία οι υποψήφιοι απλώς αποδεικνύουν ότι δεν κάνουν για ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ.

Την Παρασκευή το μεσημέρι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος έδωσε την συνέντευξη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ.

Όπως και η συνέντευξη του πρωθυπουργού, που παραδοσιακά προηγείται αλλά φέτος εκτάκτως θα γίνει την Κυριακή, η συνέντευξη του εκάστοτε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι από τις πιο σημαντικές, γιατί είναι εφ’ όλης της ύλης και γιατί δίνει το στίγμα για το επόμενο διάστημα.

Φέτος ήταν ακόμη πιο σημαντική δεδομένων των τραγικών εξελίξεων που έχουν προηγηθεί, από τις πυρκαγιές μέχρι τις χωρίς προηγούμενο πλημμύρες στη Θεσσαλία.

Και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο Σωκράτης Φάμελλος τα πήγε πολύ καλά.

Μίλησε για την ουσία των προβλημάτων, έκανε κριτική στην κυβέρνηση, αλλά με ευπρέπεια, έκανε συγκεκριμένες προτάσεις.

Όμως, την ίδια στιγμή αν κανείς κοιτούσε τους λογαριασμούς των υποψήφιων προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα παρατηρούσε ότι κανείς τους δεν πρόβαλλε τη συνέντευξη Τύπου του Φάμελλου. Ο οποίος σημειωτέον δεν είναι υποψήφιος για την ηγεσία…

Ο χρόνος που μετράει

Βαριά σκιά στην ελληνική κοινωνία ρίχνει η χειρότερη πλημμύρα στην ιστορία της χώρας, που μετέτρεψε σε λίγες ώρες τον κάμπο της Θεσσαλίας σε μια απέραντη λίμνη, πνίγοντας ανθρώπους και ζώα, καταστρέφοντας περιουσίες και ξεσπιτώνοντας χιλιάδες οικογένειες. Από κοντά και η τεράστια οικολογική καταστροφή στη Δαδιά – η μεγαλύτερη φωτιά σε παρθένο δάσος στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια.

Ο κόσμος αισθάνεται απογοήτευση και οργή για τις καθυστερήσεις και τα ελλείμματα στη λειτουργία της κρατικής μηχανής αλλά και τον ελλιπή συντονισμό της κυβέρνησης. Αυτά που φέρνουν στο μυαλό όλες τις αστοχίες των τελευταίων ετών – από την πρωτοφανή τραγωδία στο Μάτι και την πολύνεκρη πλημμύρα στη Μάνδρα έως το απίστευτο δυστύχημα στα Τέμπη με θύματα κυρίως νέα παιδιά. Δυστυχήματα που δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας στον πολίτη, γιατί αντιλαμβάνεται ότι στην Ελλάδα ζει κανείς από τύχη.

Οι κακές επιδόσεις του κράτους πολλαπλασιάστηκαν αυτό το

Αστάθεια

Με μια αντιπολίτευση για τα μπάζα η κυβέρνηση μένει μόνη με τον καθρέφτη της.

Ελπίζω αυτό το καλαμπούρι με το «μπες – βγες» των υπουργών κάποια στιγμή να λήξει. Oχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή πρέπει να λειτουργήσει η κυβέρνηση.

Αν είναι όντως στις προθέσεις του Πρωθυπουργού να κάνει «αλλαγές», ας τις κάνει, αρκεί να ξεμπερδεύουμε.

Διότι αν ήταν να φεύγει ένας υπουργός κάθε φορά που κάνει μια βλακώδη δήλωση, τότε όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά τη Μεταπολίτευση θα είχαν άδεια καθίσματα.

Θα μου πείτε ότι λέω αυτονόητα κι ίσως κοινότοπα πράγματα.

Δεν θα τα έλεγα όμως αν δεν είχα την υποψία πως στην κυβέρνηση ακούν υπέρμετρα τον θόρυβο κάθε αργόσχολου των ιστοσελίδων ή των κοινωνικών δικτύων σαχλαμάρας.

Δεν ακολουθούν δηλαδή την πάγια σοφία της πολιτικής ότι σημασία δεν έχει τι λέγεται αλλά ποιος το λέει.

Με αποτέλεσμα να ακούμε κάθε μέρα για κάποιον υπουργό που θα φύγει ή δεν θα φύγει.

Βγήκε ο Κικίλιας στην τηλεόραση να απολογηθεί, αλλά ποιος τον κατηγορεί;

Αν τον κατηγορεί ο Πρωθυπουργός, την έχει βαμμένη, είτε απολογηθεί είτε όχι.

Αν τον κατηγορούν οι σαχλαμάρες, δεν καταλαβαίνω τι λόγος υπάρχει να απολογείται.

Τόσο απλό. Αλλά το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα.

Πρώτον, πολλοί ασχολούνται με πολλά. Κι όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, τελικά καταλήγει να ασχολείται με όλα ο

Άσε μας ρε Στεφανάκο

Εμάς τους δημοσιογράφους λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό μας ξεδόντιαζαν όλοι. Επί δεκαπενταετία και βάλε. Από τους αγαναχτισμένους μέχρι τον Σώρα, από τους Ρουβίκωνες μέχρι τον Καμένο, από τους Χρυσαυγίτες μέχρι τον Πολάκη, από τον τελευταίο Συριζαίο του τελευταίου χωριού μέχρι τον φανατικότερο συνωμοσιολόγο του πιο απομακρυσμένου μοναστηριού. Μέγα χόμπι όλων τους το ξεδόντιασμα μας. Κάθε δόντι δημοσιογράφου που ξεριζωνόταν, ήταν προσφορά στην δημοκρατία, σπονδή στην αλήθεια, οβολός στην ελευθερία. 

Και τα δόντια λειτουργών άλλων επαγγελματικών κλάδων είχαν την ίδια τύχη με τα δικά μας, αλλά τώρα μιλάμε για μας τους δημοσιογράφους. Είτε σε τηλεόραση έτυχε να δουλεύουμε, είτε σε εφημερίδα, είτε σε ραδιόφωνο, είτε σε διαδικτυακό μέσο. Εξάλλου, απ’ όπου κι αν βγάζαμε το ψωμί μας, εξαγορασμένοι από το σύστημα ήμασταν, Γερμανοτσολιάδες ήμασταν, μιζαδόροι ήμασταν, έμμισθοι απατεώνων και προδοτών ήμασταν… ό,τι  φανταζόταν ο κάθε διαταραγμένος ψευτοεπαναστάτης και κοινωνικός καθαρτής ήμασταν.

Γι αυτό και μαζί με τα δόντια που μας έβγαζαν, μας έσπαζαν και τα κεφάλια με καδρόνια, μας άνοιγαν τις

Οι μαυραγορίτες στις πλημμύρες

Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, είχε γράψει ο Κλαούζεβιτς και έκτοτε συνεχίζει να κάνει πάταγο για τον κυνισμό του. Πλην είχε γράψει την αλήθεια. Ακολουθώντας τα χνάρια του, λέω κι εγώ ότι ο μαυραγοριτισμός είναι η συνέχεια του εμπορίου, σε άλλες συνθήκες. Ας πούμε, αυτό που γίνεται στα στεγνά και με νοικοκυραίους που έχουν σπίτι να κοιμηθούν είναι εμπόριο, το ίδιο πράγμα όταν γίνεται στη λασπουριά και με ξεσπιτωμένους ανθρώπους είναι μαυραγοριτισμός. 

Στην πραγματικότητα, όμως, για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Απλώς οι ανταλλακτικές τιμές είναι κατά τι υψηλότερες. Όχι πολύ, τόσο όσο να φέρει ένα μικρό εγκεφαλικό στον ήδη συφοριασμένο πλημμυρόπληκτο, που ανακαλύπτει ότι μια εξάδα εμφιαλωμένου νερού από 1,5 ευρώ, πέταξε ξάφνου στα 5 ή 6 ευρώ. Αλλά σάματις και με τα σεντόνια και με τα μαξιλάρια το ίδιο δεν συμβαίνει; Τα διπλόφαρδα (κινέζικα) των 15 ευρώ πήγαν απότομα στα 35 (το ζεύγος), μην σας πω για τις νυχτικιές και τα αδιάβροχα, θα καραφλιάσετε.  

Θα μου πείτε, υπάρχει η

Ας κάνουμε αυτόν τον Δήμο καλύτερο !

Ο τόπος μου. Εδώ που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Εδώ που πάντα γυρνούσα. Εδώ που, πρώτα απ' όλα, αποφασίσαμε ο σύζυγός μου, Γιώργος Πολίτης κι εγώ να κάνουμε την οικογένειά μας και να φέρουμε στον κόσμο το παιδί μας. Εδώ που δραστηριοποιήθηκα επαγγελματικά ως Αρχιτέκτων Μηχανικός. Εδώ που σε μια βόλτα βλέπω οικείους ανθρώπους να με χαιρετούν με ζεστά χαμόγελα. Εδώ γνώρισα και τον Γιάννη Αποστόλου και είδα ότι μας συνδέουν κοινές αγωνίες και προβληματισμοί για το μέλλον του τόπου μας. Είναι ένας άνθρωπος με όραμα που επέλεξε τον τόπο του, τον τόπο μας, να δημιουργήσει την οικογένειά του και να δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά. Με κοινά οράματα και στόχους, τον εμπιστεύτηκα από την πρώτη στιγμή και τον στήριξα στην απόφασή του να δημιουργήσουμε μια ομάδα και όλοι μαζί να ενισχύσουμε όλες τις προσπάθειες για ένα καλύτερο μέλλον. Ν' αγωνιστούμε για τα παιδιά μας, τους γονείς μας και να συμμεριστούμε τις ανάγκες των συνανθρώπων μας σε τοπικό επίπεδο. Έχοντας επίγνωση των ευθυνών μου απέναντι στους

Λύση

Αναρωτιέμαι πόσοι θυμούνται ότι εδώ και τρεις μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αρχηγό.

Παλαιότερα οι εσωκομματικές διαδικασίες της Αριστεράς ολοκληρώνονταν είτε με μια εξορία είτε σε κάποιο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ευτυχώς πέρασαν οι δυσάρεστοι καιροί. Και στη συνέχεια οι διαδικασίες εξαντλούνταν σε αφόρητες πολυλογίες, άντε και σε μερικές καρεκλιές.

Πάει όμως κι αυτό. Τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ πλακώνονται στο φιλόξενο Διαδίκτυο και συνήθως μεταξύ αγνώστων φιλοξενουμένων. Για να πω την αλήθεια πονάει λιγότερο από τις καρεκλιές.

Αν έχω καταλάβει καλά (λέω αν, διότι αυτά είναι μπερδεμένα πράγματα και δύσκολο να τα  καταλάβεις…) οι βασικοί αξιωματούχοι και παράγοντες του κόμματος είχαν συμφωνήσει για κάποιους δικούς τους λόγους και με αδιευκρίνιστη επιχειρηματολογία να βγάλουν την Αχτσιόγλου. Γούστα είναι αυτά.

Μετά εμφανίστηκε «ο εφοπλιστής του λαού» Κασσελάκης και κάπου στράβωσε τον πράγμα – αν στράβωσε δηλαδή, διότι δεν βλέπω και πολλούς να χολοσκάνε τι θα γίνει στον ΣΥΡΙΖΑ…

Τώρα λοιπόν όσοι είναι με τον Κασσελάκη ή τον Πολάκη που είναι με τον Κασσελάκη και δεν είναι με τον Παππά «13-0» την πέφτουν σε διάφορους όπως ο Δραγασάκης που είναι με την Αχτσιόγλου.

Αλλά η Αχτσιόγλου βάζει κάτι δικούς της να την πέφτουν σε εκείνους που

Η Μακρόνησος και οι εξόριστοι στο μάρκετινγκ του Κασσελάκη

Από την Goldman Sachs ως τη Μακρόνησο μια προεδρία δρόμος. Ο Στέφανος Κασσελάκης, υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, ενέταξε και τη Μακρόνησο, τόπο εξορίας των Αριστερών, στην προεκλογική του εκστρατεία.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς αριστερός για να θεωρεί ότι ένας τόπος στον οποίο δυστύχησαν άνθρωποι (μέσα στους άγριους ανέμους μιας ιστορικής εποχής), αξίζει σεβασμό, και ότι είναι ανήθικο να εντάσσεται ως φόντο στο εσωκομματικό μάρκετινγκ.

Είναι τόπος μνήμης, προσκυνήματος για τους αριστερούς, και ιστορικής αναφοράς για όλους, που σηματοδοτεί μια σκληρή ιστορική περίοδο. Αποτελεί ασέβεια, γλοιώδη κυνισμό, και μέγιστο ευτελισμό της, να την εντάσσει στην προεκλογική του εκστρατεία ένας χρυσοποίκιλτος, φαντεζί και απολιτίκ γιάπης. Δεν το έχει κάνει το ΚΚΕ που δικαιούται στο κάτω - κάτω. Και το έκανε αυτός που υμνούσε τον Μητσοτάκη και παραλλήλιζε τον Τσίπρα με τον Τράμπ!

Στο λογύδριο που ανήρτησε, πλήρης… σύγχρονου πνεύματος, κάνει λόγο για «μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς», που ουδείς σύγχρονος αριστερός πολιτικός αναφέρει! Ανέφερε δε και κάποιους σπουδαίους που πέρασαν από κει, όπως

Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει

 

Δεν είναι μόνο η κρίση η κλιματική. Δεν είναι μόνο τα απρόβλεπτα και αξεπέραστα φυσικά φαινόμενα. Δεν είναι μόνο η βιβλική νεροποντή. Δεν είναι μόνο η θεομηνία η καταστροφική. Είναι και ο ανθρώπινος παράγοντας.

 Γι αυτό επιμένω και επανέρχομαι στη χτεσινή μου «προτροπή». Που εκφράζει, είμαι σίγουρος γι αυτό, την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Δηλαδή ο Κυριάκος να συγκροτήσει επιτροπή. Πέρα από ιδεολογικά χρώματα και κομματικές ομπρέλες. Επιτροπή δικαστικών, εισαγγελέων και επαιόντων επιστημόνων. Με μια εθνική, υπέρτατη, αποστολή:

Να αποφανθεί η επιτροπή για τις κακοτεχνίες, τις αυθαιρεσίες, για την ποιότητα των υλικών και των έργων. Όπως λόγου χάριν η «χάρτινη» ασφαλτόστρωση που συνδέει χωριά του Πηλίου. Να αποφανθεί για τα αντιπλημμυρικά έργα. Για τις αυθαιρεσίες στην οικοδόμηση αυτών των περιοχών. Και για το κόστος των έργων.
Έγιναν; Πόσα έγιναν; Πόσο κόστισαν; Πόσα λεφτά «εξαερώθηκαν»; Πόσα και από ποιους ενθυλακώθηκαν; Πόσες και ποιες κατοικίες αυθαίρετα «ορθώθηκαν»; Ποιοι έδιναν τις άδειες; Πόσα ρέματα μπαζώθηκαν; Ποιοι εκείνοι οι